De Brusselse minister-president Boris Dilliès zet de heraanleg van de rotonde aan het Louisaplein stop. Zijn groene minister van Mobiliteit Elke Van den Brandt had nochtans woensdag in het parlement gezegd dat alle vergunningen in orde waren en dat de werken aan het einde van de zomer klaar zouden zijn. Dilliès lijkt op zoek naar een kille afrekening.

Boris Dilliès vindt dat de werken aan de rotonde aan het Louisaplein zelfs niet mogen beginnen omdat het gaat over een beslissing van de vorige regering. Dat is een merkwaardig argument. Dan had Dilliès net zo goed de afwerking van het museum Kanal of de aanleg van de tramtunnel onder het Zuidpaleis kunnen stopzetten.

Vijftien seconden

De rotonde aan het Louisaplein is gevaarlijk voor voetgangers en fietsers. Al jaren wordt over een heraanleg gesproken. Elke Van den Brandt wilde het verkeer over één rijstrook sturen, om zo meer ruimte te maken voor een veilig fietspad. Door de ingreep zou een auto er vijftien seconden langer over doen. Volgens de minister is dat een redelijke prijs voor een veiliger doorstroom.

Ooit was er een plan om de tunnels te overdekken, maar dat bleek te duur

Dilliès, die zelf nooit fietser is geweest in het Brusselse verkeer, wil niet van de aanpassingen horen zonder dat die in een ruimere context besproken worden. Hij wil ‘een globale en gecoördineerde visie voor de rotonde, de Waterloo- en de Gulden Vlieslaan en de autotunnels’.

Die opmerking van de minister-president lijkt logisch, maar schijn bedriegt. Want al jaren wordt gesproken over een herinrichting van de lanen tussen de Naamse Poort en het Louisaplein. Die snijden nu in tunnels het hele gebied in twee. De ruimte tussen de twee lanen is breed omdat daar lang geleden de stadswallen stonden. Toen die afgebroken werden, kwamen er mooie boulevards in de plaats. Die werden in de jaren vijftig door stedelijke autostrades vervangen. Ooit was er een plan om de tunnels te overdekken, maar dat bleek te duur en dus werd het goede idee onder de grond gestopt.

Burgemeester van Ukkel

Ook de ‘globale visie’ van Dilliès zal daar belanden, want hoe hij denkt over mobiliteit in de stad is duidelijk voor wie zijn beleid als burgemeester van Ukkel nog niet vergeten is. Toen het verkeer in het Ter Kamerenbos heringericht werd en de sierlijke lanen niet langer als expreswegen voor gehaaste Ukkelse chauffeurs waren voorbehouden, wist Dilliès met zijn verontwaardiging geen blijf. Het vrije gebruik van de auto inperken stond voor hem gelijk aan het verstikken van zijn gemeente.

Hij sloot daarbij naadloos aan bij een aloude Ukkelse mentaliteit die zich tegen elke aantasting van het automonopolie verzet. In de jaren zeventig wou de gemeente niet horen van de uitbreiding van de metro naar Ukkel. Openbaar vervoer was iets voor sukkelaars, niet voor Ukkelaars. Toen er een tram in eigen bedding kwam, noemde Dilliès’ voorganger de verhoging van vijf centimeter ‘de muur van de schaamte’.

Nog bonter maakte Dilliès het toen er op de Waterloosesteenweg een tiental parkeerplaatsen voor fietsen werden ingericht. Dat gebeurde door het gewest, want het ging over een gewestelijke weg. Dilliès liet gemeentelijke arbeiders de fietsnietjes wegslijpen. Hij werd na een gewestelijke klacht door een rechtbank verplicht ze weer terug te plaatsen (op kosten van de gemeente).

Wraak

Die klacht was er gekomen omdat de minister die verantwoordelijk was voor de fietsparking terecht vond dat de burgemeester zijn bevoegdheden ruim had overschreden. Die minister was Elke Van den Brandt.

Wraak is een gerecht dat koud tot diepgevroren wordt geserveerd. Dilliès is zijn toenmalige vernedering niet vergeten en steekt nu met plezier stokken in de wielen van zijn mobiliteitsminister. Meer en meer wordt duidelijk dat de Brusselse regering steunt op een alliantie tussen liberalen en socialisten, die opvallend vriendelijk voor elkaar zijn. Dilliès duldt Van den Brandt omdat haar partij noodzakelijk is voor een Nederlandstalige meerderheid, maar zij zal zijn aloude visie op automobiliteit niet veranderen…

Dilliès

Het komt nooit meer goed

Propere lucht en partijbelangen