In de Verenigde Staten werd een blanke tiener vermoord door een zwarte. Opnieuw, want interraciaal geweld is geen nieuwe problematiek in de multiraciale republiek.

De feiten zijn even tragisch als banaal. Op 2 april werd Austin Metcalf, een 17-jarige blanke student-atleet, tijdens een atletiekwedstrijd neergestoken door leeftijdsgenoot Karmelo Anthony, een zwarte tegenstander uit een andere middelbare school. Anthony had plaatsgenomen in een tent die voorbehouden was voor sporters van Metcalfs school. Die laatste maande hem daarop aan de tent te verlaten. Antony weigerde, waarna Metcalf hem kort aanraakte om hem richting uitgang te duwen. Anthony beantwoordde die aanraking door een mes in de borst van de blanke tiener te planten, waarna die laatste overleed.

Nationaal verhaal

Anthony beroept zich op zelfverdediging. Niemand neemt die claim erg serieus, ook de dader niet. Onmiddellijk na zijn arrestatie – hij had het mes weggegooid en het op een lopen gezet – gaf Anthony toe dat hij de fatale messteek had toegediend en vroeg hij de arresterende agent weifelend of hij een beroep kon doen op zelfverdediging. Geen oordeel voor een politieman, wel voor een volksjury. Een jury die moet oordelen of een hand op de schouder volstaat voor een messteek in het hart.

Niet alle dodelijke incidenten krijgen evenveel aandacht van de ‘mainstream media’

Nu is Anthony niet de eerste doder van het jaar, noch Metcalf het enige slachtoffer. In de Verenigde Staten worden jaarlijks zo’n 20.000 mensen door een ander opzettelijk het leven ontnomen. Daarbij krijgen niet alle dodelijke incidenten evenveel aandacht van de ‘mainstream media’. Niet elk lokaal nieuwsfeit wordt verheven tot een nationaal verhaal en uitgebreid becommentarieerd door opiniemakers. Dat kan ook niet, er zijn er veel te veel. Maar welke dan wel? En wie maakt de selectie?

Fundamenteel oninteressant

In de zaak-Metcalf wordt het zware werk verricht door lokale, Texaanse kranten, radio en televisie, aangevuld door alternatieve, nieuwere media (inclusief sociale media). Wat hieruit voortvloeit, wordt gerecycleerd door Fox News (tv) en de New York Post (krant), beide landelijke, rechts-georiënteerde kanalen.

Die verslaggeving verbleekt bij de onafgebroken, maandenlange aandacht die moorden op zwarte mannen en vrouwen krijgen. Niet alle moorden, maar vooral die waar een blanke de dader is. Michael Brown, Breonna Taylor en George Floyd werden zo nationale, zelfs internationale – of toch westerse – beroemdheden, terwijl Austin Metcalf een ‘lokaal nieuwsfeit’ blijft. Tragisch, ja, maar fundamenteel oninteressant.

Zwart geweld

Oninteressant, want niet in te passen in het overkoepelende verhaal dat de gevestigde media vertellen. Een verhaal van zwarte onderdrukking door blanke overheersers, onderdrukking die met de regelmaat van de klok uitmondt in geweld. Een blanke jongeman die een zwarte neersteekt, past binnen dat narratief. ‘Tekenend voor de tijd’, zou een CNN-nieuwsanker het noemen. Een zwarte jongeman die hetzelfde doet met een blanke? ‘Een tragisch incident’ en niet relevant voor de mediaprofessionals in New York of Washington.

Nu vraagt u zich misschien af of die professionals gelijk hebben. Want als de Verenigde Staten inderdaad in de greep zijn van endemisch blank-op-zwart geweld, dan hebben de media de plicht om hierover te berichten en te duiden. Gelukkig voor de zwarte bevolking is dat niet het geval, zij moeten vooral opletten voor een mes in een zwarte hand, niet in een blanke (of ‘witte’, zo u wil). Blanke Amerikanen lopen dan weer een hoger risico om het slachtoffer te worden van ‘zwart geweld’ dan vice versa. En dat verschil is niet bepaald klein.

Interraciaal of intraraciaal

De cijfers, verzameld door de Federal Bureau of Investigation (FBI) en het federale ministerie van Justitie, zijn duidelijk: het overgrote deel van de geweldsdelicten zijn intra-raciaal, niet inter-raciaal. Anders gezegd: zwart-op-zwart en blank-op-blank. Hetzelfde geldt voor latino’s, de tweede grootste etnische groep in de Verenigde Staten (± 20 procent), na blanken (± 60 procent) en vóór zwarten (± 13 procent).

Wat interraciaal geweld betreft, zijn het meestal zwarte daders en blanke slachtoffers, niet andersom

Maar wat interraciaal geweld, zoals zwart-op-blank of blank-op-zwart, betreft, zijn het meestal zwarte daders en blanke slachtoffers, niet andersom. In 2019, bijvoorbeeld, vonden er 562.550 interraciale misdrijven met minstens één blanke en minstens één zwarte betrokkene plaats. Daarbij was een blanke man of vrouw 89.980 keer de dader, een zwarte man of vrouw 472.570 keer. In 84 procent van de wederrechtelijke interacties tussen blank en zwart was de crimineel zwart, het slachtoffer blank.

Hondenfluitje

Wie inzoomt op de meest ernstige misdrijven, ontwaart een sombere realiteit. In 2019 werden volgens de federale politie 3.299 blanke Amerikanen vermoord: 2.594 van hen door een andere blanke, 566 door een zwarte. Datzelfde jaar werden 2.906 zwarte Amerikanen vermoord: 2.574 door een andere zwarte, 246 door een blanke.

Wat betekent dat? Vooreerst dat procentueel meer dan dubbel zo veel blanken vermoord worden door zwarten (17 procent) dan zwarten door blanken (8 procent). Die conclusie is evenwel onvolledig zolang men niet (opnieuw) in rekening brengt dat er 4,5 keer minder zwarte Amerikanen zijn dan blanke. Wie dat wel doet, besluit immers dat voor iedere blanke burger die een zwarte vermoordde, er tien zwarte zijn die een blanke vermoordden. Tien keer zo vaak, gecontroleerd voor aandeel in de populatie.

Wie, tot slot, zoekt naar het aandeel van de zwarte bevolking bij verschillende (ernstige) misdrijven, vindt de volgende cijfers:

Misdrijf	Zwart
Verkrachting	27%
Slagen en verwondingen	33%
Onrechtmatig wapenbezit	42%
Doodslag en moord	51%
Overval	53%

Over het ‘waarom’ van die cijfers vindt een divers en diepgaand debat plaats. Een debat dat soms afgedaan wordt als een extreemrechts ‘hondenfluitje’. Dat is jammer, want wie weigert het geweldsprobleem binnen de zwarte gemeenschap te erkennen, maakt verbetering onmogelijk. En die verbetering is mogelijk, want niemand – op een klein aantal racisten na – denkt dat Afro-Amerikanen genetisch voorbestemd zijn om te moorden. Ook ondergetekende niet.

Breonna Taylor

Interraciaal geweld in de Verenigde Staten