Ze hebben pennen en ze doen alsof ze vrienden zijn. (Vandaar dus de naam Pennenvriendjes!) Ze schrijven over wat hen deze week opviel in de media. Er zijn zelfs mensen die hun correspondentie lezen.

Eenvoudige Erwin,

Als ik je zou vragen in welk seizoen we momenteel leven, dan denk ik dat jij, simpele ziel, ‘winter’ zou antwoorden. Meewarig zou ik mijn geniale hoofd schudden en je er minzaam op wijzen dat we weliswaar meteorologisch in de wintertijd zitten, maar dat dit cultureel toch vooral het ‘award season’ is: het jaargetijde waarin het prijzen regent.

Vorige zondag was het weer van dattum. In het gezellige parochiezaaltje genaamd ‘Crypto.com Arena’ in het lieflijke dorpje Los Angeles kwam de hele muziekindustrie samen om zich te laten vieren. ‘The Grammy Awards’ heet dat feestje dat we nog het best kunnen omschrijven als ‘De Gouden K’s van Ketnet’ voor volwassenen

Wie welke Grammy won zal je overigens saucisse de Toulouse wezen. Iedereen weet dat het daar niet om gaat. Veel belangrijker is het voor de musicerende multimiljonairs m/v/x om zo extravagant mogelijk op de rode loper te verschijnen. En dus zagen we freule Chappell Roan verschijnen met een aan tepelpiercings opgehangen jurkje. Van bij Zeeman schat ik. Kan ook Wibra geweest zijn. Ook voormalig topmodel Heidi Klum, thans gehuwd met de oprichter van ‘Tokio Hotel’ (herinner u vooral hun hit Monsoon uit 2007 niet) had voor de gelegenheid een speciaal plastic kleedje aan dat ze vermoedelijk bij de Action op de kop had getikt. Het ding was huidkleurig en sloot zo nauw aan bij haar fraaie lichaamsvormen dat ze net zo goed naakt had kunnen komen.

Een tweede element is zo mogelijk nog belangrijker voor onze liederlijke grootverdieners met de borsten en billen bloot: bij het ontvangen van een award dienen zij te tonen dat zij in tegenstelling tot hun outfits zeer deugdzaam zijn. Dat doen ze best middels een moraliserende preek over actuele gebeurtenissen. Dus hadden ze het zonder uitzondering allemaal over de drieste schietpartijen van ICE-agenten in Minneapolis. Ik twijfel er geen seconde aan dat Trump na de Grammys zijn mannen meteen terug zal roepen en de grenzen weer zal openen voor illegale immigratie. Dank u, lieve zangers en zangeressen m/v/x.

Misschien is hun verontwaardiging over ICE oprecht. Dat zou kunnen, maar dat is mijn punt niet. Het gaat erom dat hun preekjes op die plek en uit hun mond misplaatst zijn, of ze nu gaan over ICE, klimaat, Gaza of Oekraïne. Met enig heimwee denk ik terug aan 2020 toen de Britse komiek Ricky Gervais de Golden Globes presenteerde. Bij aanvang zei hij: ‘Als je vanavond een award wint, gebruik dat dan niet als een platform om een politieke speech te houden, oké? Je bent absoluut niet in de positie om het publiek terecht te wijzen over wat dan ook. Je weet niets van de echte wereld. Als je wint, stap op het podium, accepteer je award, bedank je manager en je God en bol het af.’ Helaas, Ricky, ze zijn je mooie woorden alweer vergeten.

Niet van gisteren zijnde, Stef,

Als ik de tips geef: volledig uit piepschuim en glitter opgetrokken, mistmachine, repetitieve nietszeggende kreten, sloten alcohol, operatieve plastische correcties en een vermoeden van substantiegebruik. Waaraan denk je dan? Juist: Conner Rousseau!

Wat blijkt nu? De nepo-baby in charge van Vooruit heeft een ‘brand manager’ aangeworven die voorheen pr-man was voor Tomorrowland, een evenement dat over dezelfde voornoemde eigenschappen beschikt als de beste klant van Deborah. Slimme keuze, volgens mij, Stef. Als ze ergens een brand kunnen managen, is het wel bij Boenkeboenkeland.

Het karmozijnen wünderkind blijkt zijn ‘mojo’ een beetje kwijt te zijn. Mojo is geen afkorting voor ‘mo jongen toch, klop liever op ne Roma’. Neen, het is straattaal voor ‘schwung’, maar woorden van ‘den Duitsch’, daar moet je in die kringen niet mee aankomen.

Een ‘personal brand manager’ dus. Dat is iemand die je helpt om jezelf te zijn, maar dan beter voorbereid, getest op doelgroepen en voorzien van een communicatieplan.

Volgens de kersverse ‘brandy’ is Conner Rousseau een en al authenticiteit. ‘Een gewone man die in gewone taal aan politiek doet.’ Dat is een zin die zo vaak is gebruikt dat hij inmiddels zelf zijn geloofwaardigheid heeft verloren. Gewone taal is in de politiek wat ‘huisgemaakt’ of ‘op grootmoeders wijze’ is in de supermarkt: het staat erop omdat het goed verkoopt, niet omdat het waar is.

Wist je trouwens dat Conner sketches van Gaston en Leo naspeelt met zijn grootmoeder? Het valt te raden wie daarbij de rol van Joske Vermeulen op zich neemt, het ‘menneke’ dat op een stoel klautert die eigenlijk veel te groot voor hem is.

De sketches van Gaston en Leo bezitten ook die felbegeerde zweem van volkse authenticiteit, maar zijn tot in de puntjes gescript en ingestudeerd. Geen standpunten, maar typetjes. Geen ideologie, maar een repertoire. Vandaag de schalkse kleinzoon, morgen de verontwaardigde jongeman, overmorgen de geherlanceerde leider met herwonnen mojo.

Het verschil met Gaston en Leo?
Die gingen na de sketch van het podium.

Beste @vanmol,

Ben je zeker dat die brand manager niet gewoon dient om alle brandjes te blussen die Conner aanricht? Maar dat terzijde. In 1968 was er een protestgeneratie die dingen riep als: ‘Het is verboden te verbieden.’ Om zodra ze aan de macht kwamen dingen te gaan verbieden. Hun zonen en dochters vonden dat het nog veel beter kon, en verboden nog eens zoveel. Leefden brave mensen in Vlaanderen ooit volgens de Tien Geboden, vandaag doen ze dat onder de 10 miljoen verboden.

De nieuwste rage bij verbodspolitici is het verbod op sociale media voor kinderen. Het begon in Australië en daarna kwam er een verbod in Frankrijk. En Spanje wil het nu ook. Je weet wat ze zeggen, Erwin: als het druppelt in Sydney en in Parijs en in Madrid, dan is het bij ons nog goed weer, maar we voelen toch al nattigheid.

Nu is er wel een en ander te zeggen voor het beperken van de tictacs, feestboeken, X-en, Y’s, instakilogrammen, snipsnapchats en wat nog allemaal. Maar of rigoureus verbieden de juiste weg is? Hoe gaan ze dat technisch aanpakken trouwens?

Ongetwijfeld hebben sociale media schadelijke effecten. Maar niet alleen schadelijke. Bart Eeckhout schreef in De Morgen een column over zijn dochter en de scholierenstaking. Hij beschrijft hoe zij al wekenlang accounts volgde op TikTok over het protest tegen Zuhal Demir en hoe ze ontgoocheld afhaakte toen radicaal links het initiatief kaapte en hoe ze dat samen bespraken aan de keukentafel. ‘Zo, met horten en stoten, met pro’s en contra’s en met TikTok en Snapchat ontdekken je kinderen wat politiek engagement is.’

Je begrijpt, Erwin: zoiets moet dringend verboden worden!

Ongederangeerde vriend Stef,

Ken je het Trump Derangement Syndrome? Dat is een niet-geregistreerde aandoening waarbij de bezitter ervan alle zonden Israëls werpt op de oranjehuidige medemens, ongeacht of die op enige grond van waarheid gestoeld zijn.

In het verlengde daarvan kan men stilaan ook spreken over MDS, oftewel Melania Derangement Syndrome. De symptomen zijn gelijkaardig, zij het esthetischer.

De documentaire Melania werd, naar verluidt, door miljoenen mensen niet bekeken, maar wel massaal geanalyseerd, veroordeeld, gerecenseerd en moreel ontleed. Het is een unicum in de filmgeschiedenis: een film die niemand zag, maar die toch unaniem slecht bevonden werd. Een soort Schrödingers docu — tegelijk ongezien én ondraaglijk.

De mening werd gevormd op basis van de trailer (1 minuut, 7 seconden), een screenshot van Melania die langs een zuil wandelt, en het idee dat iedereen die geen blauw haar heeft of een neuspiercing draagt per definitie fascistisch is.

Wat de critici vooral stoort, is dat Melania niets doet. Ze weent niet voor het klimaat, ze uit geen holle volzinnen over kwijnende democratieën, ze herhaalt niet bij elke ademtocht haar afkeer voor Donald Trump. Dat alleen al is anno 2026 een pure provocatie.

Ondertussen is ‘kritiek op de Melania-docu’ stilaan een genre op zich geworden.
‘Pure eindeloze hel’ — De Morgen. ‘Narcolepsie verwekkend’ — The Guardian.
‘Een schaamteloze infomercial’.

De hoofdvogel schoot The Guardian af met: ‘Een met goudfolie beklede afvalversie van The Zone of Interest.’ Voor wie hem niet kent: The Zone of Interest is een holocaustfilm over wat er gebeurt aan de andere zijde van het kamp van Auschwitz. Waar de families van de kampbeulen picknicken, zwemmen, tuinieren en feesten terwijl aan de andere kant van de muur massamoord plaatsvindt.

Nu ben ik zelf niet vies van een stevige spanningsboog, maar dit is toch een beetje des Guten zu viel, zou ik in het gepaste idioom denken.

Niet dat er geen geestige kritiek is, zeer zeker ook. De grappigste reactie vond ik op Facebook:
‘If they showed this on a plane, people would still walk out.’

Is Melania een goede film? Waarschijnlijk niet. Maar ik kan geen waardering geven, want ik heb hem nog niet bekeken. En zomaar voetstoots het oordeel aanvaarden van lieden die ons maandenlang wijsmaakten dat de demente Biden ‘sharp as a tack’ was — neen, dat doe ik ook niet.

Heidi Klum

De pennenvriendjes willen een verbod op alle media voor kinderen