Omdat er bijna niets gebeurt in de rest van de wereld, hebben de pennenvriendjes het deze keer eens over Vlaanderen en Europa.

Eigentijdse Erwin,

Helemaal zeker weet ik het niet, maar ik heb soms het idee dat iemand met een teletijdmachine ons allemaal heeft terug geflitst naar het millennium. Alle tekenen wijzen in die richting: Britney Spears wordt gearresteerd wegens dronkenschap, Bill Clinton verklaart dat hij geen seks heeft gehad met (al) die vrouw(en), Pokémon is weer populair en mypension.be bestaat niet.

Dat laatste schijnt een gevolg te zijn van de pensioenhervorming van de heer Jambon Jan, minister van Pensioenen te Brussel, België. Die hervorming is zo transparant en logisch dat mypension.be pas eind 2027 (!) weer zal kunnen berekenen wat de nieuwe regels concreet voor de brave burger betekenen. Ook voor de stoute burger trouwens.

Waarom het zo lang moet duren voor de website weer kan melden welk riant bedrag u als hoogbejaarde eventueel kan krijgen? Geen idee. Misschien zijn de makers ook de producenten van epische successen als iPolice, de digitalisering van justitie, WandelAR (de wandelapp van Ben Weyts), Zeker Gezond (de kookapp van Wouter Beke) of waarderingsplatform.be (de ’tripadvisor’ voor de zorg van alweer Wouter Beke). Toegegeven: al die projecten hebben miljoenen euro’s gekost, maar de apps en websites waren dan ook zo performant dat ze intussen niet meer of nauwelijks bestaan.

Nochtans lijken de kranten deze week vooral verontwaardigd over iets heel anders: een wat onhandige uitspraak van Jambon namelijk. Deed hij er ooit andere? In een interview met De Morgen zei hij: ‘Vrouwen zullen zich aanpassen aan de nieuwe pensioenregels.’ Op zich is dat aannemelijk, gegeven het feit dat de Belg zich sinds mensenheugenis gespecialiseerd heeft in het zich plooien naar de voor hem/haar/hun meest voordelige toepassing van wetten en regels. De kans is inderdaad groot dat door deze hervorming vrouwen weer wat minder voor deeltijds werken zullen kiezen.

Discriminatie, roepen tal van opiniërende artikels prompt. En dat is nog niet het ergste. In de vrouwvriendelijkste krant van onze hemisfeer, die we niet zullen noemen want we houden het liever op de initialen DS, betoogt historicus Giselle Nath (ik schrijf bewust niet historica, want dat zou ‘gender assuming’ zijn) dat vrouwen nog altijd veel meer uren ‘onbetaalde zorgarbeid’ leveren dan mannen. Als u zich afvraagt wat er bedoeld wordt met ‘onbetaalde zorgarbeid’: dat gaat onder meer over de opvoeding van de kinderen. En de opvoeding van de man, denken velen er graag bij, niet eens als grap.

Een notoire vrouwenhater zoals een collega columnist die we niet zullen noemen omdat we het liever houden op zijn initialen P.S., zou meteen opmerken dat vrouwen door moeder natuur – merk op dat het nooit vader natuur is – nu eenmaal genetisch zijn toebedeeld met allerlei kenmerken die hen beter geschikt maken voor de zorgende rol dan mannen. Denk daarbij aan vervelende eigenschappen als empathie, emotionele warmte, voorzienigheid, communicatieve en strijktechnische vaardigheden en het vermogen om ook de zwaarste kwetsuren te genezen met moederkeszalf. Dat zijn dus allemaal dingen waar wij mannen geen last van hebben omdat wij zwervende jagers zijn die het huis moeten verdedigen en mammoeten jagen voor het avondeten, Lekker met Joppiesaus. Even toelichten voor mensen die zelden een frituur bezoeken: de mammoet is vergelijkbaar met de frikandel XXL, zoals gepromoot door het Cantores Trium Vocum de Romeo’s.

Maar wat ik dus wou zeggen, Erwin: de auteur Giselle Nath pleit er dus in de krant onomwonden voor dat mannen meer zorgtaken op zich zouden nemen. En dat is allemaal het gevolg van wat Jan Jambon heeft gezegd. En daarom zeg ik tegen alle mannen: denk dáár maar eens aan als u nog eens een onmogelijke taak moet vervullen, zoals bijvoorbeeld praten met uw puber.

Kernachtige vriend Stef,

Groot nieuws! De Europese Commissie kondigde een verrassende beleidswending aan. Zo is ze erachter gekomen dat Europa wel eens baat zou kunnen hebben bij een stabiele bron van energie die niet afhankelijk is van zonlicht, windkracht of collectieve zinsbegoocheling. We hebben het hier over de voorheen fel verguisde kernenergie.

Vers liggen ons nog in het geheugen de tijden waarin iedereen die nog maar durfde te opperen dat het afbouwen van onze kernexpertise geen goed idee was, verweten werd een ‘wappie’, ‘negationist’, ‘randdebiel’ of ‘Hendrik Vos’ te zijn. Kortom: van alles wat lelijk is. Wel, Stef, die tijden zijn veranderd. Ursulaatje Spagaatje heeft nog eens haar kar gekeerd. Op de wijze waarop balorige tieners met hun wagen ‘donuts’ draaien op een lege parking.

Want mevrouw Von der Lijdensweg was ten tijde van het Merkel-kabinet zelf medeverantwoordelijk voor de Energiewende, die Duitsland transformeerde van een industriële reus tot een filiaal van China.

Dat weerhoudt ‘het kapsel’ er niet van om daar te staan oreren alsof ze het allemaal zelf heeft uitgevonden. ‘Het afbouwen van onze nucleaire capaciteit was een strategische fout.’ No shit, Frau Sherlock! Dat alles hier op apegapen ligt zodra er nog maar een verkeerde golfslag door de Straat van Hormuz trekt, is misschien minder de fout van ‘den oranje uit Washington’ dan van het feit dat we ons volledig afhankelijk hebben gemaakt van niet-Europese energiebronnen.

En de pers doet vrolijk mee. Nergens een kritische stem die zegt: ‘Hela hola, hou even uw paarden… we hebben hier tien ton beeldmateriaal waarop u totaal het tegenovergestelde beweert.’ Ik durf zelfs gokken dat er nog steeds redacties zijn waar men de regeringsdeelname van Tinne Van der Straeten nog altijd het geniaalste moment uit de geschiedenis vindt, sinds de uitvinder van het vuur de uitvinder van de brandwondenzalf tegen het berenvel liep.

‘De wereld is een schouwtoneel en ieder speelt zijn deel’, sprak Joost van den Vondel. Klopt. Maar het begint wel te verdrieten dat het een eindeloze loop van steeds dezelfde stommiteiten is. Erger nog dan de zoveelste herhaling van FC De Kampioenen, want met duurdere acteurs.

Goed geteste Vanmol,

In tijden van grote rampspoed zoals oorlogen, pandemieën en songfestivals is het raadzaam om de geest te kalmeren door eerder op het kleinere verhaal te focussen, eerder dan Zeer Grote Woorden te hanteren. Daarom laat ik mijn doorwrochte geopolitieke analyses deze week eens achterwege om het te hebben over een totaal ander mediafenomeen dat mij in deze turbulente tijden treft.

Weet jij bijvoorbeeld, Erwin, wat de lekkerste balletjes in tomatensaus zijn? En dat een van de goedkoopste de hoogste score toebedeeld kreeg van de chef van de brasserie van het jaar? En dat de lekkerste suikerwafels ook al spotgoedkoop zijn en écht ruiken naar een wafel volgens Dominique Persoone? Ik zal nog meer zeggen: ik heb van kaasmeester Van Tricht vernomen welke Griekse yoghurt de lekkerste is, al ben ik weer vergeten de welke. Intussen probeer ik te onthouden welke volkoren spaghetti beter scoort dan alle andere volgens chef Peppe Giacomazza.

Voor je gaat denken dat ik nog harder aan het hallucineren ben dan AI: dat waren allemaal echte krantenkoppen van echte artikels over echte ‘praktijktests’ in ‘echte kranten’. Ik ben benieuwd welke tests ze nog allemaal voor ons in petto hebben. Welke supermarkt heeft de beste winkelkarretjes? Waar koop je de beste paperclip? Met welke tuttefrut blaas je de mooiste bellen? Welk toiletpapier geeft het minste risico op vinger-door-blaadje?

Tot we die artikels mogen lezen gaat mijn trofee voor de absolute winnaar in de categorie ‘beste servicejournalistiek’ naar de moedige HLN-redacteur genaamd ‘Onze man’ die anoniem en onverschrokken zes seksspeeltjes op zichzelf testte in de ‘vrouwenbijlage’ (!) van de betreffende krant. Een foto van ‘onze man’ stond er evenwel niet bij. Wellicht zag hij er te bleek en afgetrokken uit.

Gelukkig aangeklede vriend Stef,

Nu we het toch over ‘bleek en afgetrokken’ hebben: de Vlaming kan zich vanaf nu inschrijven voor een vaderlandse versie van Naked Attraction. Hoe het gaat heten weten we nog niet: Bloot en Bereid, Boer zoekt Blote Boerin, Vlees van eigen kweek of gewoon inspiratieloos Naked Attraction Flanders? Eén ding is zeker: presentatrice Jolien Roets heeft geen schrik om het woord ‘piemel’ in de mond te nemen. Dat zegt ze namelijk zelf.

Mocht je het concept van Naked Attraction niet kennen: het is een soort datingshow voor gevorderden waarbij men komaf maakt met de leugen dat men eerst naar de persoonlijkheid van iemand kijkt en pas daarna van secundaire naar primaire geslachtskenmerken afzakt.

De kennismaking met de kandidaten begint bij de voeten en schuift zo naar boven tot het spreekwoordelijke vlees in de even spreekwoordelijke kuip. Daarna pas gaat het nog verder omhoog naar het hoofd en wordt het duidelijk of er nog een spreekwoordelijke zak over moet of niet.

Het is natuurlijk een schaamteloze exploitatie van voyeurisme, maar daar moet een pseudowetenschappelijke saus over. Zo wil men kijken of Vlaanderen nog preuts is. Alsof daar, na decennia Goedele Liekens en een tijdperk waarin elke freule die haar diploma seksuologie op zak heeft een ‘taboedoorbrekende’ podcast begint, nog enige kans toe bestaat. Er zijn in Vlaanderen meer dertienvingerige smurfen te vinden dan taboes. O ja, en het gaat ook geen ‘uitlachtelevisie’ worden.

De kans daartoe is inderdaad klein. Televisie heeft al lange jaren niets meer om het lijf en het lachen is ons al lang vergaan.

Dominique Persoone

De pennenvriendjes zullen zich aanpassen aan vrouwen