Er waren deze week weer allemaal feiten die zich hebben voorgedaan! Gelukkig vatten de Pennenvriendjes in hun correspondentie de essentie samen.

Honorable mister Erwin,

We moeten het toch nog eens hebben over die beruchte Amerikaanse gezant in België. Je weet natuurlijk meteen over wie ik het heb. Het zit allemaal nog zo vers in ons geheugen, die mediarel tussen Henry Shelton Sanford en onze liberale premier Charles Rogier amper 165 jaar geleden.

Het was allemaal begonnen toen onze eerste Sjarel de Amerikaan Sanford verweet dat hij zich te veel bemoeide met ons binnenlands beleid. Je moet weten, Erwin, Sanford was aangesteld door president Abraham Lincoln en die was op dat moment verwikkeld in een burgeroorlog tegen de Zuidelijke staten, waar ze slavernij wilden behouden als een soort ‘flexi-job,’ maar dan niet flexibel.

Trouw aan zijn president wilde Sanford dat België niet langer wapens zou leveren aan de Zuidelijke Confederatie. En toen moet Rogier hem gezegd hebben ‘dat het zo ook begonnen was in de jaren 90 van de vorige eeuw want dit doet mij toch denken aan de bedenkelijke praktijken van Napoleon.’

Je moet weten, Erwin, voor Hitler carrière maakte, bestond de ‘Reductio ad Hitlerum’ uiteraard nog niet. Het was toen gebruikelijk voor minder begaafde politici om de ‘Reductio ad Napoleonum’ te hanteren. En in de eeuwen voorafgaand aan Napoleon, maakten luie denkers steevast bedenkingen als: ‘Zo is het in 434 ook begonnen met Attila De Hun’, de zogenaamde Reductio ad Attilhun.

Lang verhaal kort, Erwin, Henry Shelton Sanford kon niet lachen om de beledigingen van Charles Rogier en eiste excuses. Rogier weigerde en het conflict ebde pas weg toen Rogier de Amerikaan een levenslang treinabonnement op de door zijn initiatief aangelegde spoorwegen aanbood, maar dat geheel terzijde. Het was een merkwaardige geschiedenis. Gelukkig komen zulke idiote toestanden tegenwoordig niet meer voor.

Vandaag zijn enerzijds de Amerikanen veel gematigder in hun uitspraken en anderzijds onze politici veel verstandiger. Die gaan heus niet meer roepen dat de praktijken van de VS doen denken aan de methodes van Hitler. Die beseffen maar al te goed wat voor een gratuite vergelijking dat is. Wat voor een belediging voor de miljoenen slachtoffers van Hitler ook. En mochten ze toch per ongeluk zoiets verklaren – in een zatte bui zegt een mens al eens domme dingen – dan zouden ze geen olie op het vuur gooien om zichzelf te profileren bij de slinkende achterban. Welnee: hij/zij/hun zou meteen snappen dat het in voorkomend geval beter is om het opgeblazen ego opzij te zetten in het belang van het hele land, zijn economie en zijn internationale betrekkingen Ik ben er zeker van. Toch?

Ave reductio ad Stefanum

Je moet al niet uitzonderlijk bij de pinken zijn om te weten dat wie het ‘reductio ad Hitlerum’, ofte de ‘de-dinges-is-Hitler-vergelijking’, gebruikt, door de hele mandenproductie van de jaarlijkse mandvlechtjamboree van Normandië valt als luie denker wiens horizon niet verder dan zijn pitriet reikt. Ik pauzeer hier even om de lezer op adem te laten komen.

De als politicoloog vermomde ideoloog Dave Sinardet heeft dat ondertussen ook door en probeert de aandrang te omzeilen door The Donald niet te vergelijken met Hitler maar met Mussolini. Een ware meesterzet! Is het omwille van het feit dat de wacko van Mar-a-Lago al eens een Italiaans pak draagt? Omdat hij ooit een pizza at? Neen, omdat hij eenzelfde drang naar macht bezit! Sinardet ziet een overeenkomst in beider ‘anti-ideologische greep naar dominantie: propaganda, censuur, controle, chaos en geweld als middelen om tegenstand uit te schakelen en steeds meer gezag te concentreren.’ Dat je dit evengoed kan zeggen over de EU — waar het dodelijk geweld zich voorlopig gelukkig nog beperkt tot extreemlinks — ontgaat de professor allround deskundigheid dan weer wel.

Doordravende Dave zag nog een parallel met il Duce. ‘Anders dan vaak gedacht had Mussolini geen vaste ideologische kern, hij begon zelfs als socialist.’ Weet je wie ook begon als socialist? Hitler. En Lenin. En Stalin en Pol Pot en Mao en Kim Jong-Il en al die andere lachebekjes uit de geschiedenis met een oceaan onschuldig bloed op hun naam. Het correcte woord is niet ‘zelfs’ maar ‘ook’.

Sinardet hekelt ook het feit dat Trump openlijk toegeeft ‘de koers van Europese staten te willen corrigeren’. Dat die Europese staten indertijd zelf de koers van de Verenigde Staten wilden corrigeren door Trump zwarter voor te stellen dan de kas van beweging.net, is uiteraard een detail. Dat dit resulteerde in bespottelijke acties zoals Netflix opzeggen of Lay’s vervangen door Crocky-chips en Coca-Cola door Ritchie Cola, zullen we ook maar negeren om zelf niet te bezwijken onder plaatsvervangende schaamte.

Verontwaardigde Vanmol,

Wie dacht dat langdurige gevangenisstraf een crimineel wel tot zelfinzicht en schuldbesef zou brengen, is er deze week weer aan voor de moeite. Wat blijkt: in de cel van kindermoordenaar Marc Dutroux zijn beelden van kindermisbruik aangetroffen. Dus dik dertig jaar na zijn reeks ontvoeringen, verkrachtingen en moorden zit die oude rukker (hij is inmiddels 69) nog altijd te geilen op minderjarigen? Ook heeft hij als vanouds voor alles een van de pot gerukte verklaring. ‘Medegedetineerden hebben dat tijdens mijn wandeling in mijn cel gelegd.’ Ah ja? En waarom dan wel? Om zijn onberispelijke reputatie te besmeuren?

Volgens Humo zouden er tweehonderd pornografische foto’s gevonden zijn waarvan een honderdtal met naakte kinderen. Zelfs als inderdaad zou blijken dat Dutroux die er zelf niet gelegd had, blijft de vraag hoe de ‘medegedetineerden ‘ aan kinderporno komen in de gevangenis van Nijvel. Behoort zoiets tot de rechten van de gedetineerde? Staat dat in het reglement? ‘U hebt recht op drie maaltijden, twee wandelingen en honderd kinderpornofoto’s.’ Op een kapper heeft onze nationale pedo zo te zien geen recht. Of hij maakt er geen gebruik van. In die woeste baard van hem zit wellicht micro-organisch materiaal dat een wereldwijde pandemie kan veroorzaken waarbij SARS een klein griepje lijkt.

De advocaat van Dutroux, Bruno Dayez, die de seriemoordenaar vorig jaar nog ‘volkomen ongevaarlijk’ noemde, focust uiteraard meteen op de essentie van de zaak. Hij vraagt bijkomend onderzoek om de leeftijd te bepalen van personen op drie specifieke pornofoto’s. Want ja, we moeten toch echt weten of ze nu 12, 14 of 9 jaar oud waren, dat maakt een heel verschil. Nog een geluk dat we kunnen rekenen op de feilloze trefzekerheid die de hele affaire Dutroux altijd al kenmerkte.

Smerige deserteur Stef,

De dagen dat een man op zijn 67ste zijn tijd vermeide met het scheren van de haag, morrelen aan de thermostaat en zich afvragen of de kleinkinderen wel iets leren op school, zullen dra verleden tijd zijn, want binnenkort kan men zich als reservist melden tot die leeftijd. Dat heeft de Patton van Lubbeek beslist.

Er zullen nog wel toelatingsproeven zijn, maar een beetje aangepast aan het doelpubliek. Zo zal er de discipline ‘mitrailleur uit elkaar halen zonder uw leesbril te verliezen’ op de rol staan, alsook ‘in full battledress achter koffiekoeken gaan’.

Voorheen stond de bovengrens op 34 jaar. Een leeftijd waarop men nog zonder opstapje in een jeep kan springen. Dit alles kadert in het kader van ‘het verruimen van de rekruteringspool’. Voor je denkt aan het vetmesten van een Poolse HR-officier: dat wil zeggen dat onze strijdkrachten dringend volk nodig hebben.

Er wordt al een tijdje gezegd dat het aangezicht van het slagveld veranderd is door de komst van de drones. Voortaan zal een aanvalsgolf eruitzien als een daguitstap van de OKRA.

We kunnen nu wel grappen en grollen, Stef, maar het is een feit dat zo’n 67-jarige rekruut over troeven beschikt die het jonge grut nog niet verworven heeft. Zo kan die feilloos voelen of de vijand ergens een deur heeft laten openstaan of zijn licht heeft laten branden. Door zijn ruime ervaring in wachtkamers kan hij urenlang onbeweeglijk stilzitten. Zijn camouflagetechnieken zijn ongeëvenaard door zich jarenlang onzichtbaar te maken tijdens vergaderingen. Onmisbaar bij de aanvoerlijnen, doordat hij op alles een plakkertje plakt en niets weggooit wat men later nog kan gebruiken.

Hij slaapt moeiteloos door bombardementen en heeft geen schrik voor de gevolgen, want tinnitus had hij al. Heeft ook ervaring met 48 uur wakker blijven door het hebben van kleinkinderen. Bij gevangenneming kan hij de vijand demoraliseren met zijn eindeloos lange verhalen. Of door de taalfouten uit de propaganda te halen.

Bestanden zal hij wantrouwen. En wanneer het grijze bataljon alsnog in de pan gehakt wordt, zal hij niet zonder trots zeggen: Zie je? Ik had het gezegd!

Later zal het woord de ronde doen: ‘Van alle Belgen waren de grijze de dapperste!’

Bruno Dayez

De Pennenvriendjes bemoeien zich eens met binnenlandse zaken