Ooit maakten Stany Crets en Peter Van den Begin een VRT-programma, opgemaakt als twee oude besjes die televisie kijken. De titel luidde ‘Als ’t maar beweegt’, vanuit de gedachte dat het voor de brave pensionado niet uitmaakt wat er precies op televisie komt, ‘als het maar beweegt’. Daar moest Zapman aan denken toen hij plichtsbewust de eerste week van het VRT 1-magazine ‘Iedereen zomert’ onderging.

Het format van een dagelijks, luchtig magazine rond het leven van de ‘Homo Flandriae’ is niet nieuw. Het vertrekt vanuit de gedachte dat er na het journaal een bont allegaartje aan korte rubriekjes voor de analoge ‘live’-kijker nodig is om hem/haar/hun in de hectiek van de vooravond voor te bereiden op de echte primetime. Veel afwisseling van korte items dus, want intussen moet de vaat gedaan, de kinderen in bed gestopt en/of het huiswerk van de puber begeleid worden.

Dit format begon in 1997 toen Woestijnvis op de proppen kwam met ‘Man bijt hond’. Het programma is inmiddels een legende, al vergeet men daar gemakshalve bij dat voor elke ‘man met te kleine garage’, elke ‘obusius’ en elke ‘hakkende gabber in de keuken’ er ook zeer vergetenswaardige items in zaten. Later volgden de veel bravere opvolger ‘Iedereen beroemd’ en de zomerversie ‘Duizend zonnen en granaten’. Samen goed voor 29 jaar aan vaak vrijblijvende navelstaarderij voor de Vlaming, al zaten er gelukkig ook wel beklijvende reportages tussen.

Maar toch: hoeveel portretjes van ‘Jan met de pet’ kan je maken?

Maar toch: hoeveel portretjes van ‘Jan met de pet’ kan je maken? Hoeveel verzamelaars kan je opvoeren? Hoelang kan je ‘spontane ontmoetingen’ blijven uitlokken? Heel lang blijkbaar, want op pinkstermaandag startte het nieuwe ‘Iedereen zomert’, goed voor elke dag 20 minuten aan ‘zonnige’ rubriekjes. Omdat het lekker warm was zat Zapman vaker buiten dan voor zijn televisie, maar via VRT Max hebben we braafjes die eerste week uitgesteld bekeken.

Het begin was veelbelovend, met een geestige intro op basis van archiefbeelden en een gevatte voice-over. De woordspelingen stonden blijkbaar in de aanbieding tijdens de redactievergaderingen. Zo werd het eerste rubriekje, waarin ene Dries met een piano op een karretje de hele kust affietst, ‘1, 2 Dries Piano’ gedoopt.

Gebruikelijke clichés

We dachten dat het een grappig portret van een maffe straatmuzikant zou zijn, maar het bleek al snel een vehikel waarin een programmamaker/pianist vooral aanstuurde op spontane ontmoetingen om dan een praatje te slaan met de gebruikelijke clichés en tot slot Thunderstruck van AC/DC te zingen en spelen op de piano. Leuk verpakt niets met een zoveelste overenthousiaste en verbindende programmamaker. Maar hey, er waren weer drie minuten zendtijd gevuld.

Een tweede rubriek heette ‘De stelling’, waarin — val niet van uw stoel — een echte stelling werd geplaatst op een ‘zomerse’ locatie. De mensen die plaats mochten nemen op de stelling werden geconfronteerd met een stelling waar ze het al of niet eens mee mochten zijn. Dat zou nog tot iets kunnen leiden, als de stellingen niet zo vrijblijvend zouden zijn.

In de eerste week stond de stelling in Pairi Daiza en de eerste stelling luidde: ‘Feestdagen zouden vrij te kiezen moeten zijn.’ Zapman was benieuwd naar de antwoorden van de neushoorns en de hangbuikvarkentjes, maar het waren toch weer overwegend brave Vlamingen die in beeld kwamen. Zo inclusief moet het voor de gepensioneerde kijker nu ook weer niet zijn. ‘Ik zou niet weten waar pinkstermaandag voor staat’, zei een jongeman, wellicht een fan van Sammy Mahdi.

Geeuw

Dinsdag was de stelling: ‘Dieren mogen mee in bed.’ Woensdag: ‘”Maai mei niet” is voor luieriken.’ Donderdag: ‘Als dieren niet zichtbaar zijn in de dierentuin, dan moet je korting krijgen.’ En vrijdag: ‘Katten horen binnen te blijven.’ Kortom: de stellingen zijn even random en interessant als de ochtendradiopraatjes bij MNM, Q of Stubru genre: ‘Wc-papier, ben jij een vouwer of een propper?’ Geeuw.

Toen moest het gruwelijkste item nog komen. Reizen De Kock, met het irritantste tv-fenomeen sinds de reality-tv-ster: de influencer, in dit geval Bert De Kock, drager van een ‘man bun’ die hem doet lijken op Pebbles uit The Flintstones. ‘Elke week trekt hij met buitenlandse studenten naar een verborgen parel in Vlaanderen.’

Dat bleek in de eerste aflevering Merchtem te zijn, waar hij jongeren uit Venezuela, Chili, China, Turkije en de Verenigde Staten geweldig teleurstelde met het ‘mooiste uitzicht van België’ (een haag die het zicht op een paar velden ontnam), om daarna ‘ballekes met kriekskes’ te gaan maken. In de tweede aflevering op dinsdag mochten ze die opeten. De Chinees vond het heel lekker. Een bezoekje aan de Koninklijke Steltenlopers van Merchtem was nog een klein beetje leuk om zien.

Lulligheid troef

Elke aflevering sluit af met een oude bekende: ‘De Stoel’, een overblijfsel uit ‘Duizend zonnen en granaten’. Wie herkent waar de stoel zich bevindt en daar als eerste in gaat zitten met een verplicht voorwerp, wint een zomerse prijs. Ook daar is het lulligheid troef. Breng een zonnecrème ‘factor 50’, een afstandsbediening, een schroevendraaier, een yogamatje, een dobbelsteen mee… Zapman zou zeggen: ‘Breng twintig leukere ideeën mee.’

Is dan alles slecht in Iedereen Zomert? Natuurlijk niet. De jongeman die in Kortrijk peuken verzamelt en er kunst mee maakt was opmerkelijk. Het animeren van oude vakantiefoto’s van een BV met artificiële intelligentie was een goede insteek, al is het een beetje dom om de BV pas aan het einde te onthullen. ‘Met vier op date’ was een originele benadering van het ‘blind date’-gegeven. En de twee bewoners en gezworen kameraden die feestjes opleuken in een woonzorgcentrum waren mooi.

Maar de spoeling blijft dun, de vrijblijvendheid groot en de navelstaarderij gigantisch. Dit is en blijft Ketnet voor 60-plussers.

Bert De Kock

‘Iedereen zomert’: leuk verpakt niets

De nieuwe Bekende Vlaming is ‘contentmaker’