De Michelin Gids 2026 verdeelt negen nieuwe sterren onder Belgische restaurants. Maar liefst acht hiervan gaan naar Vlaamse eetgelegenheden. Brussel krijgt niets en Wallonië moet het doen met één symbolische comeback. Toeval? Of teken van een structureel verschil in hoe Belgen eten, uitgeven en genieten?

Wie de cijfers bekijkt, ziet meteen dat er meer speelt dan een eenmalige uitschuiver. Vlaanderen telde volgens de recentste cijfers ruim 11.400 restaurants, tegenover zo’n 4.500 in Wallonië. ‘Als je kijkt naar het aantal restaurants en de bevolkingsdichtheid, is het eigenlijk logisch dat Vlaanderen meer sterren telt’, zegt Emmanuel Didion, vicepresident van de Waalse Horecafederatie. Met meer dan dubbel zoveel zaken heeft Vlaanderen inderdaad een groter potentieel voor sterrenrestaurants. Maar aantallen alleen verklaren de resultaten niet.

Een andere eetcultuur

Vandaag draait het bij Michelin niet alleen om wat er op het bord ligt, maar ook om het verhaal van de gastheer: design, concept en ervaring. Waar Vlaanderen sneller geschakeld heeft binnen die evoluerende visie op gastronomie, houdt de klassieke Franse keuken een sterke greep op het Waalse culinaire landschap.

‘In Wallonië ligt de focus meer op product en terroir, terwijl Vlaanderen sterker inzet op concept, design en totaalbeleving’, bevestigt Didion. Degelijke gastronomie, vaak van hoog niveau, maar minder gericht op de beleving en vernieuwing, wat in scherp contrast staat met Frankrijk, de bakermat van de Michelinsterren, waar dit jaar dertien nieuwe driesterrenrestaurants werden bekroond. ‘We hebben veel talentvolle chefs in Wallonië, maar er zijn nog dingen die we kunnen ontwikkelen om hen beter zichtbaar te maken’, geeft hij nog toe.

Voor een sterrenzaak heb je een lokale klantenbasis met voldoende koopkracht nodig, en die ligt vandaag hoger in Vlaanderen

Tijdens de Doorbraak-redactievergadering viel een opmerking die bleef hangen: ‘Sparen om in een sterrenrestaurant te gaan eten? Dat klinkt Vlaams’. Karikaturaal? Misschien. Maar verre van onzinnig, want sterrenrestaurants draaien nu eenmaal niet alleen op talent, maar ook op een publiek dat bereid is om regelmatig honderden euro’s uit te geven aan een diner. Maar daar stopt het niet. Ook dat bevestigt Didion: ‘Voor een sterrenzaak heb je een lokale klantenbasis met voldoende koopkracht nodig, en die ligt vandaag hoger in Vlaanderen’.

Daar komt nog bij dat Michelin geen vacuüm is. Hoewel de organisatie erin slaagt om de identiteiten van haar inspecteurs en de gewogen criteria geheim te houden, bewegen ze zich in een wereld van culinaire trends, media en netwerken. En ook daar heeft Vlaanderen een streepje voor: de scene is zichtbaarder, internationaler en beter verbonden. En wie opvalt binnen die netwerken, heeft meer kans om opgemerkt te worden.

Wat zeggen de andere prijzen?

In totaal telt het noorden van het land vandaag 80 sterrenrestaurants, tegenover 40 in Wallonië en 11 in Brussel. Vlaanderen heeft dus exact dubbel zoveel sterrenzaken als Wallonië, en bezet bovendien de volledige top. Maar er zijn niet enkel sterren in het leven.

De Gault & Millau hanteert een puntensysteem en bekroont jaarlijks meer dan 1.300 restaurants in België en Luxemburg. Die gids kijkt breder naar de sector en waardeert ook zaken die misschien minder Michelin-proof zijn, maar eveneens culinaire kwaliteiten te bieden hebben. Ook daar blijft Vlaanderen dominant, maar de kloof is kleiner. Van de 34 restaurants met een score van 17/20 of meer, bevinden er zich 23 in Vlaanderen, 8 in Brussel en 7 in Wallonië. Waar Michelin Wallonië nauwelijks beloont aan de absolute top, erkent Gault & Millau wél Waalse toppers.

Ook bij Gault & Millau blijft Vlaanderen dominant

Dat verschil wordt ook in de sector zelf benoemd. Chef Alain Bianchin, de enige Franstalige die dit jaar een nieuwe ster kreeg, klinkt opvallend scherp in La Libre: ‘Waarom ben ik de enige Franstalige die vandaag een ster krijgt? Wallonië en Brussel lopen achter.’ Volgens hem ligt dat niet alleen aan de keuken zelf, maar ook aan de context: ‘In Vlaanderen zijn er nu eenmaal meer restaurants, met een andere motivatie en meer middelen’.

Michelin beloont geen regio’s

Dat betekent niet dat er in Wallonië geen kwaliteit is. Maar kwaliteit alleen volstaat niet langer voor een Michelinster. De dominantie van Vlaanderen heeft weinig te maken met betere chefs, en alles met een sterker ecosysteem: meer restaurants, meer concurrentie, een ander publiek en een grotere focus op beleving en innovatie maken het verschil. ‘Zelfs al doet het ons geen plezier: het is logisch dat Vlaanderen meer sterren heeft’, concludeert Didion.

Emmanuel Didion

‘Sparen om goed te gaan eten? Dat is typisch Vlaams!’