‘Hamas en zijn medestanders maakten gebruik van seksuele marteling om de pijn en het lijden te maximaliseren’. De conclusies van The Civil Commission on October 7 Crimes Against Women and Children laat weinig aan de verbeelding over. Het eindrapport werd vorige week gepubliceerd, maar kreeg opvallend weinig aandacht in de Vlaamse media.

Ruim twee jaar lang verzamelde de Commissie — een onafhankelijke Israëlische NGO voor vrouwenrechten — getuigenissen over het gruwelijke seksuele geweld waarvan de slachtoffers van de Hamas-aanvallen van 7 oktober 2023 het slachtoffer werden. De NGO zag het levenslicht als een reactie op het falen van internationale instellingen om het seksueel geweld dat die dag werd gepleegd echt aan te pakken.

Mogelijk bewijsmateriaal – niet zelden door Hamas zelf bijgehouden – werd zo systematisch mogelijk verzameld en geanalyseerd door een team van onderzoekers, juristen en traumaspecialisten. Volgens het bijna driehonderd pagina’s tellende rapport baseerde de Commissie zich ook op eerder onderzoek van de VN, op honderden getuigenissen van overlevenden en familieleden van gijzelaars, en op foto’s en bijna tweeduizend uur aan beeldmateriaal. Elk bewijsstuk werd daarbij ook nog eens gedubbelcheckt, onder meer via geolocatie.

Opzettelijke tactiek

De gruwel die in het rapport beschreven wordt tart alle verbeelding en schetst een patroon van oeverloos seksueel sadisme. Slachtoffers werden verkracht, verminkt en verbrand. Ze werden vastgebonden, scherpe voorwerpen, spijkers en zelfs granaten werden gedwongen ingebracht in hun geslachtsdelen, en sommigen werden ook beschoten in het gezicht en de geslachtsdelen.

Een aantal van hen werd zelfs seksueel mishandeld in het bijzijn van familieleden, af en toe werden familieleden ook gedwongen om seksuele handelingen met elkaar te verrichten. Sommige vrouwen werden afgemaakt tijdens de verkrachting, anderen werden eerst enkele keren doorgegeven en vervolgens vermoord.

Slachtoffers werden verkracht, verminkt en verbrand

Voor de Israëlische hulpverleners die enkele uren na de moordende Hamas-raid op het Nova-festival arriveerden, was het duidelijk dat extreem geweld en seksuele vernedering die dag een opzettelijke, wijdverbreide tactiek waren. Toch bleef de VN lang aarzelen om de gepleegde gruweldaden te erkennen.

Dit rapport lijst nu dertien terugkerende vormen van seksueel en gendergerelateerd geweld op, verspreid over meerdere locaties. Naast (groeps)verkrachting ging het onder meer ook over seksuele verminking, gedwongen naaktheid en seksueel misbruik na de dood. Het rapport toont bovendien aan dat de orgie van sadistisch seksueel geweld vooraf ook bewust gepland was. Toen de Hamas-terroristen Israël binnentrokken, hadden ze bijvoorbeeld lijstjes bij met zinnen in het Arabisch en Hebreeuws. Die zinnen laten bijzonder weinig aan de verbeelding over: ‘trek je broek uit‘, ‘ga liggen’ of ‘spreid je benen’.

Hoofd ingeslagen

‘De daders filmden zichzelf en verspreidden beelden en video’s tijdens de aanvallen. Daarop was te zien hoe ze vrouwen, kinderen en hele gezinnen mishandelden, vernederden en doodden, en hoe ze de lichamen ontheiligden. Ze presenteerden vrouwen en hun lichamen als oorlogstrofeeën,’ klinkt het nog in het rapport. ‘Toen terroristen de 20-jarige Yam Goldstein-Almog in het gezicht schoten, filmden ze haar lichaam vervolgens met de telefoon van haar broer om op te scheppen dat ze haar, een mooie vrouw, hadden verminkt. Bij sommige vrouwen was het hoofd ingeslagen, waarbij hun hersenen eruit stroomden, terwijl anderen zo vaak waren beschoten dat hun hoofden bijna waren weggeblazen.’

Zwijgen is ook een vorm van geweld

‘Zwijgen is ook een vorm van geweld,’ schrijft Cochav Elkayam-Levy, de Israëlische mensenrechtenadvocate die de onderzoekscommissie voorzit. ‘Enkel door de seksuele terreur van 7 oktober zo nauwkeurig vast te leggen, maakt dit rapport van verspreide bewijzen een onweerlegbare historische waarheid. Dit is meer dan documentatie: het is een fundamentele pijler voor gerechtigheid die ervoor zorgt dat deze gruweldaden niet kunnen worden uitgewist, gebagatelliseerd of losgekoppeld van de wereldwijde strijd tegen gendergerelateerd geweld en extremisme.’

Israëlische cellen

Toeval of niet: uitgerekend vorige week verscheen in The New York Times een scherp opiniestuk van de bekende Amerikaanse journalist Nicholas Christof. Daarin kloeg de gewezen Pulitzer-winnaar op zijn beurt het ‘systematische seksuele geweld’ tegen Palestijnse gevangenen in Israëlische gevangenissen aan. Christof baseerde zich daarvoor naar eigen zeggen op gesprekken met veertien mannen en vrouwen die zelf in zo’n Israëlische cel hadden gezeten, en op interviews met verwanten.

Het stuk van Christof opende met een opvallende oproep aan de lezers: ‘Wat onze mening over het conflict in het Midden-Oosten ook moge zijn, we zouden het altijd eens moeten kunnen zijn over het veroordelen van verkrachting.’

Vanuit Israël kwamen er intussen al woeste reacties op die beschuldigingen, en premier Benjamin Netanyahu kondigde aan de Amerikaanse krant te zullen aanklagen. Volgens de Israëlische regering is het stuk in de gezaghebbende Amerikaanse krant een zorgvuldig geplande bliksemafleider voor het Israëlische rapport over de Hamas-gruweldaden.

Cochav Elkayam-Levy

7 oktober: ‘Een patroon van seksueel sadisme’