Geen inspanning is Stef en Erwin te veel voor hun actua-correspondentie. Deze week keken ze zelfs naar Canvas!

Gewone Erwin,

De afspraak

Omdat een mens niet altijd goed geïnformeerd wil zijn, kijk ik soms eens naar De Afspraak. Aan tafel zaten maandag onder meer het olijke lachebekje Dyab Abou Jahjah (wellicht om meer begrip te vragen voor Israël), de alomtegenwoordige Midden-Oosten expert Koert Debeuf (een man zo geloofwaardig dat hij het ooit schopte tot woordvoerder van Guy Verhofstadt), en actrice/auteur Maaike Neuville, (wiens acteertalent beperkt is tot één rol: die van nukkige tuttebel). Bovendien zat Fatmah Taspinar deze keer de echokamer van het grote gelijk voor, dus je wist van bij aanvang: dit wordt lachen.

Koert Debeuf – zijn voornaam is misleidend want hij is helemaal geen Koerd – begon al meteen met een sterke oneliner. ‘Het is veelzeggend dat we geneigd zijn om eerder Iran te geloven dan de VS’, zei hij kurkdroog. Ik verwachtte een lachsalvo vanuit het publiek, maar dat was ook deze keer weer gerekruteerd in een instelling voor doven en slechthorenden.

Het klopt dat de genaamde Trump J. Donald de waarheid vaak harder oprekt dan de onderbroek van Maggie De Block toen ze nog minister van Volksgezondheid was. Maar om nu te zeggen dat je geneigd bent om eerder het regime in Teheran te geloven? Al moet ik toegeven: de opperste leider Mojtaba Khamenei hebben we nog niet op een leugen kunnen betrappen, voornamelijk omdat niemand hem ooit gezien of gehoord heeft sinds hij opperste leider werd op 8 maart.

Maar de mop van de dag moest nog komen, toen Fatmah Taspinar probeerde om Mieke Maaike Neuville bij het gesprek te betrekken. ‘Maaike’, vroeg ze, ‘had jij als gewone Vlaming gedacht dat het (de oorlog in Iran) zo dichtbij zou komen?’

Maaike rolde zo hard met haar ogen dat ze de binnenkant van haar schedel kon zien. ‘Ik voel mij ten eerste geen gewone Vlaming’, reageerde ze verontwaardigd. ‘Ik voel me eerder een Brusselaar. Ik hoor die man (Trump) spreken en het enige wat bij mij blijft hangen is: als ze niet luisteren gaan we ze te pletter bombarderen. Dat raakt mij duizend keer meer dan dat ik misschien meer moet betalen aan de pomp. En ik beklemtoon dat ik Brusselaar ben omdat heel de wereld geraakt wordt, maar die wereld, dat zijn mijn buren, dat zijn mijn vrienden en die worden menselijk geraakt. Wat mij het diepste raakt is een soort onmenselijkheid.’

Wow. Waar zal ik eens beginnen? Ten eerste verbaast het niemand dat een actrice in Brussel er niet mee inzit om meer te betalen aan de pomp, vooral omdat ze ongetwijfeld bewust autoloos is. Ten tweede heeft ze duidelijk geen Iraanse vrienden want anders had ze geweten dat die hun huidige regime haten en supporteren voor Trump. En ten derde komt ze blijkbaar nooit buiten Brussel, want dan had ze geweten dat heel de wereld niet alleen in haar straat woont, maar in zowat elke Vlaamse centrumstad en gemeente. En ten vierde: raakt de onmenselijkheid van het huidige Iraanse regime haar niet?

Breed grijnzend heb ik de tv afgezet, tevreden dat ik nog eens mocht proeven van zo’n portie stompzinnige lulkoek.

Beeldige vriend Stef.

Dat onze vaderlandse pers niet zijn ‘finest hour’ beleefde deze week, is zowel een understatement als stilaan een constante. Ten eerste was er de zo-ver-buiten-de-realiteit-levende-dat-sprookjes-ernaar fronsen Bart Eeckhout, die doodleuk stelde: ‘Tien jaar na de aanslagen moeten we durven zeggen: wij hebben gewonnen.’ Dat is geen bubbel meer waar hij in zit, maar een metersdikke titanium sfeer die door de buitenste banen van de Melkweg snort.

Zulks durven beweren in een tijd waarin elke kerstmarkt omgetoverd moet worden tot een versterkte burcht. Een tijd waarin we, voor we op een vliegtuig stappen, meer gecontroleerd worden dan een nieuw recept voor babyvoeding. Een tijd waarin we tien jaar later een islamitische terreuraanslag herdenken zonder dat eerste woord ook maar één keer te vernoemen. Uit angst.

Het doet me denken aan de woorden van de Griekse koning Pyrrus na de slag bij Asculum: ‘Als we nog één keer de Romeinen verslaan, zijn we verloren.’

Een tweede dieptepunt deze week werd bereikt door de meisjes en jongens van StuBru, de kekke afkorting van radiozender Studio Brussel. Deze lieden hadden er niets beter op gevonden dan een TikTokje te maken waarin ze met een welgemikte slag van de mokerhamer zowel een beeld van de Madonna met kind als eentje van het Heilig Hart van Jezus tot puin herleidden.

Het even zelfvoldane als leeghoofdige gezelschap werd nietsvermoedend geconfronteerd door een wakkere — maar niet woke — Ier die voor een katholiek magazine werkte. Het trio was aanvankelijk nog vol van het soort puisterige branie dat men enkel aantreft bij personen die nergens iets van afweten en daar trots op zijn.

Toen de Ier raak trof met enkele torpedo’s onder de waterlijn, genre ‘Zou u dat ook doen met een symbool van Mohammed, of de Davidsster’, verdween de lacherige superioriteit en stond het drietal erbij als drie honden die net de salon kapotgebeten hadden.

Uiteraard zouden ze nooit een symbool van de islam vernietigen. Ze probeerden daar tevergeefs een valabele uitleg voor te vinden, tevergeefs. Iedereen wist op dat moment — zij incluis — dat, als ze zoiets flikten, ze geen dag langer hun leven zeker waren.

Nog zo’n geweldige overwinning, Bart Eeckhout!

Roodgroene Vanmol,

<span style= Aimen Horch” width=”300″ height=”280″ />Goed nieuws, tekenende vriend: Groen heeft een nieuwe voorzitter. Aimen Horch is de naam en hij komt uit Vilveurde (de stad waar de lange oo uitgespreuken wordt als een eu). Volgens HLN is Aimen Horch de laatste kans voor Groen om niet irrelevant te worden. Ik dacht dat ze dat al lang waren, eigenlijk.

Wat weten we van de man? Hij is niet tegen kernenergie ‘als het proper en veilig kan’. Ongeveer zoals de laatste 50 jaar in België, dus eigenlijk. Wel jammer dat ene Tinne Van der Straeten daar recent nog het tegenovergestelde over dacht. Vooral omdat zij toen de bevoegde minister was. ‘Ik kijk naar de toekomst, niet naar het verleden’, reageert Horch daarop. Terecht, met zo’n verleden.

En verder is hij heel genuanceerd over Israël. ‘Fuck Israël’ schreef hij op Facebook. Oké, dat was 5 jaar geleden en we moeten naar de toekomst kijken, uiteraard. Toch blijf ik erbij, Erwin: het is voor Groen binnenkort ‘Aimen en uit’.

Van ‘Fuck Israël’ gesproken, ‘No fucking way’ bitch Conner Rousseau daalde deze week nog eens neder uit zijn spiegelpaleis om het volk te vermeien met zijn tragische relationele levenswandel. Ik gebruik opzettelijk het woord levenswandel want aldus sprak de Penthouse pipo uit Sint-Niklaas: ‘Ik moet nog leren wandelen in het land der liefde’.

Stappen in het land van Waas kon hij al, maar een relatie had Conner naar eigen zeggen nog nooit. Maar wie zou dan zijn ideale partner zijn? Ik denk dat ik het weet: iemand uit Sint-Niklaas die voorzitter is van een socialistische partij, wiens moeder nog burgemeester is geweest in Sint-Niklaas en die al eens graag een pint gaat drinken in café ’t Hemelrijk. Fuck yourself!

Eentje voor allen zijnde vriend Stef,

Het moet niet altijd kommer en kwel zijn in onze correspondentie. Terwijl elke verzakking in Brussel vooral een bewijs van slecht bestuur en grove nalatigheid blootlegt, is het in Maastricht een stuk beter gesteld. Toen de kerkvloer van de dorpskerk van Wolder het voor bekeken hield, legde die een musketier bloot. En niet eender welke. Neen, de vierde! D’Artagnan! De wereldberoemde vierde uit de roman van Alexandre Dumas.

Hoe vaak hebben wij als snotapen die iconische film uit 1973 nagespeeld? Met vier D’Artagnans, want iedereen wou hem zijn. Later kreeg ik iets minder oog voor het personage, gespeeld door Michael York, en meer voor de meid Constance Bonacieux, gespeeld door Raquel Welch. O, hoe staan haar speelse pijpenkrullen en ingesnoerde hesje mij levendig voor het geestesoog.

350 jaar lang lag de Franse volksheld de vloer van onderen te bekijken. Er moet nog DNA-onderzoek uitgevoerd worden voor er 100% zekerheid is, maar het skelet werd gevonden met een musketkogel in de borst en een Franse munt in zijn zak. Wees eerlijk: wie kan het anders zijn?

Zou Bart De Wever ook een fan zijn, denk je Stef? Zou kunnen, hè. Er zijn nogal wat gelijkenissen. De man kwam uit Gascogne — wat heel erg klinkt als Antwerpen, mits je eerst jezelf de tong uitrukt, die vervangt door een hete aardappel en vervolgens de mond dicht giet met snelcement.

Hij begon als schalkse buitenstaander, die door de anderen als een tegendraads lastpak werd bekeken. Hij won eerst het respect van zijn kompanen en vervolgens het vertrouwen van de koning. Hij groeide in de rol van loyaal, moedig en discreet persoon om uiteindelijk te sneuvelen voor zijn vorst.

Bart De Wever zou zeggen: ‘Unus pro omnibus, omnes nam unitas vires facit.’ Een voor allen, allen voor eendracht maakt macht.

Fatmah Taspinar

De pennenvriendjes slaan nog harder door dan Studio Brusselaars