Misschien heeft u ook al eens over de arm van de stervende Everaard ‘t Serclaes gewreven. Weinig wandelaars over de Brusselse Grote Markt weerstaan aan die verleiding. Zijn standbeeld staat, of beter ligt, op een hoekje links naast het stadhuis. Het bijgeloof wil dat de wens van wie ‘t Serclaes streelt ook uitkomt.

‘t Serclaes was een held van de strijd van de Brusselaars tegen de troepen van de Graaf van Vlaanderen in de veertiende eeuw. Hij haalde hun vlag weg van het stadhuis en de bevolking verdreef de Vlaamse bezetter. Maar het was pas in het begin van de vorige eeuw dat ‘t Serclaes zijn stenen beeltenis kreeg op de Grote Markt. De Brusselse burgemeester Emile De Mot, een in Antwerpen geboren franskiljon, nam dit initiatief, dat bepaald niet ontdaan was van enige politieke boodschap en overliep van de symboliek.

De Mot was er op uit het Franstalig karakter van Brussel ongenuanceerd te promoten. Daarom wilde hij de verwezenlijkingen van zijn voorganger Karel Buls terugdraaien, die Nederlandstalige scholen had ingericht. In de ogen van De Mot was ‘t Serclaes een symbool van de eeuwige strijd tegen de Vlamingen. Dat was de ware reden waarom die pas iets meer dan vijf eeuwen na zijn dood plots een standbeeld kreeg.

Vlaams karakter uitgommen

Burgemeester De Mot past in een lange rij franskiljons die ten alle prijze het eeuwenoude Vlaams karakter van Brussel wilden uitgommen. Hij was een liberaal, maar die hatelijke wind waaide door alle partijen. Roger Nols, de burgemeester van Schaarbeek die een administratieve apartheid wou invoeren, liep van het FDF over naar het Front National. Henri Simonet peroreerde als socialist dat de verfransing van Brussel definitief was. Bij het CDH, voorganger van Les Engagés, kon voorzitter Joëlle Milquet alleen maar ‘neen’ zeggen tegen Nederlandstaligen. En de groene partij Ecolo laat zich tot vandaag bij wijlen kennen door een bedenkelijk communautair discours.

Is de PS het nieuwe FDF? Het antwoord is ronduit: ja

Te vrezen valt dat Ahmed Laaouej, de voorzitter van de Brusselse socialisten, ook tot deze categorie mag gerekend worden. Zijn gedrag en politieke daden inspireerden journalist Steven Van Garssen (Bruzz) tot de terechte vraag of de PS het nieuwe FDF is. Het antwoord is ronduit: ja. En dat zou verontrustend moeten zijn voor Vlaamse partijleiders

Vele Nederlandstalige Brusselaars vragen zich af waarom die nog niet reageerden. Het geluk van Laaouej is dat de noordelijke voorzitters het oh zo druk hebben met federale kwesties en dat de aandacht voor Brussel in Vlaanderen tot een historisch laag peil gezakt is.

Trump, Erdogan en Laaouej

Al meer dan een jaar wordt het Brussels gewest door een dienstdoend bewind beheerd dat even weinig mogelijkheden als motivatie heeft om iets te doen aan de verpletterende financiële problemen. Ondertussen blokkeerde de PS, noodzakelijk om een meerderheid te vormen, elke regering omdat de partij — en meer bepaald Ahmed Laaouej — haar veto uitsprak tegen de meerderheid die aan Nederlandstalige kant gevormd werd tussen Groen, Vooruit, Open Vld en N-VA. Die laatste partij was onverteerbaar voor Laaouej.

Laaouej begeeft zich in de voetsporen van autocraten zoals Trump of Erdogan

Wat voor alle partijen in Vlaanderen onverteerbaar zou moeten zijn, is dit: dat in Brussel een Franstalig politicus zich inlaat met de meerderheidsvorming aan Nederlandstalige kant. Dat gaat in tegen alle regels die deel uitmaken van de Belgische staatsstructuur. Laaouej gaat nu nog verder: omdat Vooruit niet wou weten van zijn idee van een ‘progressieve alliantie’ met PTB en Team Ahidar spreekt de PS nu complexloos over een mogelijke regering met een minderheid aan Nederlandstalige kant. En wil hij bij de volgende verkiezingen zelf een Franstalige kloon van Vooruit oprichten.

Dat is op de rand van de grondwettelijkheid. Op dat terrein begeeft Laaouej zich in de voetsporen autocraten zoals Trump of Erdogan. Dat Brussel failliet is en het gewest zonder enige twijfel het federale niveau nodig zal hebben: het houdt Laaouej niet tegen om alles wat Nederlandstalig is te schofferen. Alles om zijn ultieme ambitie waar te maken minister-president van Brussel te worden. Dat hij het Nederlands niet machtig is zal hem een zorg wezen.

‘Natuurlijk!’

Kunnen de Vlaamse partijen in 2025 aanvaarden dat het Brussels Hoofdstedelijk Gewest geleid wordt door een eentalige Franstalige? Dat gebeurde al eens, toen de liberaal Daniël Ducarme zeven maand minister-president was. Hij kon alleen doen alsof hij tweetalig was door op elke vraag in het Nederlands ‘Natuurlijk!’ te antwoorden. Als ze vinden dat een dergelijke karikatuur niet meer van deze tijd is, dan moeten de Vlaamse partijvoorzitters gewoon hun veto tegen Laaouej durven uitspreken.

Kunnen de Vlaamse partijen in 2025 aanvaarden dat Brussel geleid wordt door een eentalige Franstalige?

De federale regering, waarvan een N-VA’er premier is, debatteerde nachtenlang over percenten in de meerwaardentaks. Maar geen minuut werd besteed aan de kwalijke ontwikkelingen in Brussel. Het zou toch godgeklaagd zijn mochten de Nederlandstalige Brusselaars geen andere keuze meer hebben dan over de bovenarm van Everaard ‘t Serclaes te wrijven om hun stad van de volledige verfransing te vrijwaren…

Emile De Mot

Wrijven over de arm van ‘t Serclaes