Beste Ergerwin Vanmol,

Juich, vrouwvriendelijke vriend! Ook deze week triomfeerde ‘girlpower’ weer in al haar glorie. Deze keer in de vorm van de defenestratie van Carl Devos, de vuige politicoloog. Alleen al zijn titel zegt meer dan genoeg: ‘politico-loog’. Loog dus, zoals in: ‘Ik heb seksueel helemaal niks verkeerd gedaan en daarbij het was met wederzijdse toestemming!’

Zijn slachtoffer Hilde Van Liefferinge beschuldigde hem in een pas verschenen boek. Nog een geluk dat ze daar veertien jaar mee gewacht heeft, of ze had andere potentiële slachtoffers kunnen waarschuwen en dat kan natuurlijk nooit de bedoeling zijn.

Anderzijds is het ook zo dat #MeToo in 2011 nog niet bestond en ‘doktertje spelen’ destijds een gangbare vorm van sociale interactie was in academische kringen. Sommigen gingen nog verder en speelden zelfs ‘eredoctortje’. Maar dat pleit Devos nog niet vrij.

De Morgen beschuldigde onze ‘Foxy Fox’ ook nog van plagiaat en puntengesjoemel. Daar mogen wij niet voor onderdoen! Om te bewijzen dat onderzoeksjournalistiek in Vlaanderen nog springlevend is, ging ik prompt als doctoraatsstudent undercover aan de UGent. Ik kan onthullen dat het daar ondertussen klachten regent over Devos. De ene nog vernietigender dan de andere.

‘Heb je dan niet gezien hoe hij keer op keer naar Terzake trekt om dingen te ‘mansplainen’ aan Annelies Beck?’, zei een verontwaardigde assistent. ‘Hij laat altijd de wc-bril omhoog staan’, kloeg een andere. ‘Zijn auto staat steevast scheef geparkeerd zodat ik er niet meer tussen kan’, jammerde een collega-politicologe.

En dat ging zo maar door. ‘Hij heeft helemaal geen bril nodig maar draagt een exemplaar waarmee hij door onze kleren kan kijken.’ ‘Hij draagt zijn haar in een scheiding terwijl hij weet dat ik nog altijd mijn scheiding niet verwerkt heb.’ En een laatste schrijnend voorbeeld: ‘Hij gaf mij eens een recept voor ossobuco terwijl hij weet dat ik vegetariër ben, maar omdat hij in een machtspositie zit, voelde ik mij gedwongen om het gerecht thuis te bereiden en aan mijn kinderen te serveren. Ik vergeef het mezelf nooit.’

Het is dat ik niet kan lezen, Erwin, of ik zou dat boek van Hilde Van Liefferinge meteen kopen.

Goed uitgelegde vriend Stef,

Dat ‘mansplaining’ bestaat, is een feit – ik leg dat later wel eens uit – maar ook ‘womansplaining’ is een dingetje. Bij mannen gaat het meestal over even snoeverige als nutteloze weetjes. Over hoeveel mannen je minstens nodig hebt om de Romeinse schilpadformatie ‘testudo’ te vormen. Of wat het verschil is tussen een ‘goedendag’ en een ‘morgenster’.

Vrouwen doen dat anders. Zij koppelen het vitale aan het zorgende. Herinner u toen corona als een vuurstorm over het Europese continent woedde? Een ziekte die zo afgrijselijk was dat men naar de apotheker moest rennen om te testen of men ze had of niet. Waar waren we toen geweest zonder moeder des continents, frau Ursula von der Pfizer? Toonde zij ons niet hoe wij – verstoken van elke persoonlijke hygiëne – onze handen moesten wassen? 

Ook nu de Rus tegen de achterdeur duwt, is het een vrouw die ons komt redden. En het is nog eens een Belgische ook! Niemand minder dan Hadja Lahbib (MR). Zij lanceerde een filmpje in het kader van de Europese ‘preparedness strategy’. Daarin toont ze ons hoe we onze handtas dienen te ‘preppen’ om het 72 uur uit te zingen wanneer de vijand ‘grensoverschrijdend gedrag’ zou vertonen. ‘Handtas? En voor de mannen?’, hoor ik je denken. ‘La même chose’, Stef. Wees eens wat inclusiever, zeg!

Hoe ziet zo’n ‘survival Vuiton’ eruit? (Wat nu volgt is géén satire! Ik herhaal: wat nu volgt is géén satire! Bekijk hier zelf haar filmpje.) Wel, die moet ten eerste een bril bevatten. ‘Om te zien wat er gebeurt, of niet’ (geen satire, he!). Lahbib gaat er dus van uit dat iedere vent niet eens een gewone, maar ook nog eens een bijziende sjakossendrager is.  

Verder moet er ook een plastic zakje in om uw (plastic) paspoort watervast te houden. En ook een zaklamp, altijd handig om de zaklamp op uw gsm te vinden. Uiteraard ook een grote doos lucifers én een aansteker om die aan te steken (ik zit hier nog altijd niks te verzinnen). Daarbij lanceert ze even hysterische als onverklaarbare lachsalvo’s, een retorisch dingetje dat ze geleerd heeft van die andere succesvolle toppolitica Kamala Harris.

En zo gaat ze nog een tijdje door. Langer dan mijn aandacht aankon. Daarom begon ik te mijmeren over waarom politici – eenmaal genesteld in het pluche van het Paul-Henri Spaakgebouw – hun retoriek stileren tot er enkel nog kleutertaal overblijft.

Er kwam mij een beeld voor ogen van een drenkeling op een vlot die, hoe verder hij zich van de redding bevindt, steeds eenvoudigere beeldtaal dient te gebruiken om zijn boodschap kenbaar te maken, tot er enkel een driftig zwaaiende ‘HELP!’ overblijft. Aan de beeldtaal van onze leiders te zien, zijn ze al een behoorlijk eind afgedreven.

Beste innovatieve Vanmol,

Ik heb je zondag gemist op het tech- en innovatiefestival SuperNova in het Studio 100-theater in Puurs. Je had erbij moeten zijn, samen met mij en al die andere durfkapitalisten! Jij vindt toch ook altijd weer nieuwe dingen uit, zoals je befaamde pizza met curryworst.

Je hebt wat gemist, hoor, in Puurs. Goed, het kostte 845 euro plus een extra 195 euro, maar dan zat je wel met 1.700 gelijkgestemden in een intiem onderonsje bij één van de grootste denkers van onze tijd, de rijkste Afro-Amerikaanse zakenvrouw ooit: talkshowlegende Oprah Winfrey!

Geloof mij, Erwin, ze was elke eurocent waard. Of toch een paar eurocenten. De verbluffende inzichten die zij ons verschafte! ‘Mogen leven is een privilege’, sprak de diva, bijvoorbeeld. Hoe waar is dat? Zeker als je het vergelijkt met ‘niet mogen leven’. Nog zo’n levensles: ‘Begin klein, maar droom groot.’ Krèk wat ik altijd verkeerd deed. Ik begon altijd groot en droomde klein. Ik zal het nooit meer doen.

Ze ging nog verder: ‘Work-lifebalance?’, lachte ze schamper. ‘Als je carrière wil maken is dat de eerste vijf jaar uitgesloten.’ Ik besefte pijnlijk dat ik dus dáárom nooit de multimiljardair ben geworden die ik voor ogen had toen ik reclameslogans voor ‘Het Ruimerke’ ging bedenken. Stomme work-lifebalance! Je hebt mijn carrière om zeep geholpen.

Toch verliet ik de zaal een beetje teleurgesteld. Van Oprah had ik nu toch écht verwacht dat ze op zeker moment zou roepen: ‘Kijk eens onder je stoel’, en dat we daar dan allemaal een autosleutel zouden aantreffen terwijl zij riep: ‘You get a car! And you get a car! Everybody gets a car!’

Maar nee, dat kwam er niet van. Waarschijnlijk omdat ze te slecht betaald werd voor die acte de présence. Gelukkig wist een belangrijke krant dat ze het niet voor het geld doet.

PS Heb je ook gelezen hoe de hoofdredacteur van The Atlantic Trumps per ongeluk mee was uitgenodigd in de chatgroep van Trumps Nationale Veiligheidsteam die een aanval in Jemen besprak? Ik heb jaren geleden ook zoiets meegemaakt. Ik bevond mij plots in een onlineconversatie waar het militaire provocaties regende. ‘We gooien zijn kar om’, schreef iemand. ‘We verspreiden het gerucht dat hij een pedofiel is uit Antwerpen,’ stelde een ander voor. ‘We verstoppen drollen tussen zijn cuberdons’, suggereerde een derde. Toen besefte ik het. Ik was terechtgekomen in een chatgroep over de Gentse neuzekesoorlog!

Niet echt ‘ninja’ turtle-vriend Stef,

Nu je toch over The Atlantic begint, zal ik het hebben over Rhossi, een zeldzame Kempse zeeschildpad. Niet te verwarren met Rosse Jos, de Kempense scheld-pad. Rhossi, beste Stef, behoort in de categorie zeeschildpadden tot de kleinste en tevens ook meest bedreigde soort ter wereld. Voor iemand die zijn huis op zijn rug draagt, bleek die toch behoorlijk uithuizig, want de kleine deugniet spoelde 6.500 km van huis aan, aan de noordwestkust van Wales, genoemd naar dat andere bedreigde zeedier.

Allemaal goed en wel, maar waar zit de nieuwswaardigheid in dat alles? Wel, die mislukte schildpadvinder kan niet meer naar huis en dat is de schuld van Trump. ‘Alles is toch de schuld van Trump?’, hoor ik je opperen. En dat klopt, Stef. Maar nu is het driedubbelop. Ten eerste is het de schuld van Trump, ten tweede is het de schuld van de door Trump opgeschorte USAID en ten derde komt het arme dier uit de Golf van Mexico.

Zelfs wanneer dat beest terug zou willen en geld genoeg krijgt voor een ticketje retour, dan nog zou het de weg nooit meer terugvinden aangezien zijn geliefde golf van naam dreigt te veranderen. Voor je het weet, sta je te bellen aan de verkeerde golf. En dat beseft zo’n dier natuurlijk maar al te best. De schildpad is er volgens observanten zo van aangedaan dat hij nog geen woord gezegd heeft.

Het probleem wordt bondig samengevat door Frank Hobro, directeur van de Welshe zeezoo: ‘Diersoorten begrijpen politiek niet’. Dat bewijst dat de mens ook een diersoort is, want ik begrijp de politiek ook niet.  

Tot volgende week, klaterbeek!

Frank Hobro

De Pennenvriendjes handtastelijken in het duister