Ook de voorbije week werden veel vragen gesteld – en waren er ook vragen die te weinig of helemaal niet gesteld werden. Aan het begin van de nieuwe week kunnen er misschien nog enkele vragen opgeworpen werden. Zoals:

Hoe kon dit ooit passeren?

(Aan Vlaams minister van Omgeving Jo Brouns (cd&v), wiens administratie een brochure over ‘maatschappelijke uitdagingen’ heeft geproduceerd voor scholen. Alle linkse stokpaardjes zitten daarin: tegen Zwarte Piet, tegen “Kuifje in Afrika” en de boeken van Jef Geeraerts, tegen Bart De Pauw, maar wel voor meer aandacht voor de bijdrage van de Sovjet-Unie aan WO II en ook een vraag om Israël meer af te schilderen als boeman (sic). Hoeveel mensen werken er op het kabinet van Brouns en hoe kan het dat niemand zijn vinger heeft opgestoken om dit tegen te houden?)

Hoeveel is “niet meer zo veel”?

(Aan VRT-journaliste Yasmina El Messaoudi, die de polygamie-praktijken in Marokko minimaliseert: ‘Het is nog altijd toegestaan, maar intussen wel gebonden aan strenge voorwaarden. Het komt niet meer zo veel voor.’ Alles is relatief, natuurlijk. Volgens de meest recente cijfers zijn er in Marokko nog altijd bijna 5000 aanvragen voor een tweede huwelijk per jaar en is maar liefst 80 procent van de Marokkanen voorstander van polygamie. Mogen wij dat toch best veel vinden?)

In wat voor land ligt donkerblauw al zo gevoelig?

(Aan minister van Binnenlandse Zaken Bernard Quintin (MR), die vraagtekens plaatst bij de nieuwe politie-uniformen: ‘De nieuwe politie-kleuren – geel en donker marineblauw – zouden te veel in de richting neigen van de Vlaamse kleuren geel en zwart.’ Wat nogmaals bevestigt: in dit land is álles communautair. Overigens stoorde Quintin zich aan het eentalige Politie op de testuniformen en eiste hij ‘de toepassing van de taalwetgeving’. Ziet de minister nergens grotere schendingen van de taalwet?)

Hoeveel betaalt een 21-jarige loodgieter?

(Aan DPG Media, waar ze gratis abonnementen geven aan iedereen die jonger is dan 25 jaar en ingeschreven aan een unief of hogeschool. Ook een manier om je abonnee-cijfers de hoogte in te jagen. Maar ook een zoveelste privilege voor een van de meest geprivilegieerde groepen van onze samenleving (‘Mattheuseffect’ is een woord dat ze in DPG-krant De Morgen heel graag gebruiken). Waarom doe je niets voor álle jonge mensen – of zijn het alleen sukkels die beroeps doen en gaan werken?)

Wanneer is er aandacht voor studies over racisme?

(Aan de journalisten die zo graag schrijven over racisme in Vlaanderen, maar niet of amper schreven over de nieuwste studie – die nochtans een interessante bevinding had: ‘Opvallend: de tweede generatie (geboren in België) rapporteert minder ervaring met racisme in het dagelijks leven dan de eerste generatie (geboren in het buitenland)’. Een vaststelling die in sommige kranten zelfs straal genegeerd werd, want racisme kan natuurlijk alleen maar een groeiend probleem zijn.)

Wat als een blanke man dit zou zeggen over zwarte mannen?

(Aan de Nigeriaanse schrijfster Chimamanda Ngozi Adichie, die vertelt dat je in haar land beter geen geld kan geven aan mannen: ‘Wat er gebeurt in landen waar armoede heerst, is dat mannen van dat geld meestal gsm’s kopen om mee te pronken, en de rest drinken ze op, terwijl vrouwen ermee hun verantwoordelijkheid voor de gemeenschap opnemen.’ Als dat waar is, kunnen we dan ons budget voor ontwikkelingssamenwerking halveren?)

Wanneer volgt Vlaanderen het Waalse voorbeeld?

(Aan Vlaams minister van Onderwijs Zuhal Demir (N-VA), nu de Franse Gemeenschap beslist heeft dat alle leerkrachten in het secundair onderwijs 22 lesuren moeten presteren. In Vlaanderen hebben masters in de hogere jaren van het middelbaar een opdracht van 20 uur – terwijl collega’s in lagere jaren 22 uur moeten doen en in het beroeps zelfs 29 uur. Het gaat heel vaak over het lerarentekort, maar de opdrachten van 20 uur optrekken naar 22 uur blijft onbespreekbaar. Hoe lang is dat nog houdbaar?)

Waar zijn onze voorouders naartoe gevlucht?

(Aan de directeur van Pax Christi, die meer vluchtelingen wil opvangen: ‘Zodat we later kunnen zeggen: wij hebben mensen op de vlucht voor oorlog en geweld opgevangen, zoals onze grootouders opgevangen werden.’ De overgrootmoeder van de man vluchtte inderdaad tijdens de WO I: van Nieuwpoort naar Nord-Pas-de-Calais in Frankrijk. Het allereerste veilige buurland, dus. En dat is het verschil met vluchtelingen die hier opduiken: die namen geen genoegen met het eerste veilige buurland, zelfs niet met het eerste veilige Europese land.)

Zouden jullie een journaliste aannemen met een hoofddoek?

(Aan De Morgen, waar ze weer twee volle bladzijden veil hadden om te pleiten voor hoofddoeken op de werkvloer. Uiteraard zonder de hand in de lelieblanke boezem te steken. Als die hoofddoek dan toch zo banaal en louter individueel is: waarom dan geen journaliste aannemen die constant rondloopt met een groot religieus symbool? Waarom moeten werkgevers en overheden doen wat de zeer homogene redactie van De Morgen zelf niet wil doen?)

Vanwaar komt die weerzin voor liefdadigheid?

(Aan kunstenares Josefien Cornette, die zich nu al ergert aan het einde van december: ‘De Warmste Week, elk jaar de grootste Vlaamse aflaat, teert op zieke mensen die zelf geld inzamelen om te overleven. Wat een taak van de overheid zou moeten zijn, wordt zo op hun schouders gelegd.’ Dit is een jaarlijkse traditie zoals de Sint en Kerst zelf: culturo’s die klagen omdat gewone mensen barmhartig zijn zonder dat de overheid instaat voor de herverdeling. Er is in bepaalde milieus echt haat voor solidariteit die niet via de staat wordt afgedwongen.)

Wat voor actrice ben je als je een psycholoog nodig hebt om te acteren?

(Aan actrice Ahlaam Teghadouini, die vindt dat tv-opnames niet kunnen zonder een psycholoog: ‘Net zoals je een stuntcoach hebt, of een intimiteitscoach, zou er altijd iemand aanwezig moeten zijn die werkt rond mentale gezondheid. Je moet tijdens opnames door zoveel emoties gaan.’ Grappig trouwens dat dit interview op de voorpagina werd aangekondigd als Ahlaam kent geen grenzen en als titel kreeg Ik wil niet bang zijn. Terwijl sommige mensen misschien moeten toegeven dat acteren niets voor hen is?)

Heeft u enig idee hoe intens het leven kan zijn in Sint-Antelinks?

(Aan ‘mediajournalist’ Max De Moor, die zijn mening in een recensie smokkelt: ‘Brussel is niet verloren. Misschien wordt er alleen iets intenser geleefd.’ Je moet inderdaad niet vinden dat een leven in Brussel inferieur is – maar waarom doen alsof leven en mensen er stiekem superieur zijn?)

Zit u zelf ook nog met vragen? Blijf er niet mee zitten. Stel ze hardop in een reactie op dit stuk.

Chimamanda Ngozi Adichie

Vergeten vragen van de voorbije week (239)