Vorige week werd ‘De 4 seizoenen van Brihang’ uitgezonden op Canvas en de docu is nog een jaar lang te herbekijken op VRT MAX. Misschien zegt de naam u niets, maar iedereen die wel eens naar VRT Radio 1 luistert, heeft ongetwijfeld al eens Brihangs klaagzang over het ‘steentje in mijn schoen’ moeten ondergaan.

Zapman geeft toe: hij is geen fan van Brihang, en dat is niet uit latent racisme tegenover de West-Vlaamse tongval, want hij heeft een al even grote hekel aan de Brusselse Zwangere Guy en de Antwerpse Yong Yello.

Amerikaanse rap vs. Vlaamse hiphop

Amerikaanse rappers maken vooral nummers over bitches in da hood en hoe ze er zoveel mogelijk van in bed willen krijgen. Of ze scheppen op over hun auto’s, hun villa’s, hun zwembaden en hoeveel straffer ze wel niet zijn dan hun collega’s. Eigenlijk doen ze in die zin zelfs een beetje denken aan Donald Trump, bedenken we ons nu plots.

Hun Vlaamse collega’s zijn van een ander kaliber. Om een of andere reden hebben die het vooral over sociale en psychische problemen, drank- en drugsmisbruik en al het onrecht in de wereld waaronder ze gebukt gaan. Blijkbaar is het leven van een dertiger in België één groot tranendal waarin elke dag een gevecht is met zichzelf en de anderen.

Kwajongen

Vergeleken met Yong Yello en Zwangere Guy is Brihang wat softer. In de docu noemt een reporter van Bruzz hem ‘de Shakespeare van de Belgische hip hop’. Het zijn grote woorden voor de soms inventieve, maar toch vooral puberale catechese-rijmelarij van Boudy Verleye, zoals Brihang echt heet. Het woord ‘brihang’ schijnt een soort West-Vlaamse verbastering van brigand te zijn en zou ‘kwajongen’ betekenen.

Daarmee belanden we bij onze grootste ergernis over Vlaamse rappers. Ze drukken zich zonder uitzondering uit in een knullige, zelfs aangedikte versie van hun dialect, wat niet bepaald bijdraagt aan het universele van hun bond-zonder-naam-achtige boodschap. Het zal volgens die jongens vast wel iets met ‘authenticiteit’ of street credibility te maken hebben, maar tegelijk maakt het hen zo provinciaal, zo klein, zo beperkt.

Uiteraard verwacht je niet van een rapper dat hij zich in het vlekkeloze ‘ABN van de jaren 70’ uitdrukt.

Uiteraard verwacht je van een rapper niet dat hij zich in het vlekkeloze ‘ABN van de jaren 70’ uitdrukt, om het zo maar eens te noemen. Maar een béétje moeite doen, het zou hen sieren. Dialect is leuk, maar ook beperkend. In de documentaire zien we hoe Brihang na ‘grote’ optredens op Werchter, Suikerrock en Dranouter, naar een kleinere zaal in Rotterdam gaat, waar hij véél minder bekend is. Je kan je afvragen hoeveel procent van zijn teksten de doorsnee Nederlandse concertganger zou verstaan. We gokken: minder dan de helft.

De grootstedelijke jonge Vlaming

Let wel: in de bijna een uur durende documentaire komt Boudy ‘Brihang’ Verleye er zeker niet slecht uit. Hij lijkt een sympathieke, welopgevoede en aangename dertiger. Een jonge vader ook, met alle onzekerheden die daarmee gepaard gaan. Als artiest is hij bovendien ook vrij succesvol, met uitverkochte optredens, awards, een gouden plaat en ‘radiohitjes’ op de afspeellijsten van Radio 1 en Studio Brussel.

Tot verbazing van zijn vrouw trouwens, want zij snapt niet wat zijn muziek op de radio doet: ‘Radio is mainstream en jouw muziek is toch niet mainstream?’ Het zijn details als deze waaraan je de typische stedelijke hoger geschoolde jonge Vlaming herkent. Liefst artistiek bezig, een beetje wars van commercie, maar tegelijk willen verkopen, en toch vooral thuis willen creatief zijn in het typisch vintage bemeubelde appartement in Schaarbeek.

Brussel-Noord

Dat de grootstedelijke jonge Vlaming daarbij wel eens aanbotst tegen de ongemakkelijke realiteit van een stad als Brussel, zorgde voor een van de meest ironische momenten in de documentaire. ‘Ik merk als het mooi weer wordt, dat ik de stad meer ontvlucht’, verklaarde Brihang. Want wat blijkt? Het jonge gezin heeft een stukje grond gekocht in West-Vlaanderen, dichter bij de zee, dichter bij zijn ouders in Knokke, waar hij zelf ook opgroeide.

‘Ik woon nu negen jaar in Brussel, en we zijn opgeschoven van Schaarbeek naar het park toe en nu nog dichter bij het Noordstation. Te dicht, eigenlijk. De ruwheid waar ik bang voor was, wordt nu vrië zichtbaar. Misschien zie ik dat nu pas, nu we kinderen hebben. De vuilte, de cowboystijl … Het is hier een soort losgeslagen Wilde Westen. Dan denk ik: is dat hier wel een plek om op te groeien als kindje?’

Die spontane overpeinzing was voor ons meteen de meest prangende tekst uit het programma, misschien zelfs uit zijn carrière.

De vier seizoenen van Brihang, nog tot 24/09/26 te zien op VRT MAX.

Brihang

Het gebrabbel van Brihang