Bert Willaert, medeoprichter en technisch directeur (CTO) van Nunki.ai, bewijst dat een Vlaamse techstart-up niet per se externe investeerders nodig heeft om te groeien. Vijf mensen, een handvol klanten en een uitgesproken mening over hoe de regering het speelveld voor ondernemers gelijker kan trekken.

Deze bijdrage maakt deel uit van een zomerreeks waarin Doorbraak de economische toestand van Vlaanderen – en bij uitbreiding Europa – in kaart brengt aan de hand van concrete bedrijfscasussen en gesprekken met ondernemers.

Nunki.ai is een Leuvense techstart-up van vijf mensen die geautomatiseerde AI-softwarerobots (in vaktermen ‘agents’ genoemd) bouwt om administratieve en operationele processen van kleine en middelgrote ondernemingen (kmo’s) over te nemen. Geen durfkapitaal, geen grootse pitch decks: het bedrijf is volledig op eigen kracht opgebouwd, zonder externe investeringen.

‘We trekken momenteel geen kapitaal aan’, zegt Willaert. ‘We hebben het bedrijf op eigen kracht gebouwd, zonder externe investeerders. In jargon: bootstrapped.’ Een bewuste keuze die de bredere realiteit van de Vlaamse techsector tekent: veel potentieel, maar een durfkapitaalmarkt die nog ver staat van de schaal van Londen, Berlijn of Stockholm.

Regelgeving

Van buitenaf denkt men al snel aan de Europese AI Act (de wet die regels oplegt aan wie AI-systemen ontwikkelt of inzet) als rem op innovatie. Willaert nuanceert: voor Nunki.ai stelt zich daar voorlopig geen hindernis. De zwaarste bepalingen viseren toepassingen rond personeel (HR), en daar situeert zijn bedrijf zich niet. ‘Betreffende rationele, administratieve processen die niet zeer persoonlijk zijn, heb ik niet het gevoel dat er beperkingen zijn.’

Opmerkelijk: ook de loonkost, doorgaans de eerste klacht van elke Belgische ondernemer, speelt een ondergeschikte rol. AI automatiseert een groot stuk van het ontwikkelwerk. ‘De ontwikkelingsinspanningen zijn zo sterk verminderd door zelf AI te gebruiken dat ook daar de loonkost geen hindernis meer vormt.’

Talent vinden via Leuven

Dat de loonkost meevalt, betekent niet dat talent makkelijk te vinden is; de krapte op de arbeidsmarkt is ook in de techsector voelbaar. Nunki.ai vond zijn ontwikkelaars via netwerken rond de Leuvense universiteit. ‘Dat is vlot gegaan.’ Een luxe die niet elke jonge start-up heeft.

De overheid biedt steun, al is die versnipperd. Nunki.ai ontving subsidies van de stad Leuven én van het Vlaams Agentschap Innoveren en Ondernemen (VLAIO) en bereidt een nieuwe aanvraag voor. ‘Ik heb wel het gevoel dat er steun is’, zegt Willaert. Het ecosysteem bestaat, maar vraagt tijd en expertise om te navigeren.

Rendement als verkoopargument

Het verdienmodel is helder: klanten betalen een deel van de efficiëntiewinst die de automatisering oplevert. Als leidraad geldt 25 procent. ‘Je moet al een bedrijf zijn met een paar miljoen omzet en een twintigtal werknemers om voldoende repetitiviteit te hebben’, klinkt het. Kleine zelfstandigen vallen grotendeels uit de boot.

Het AI-enthousiasme in de directiekamers vertaalt zich nog niet in onbeperkte budgetten

Klanten zijn voorzichtig, maar niet terughoudend, zolang de businesscase klopt. ‘Massaal inzetten zou ik het niet noemen. Het financiële plaatje moet kloppen. Maar als we het rendement op de investering (ROI) kunnen aantonen, zetten de meesten effectief stappen.’ Het AI-enthousiasme in de directiekamers vertaalt zich dus nog niet in onbeperkte budgetten.

Lokale wortels, internationale horizon

Groeien wil Nunki.ai, maar op eigen tempo. Het toekomstbeeld voor over vijf jaar is bescheiden voor een sector die zweert bij hyperschaal: een team van tien à vijftien mensen dat zijn agents bij steeds meer bedrijven inschakelt en zo een stabiele, terugkerende inkomstenstroom (recurring revenue) opbouwt. Kwaliteit boven kwantiteit, nabijheid boven schaal. ‘Ons verhaal is er een van nabijheid: de kmo moet voelen dat deze IT-partner echt in partnerschap voor hen werkt.’

Toch kijkt Nunki.ai over de landsgrenzen: het eerste internationale klantengesprek vond recent plaats in Luxemburg. De uitbreiding verloopt gradueel en bewust lokaal. ‘De rest van de wereld heeft dezelfde noden, maar daar zullen ook lokale spelers zijn’, klinkt het nuchter.

De meerwaardebelasting als stoorzender

Welke ene economische maatregel zou Willaert veranderen? Niet de arbeidsmarktregels, niet de GDPR (de Europese privacywetgeving), niet de netwerktarieven, maar de meerwaardebelasting: de nieuwe heffing van 10 procent op winst bij de verkoop van aandelen, ingevoerd via het federale begrotingsakkoord.

Zijn bezwaar zit niet in het tarief zelf, maar in de grens voor een zogenaamd aanmerkelijk belang. Wie minstens 20 procent van de aandelen aanhoudt, valt onder een gunstiger regime, met een vrijstelling tot een miljoen euro; wie daaronder zit, niet. Die drempel hoort volgens Willaert voor iedereen gelijk te zijn: op nul, zodat elke aandeelhouder onder dezelfde gunstige regeling valt, ongeacht zijn participatie. ‘Gewoon nul. Geen uitzonderingen, geen discussies.’ De huidige grens creëert een scheef, niet-lineair effect, precies wat een jong bedrijf wil vermijden. Dat risicokapitaal en ondernemersinitiatief niet zwaarder belast zouden mogen worden dan gewone inkomsten, snijdt hout. Of die redenering politiek ingang vindt, is een andere vraag.

Het verhaal van Nunki.ai is geen triomf van risicokapitaal en snelle schaal. Het is bescheidener en misschien net daardoor interessanter: hoe een kleine Vlaamse start-up, met de juiste mensen, een heldere businesscase en subsidies als ruggensteun, toch groeit. Zonder externe investeerders en met een duidelijke boodschap aan de regering-De Wever: trek het speelveld gelijk, want elke bijkomende drempel kost niet alleen geld, maar raakt ook aan de durf om te ondernemen.

Bert Willaert

Klein team, grote ambities: hoe Vlaamse AI-startups overleven zonder durfkapitaal