Het enige klimaat dat wereldwijd een crisis beleeft, blijkt het politieke klimaat. Dat stellen Stef en Erwin deze week vast.

Opwarmende Erwin,

Slecht nieuws voor klimaatfanaten: Bill Gates is deze week uit de kast gekomen als wappie!

Ik las het dinsdag in de New York Times en woensdag in de Vlaamse kranten, behalve De Standaard (!): de niet geheel onbemiddelde Bill Gates, auteur van Hoe we een klimaatramp kunnen vermijden, publiceerde deze week een uitvoerige memo waarin hij zegt dat klimaatverandering géén essentiële bedreiging vormt voor de mensheid. Ok, hier en daar zou in een arm land een onfortuinlijke stumper er mogelijk wel wat last van kunnen hebben, vervolgde het filantropische maatje van Jeffrey Epstein, maar klimaatalarmisme is, echt waar, nergens voor nodig. Er zijn dringender problemen.

Ik hoef je niet uit te leggen, Erwin, dat deze verklaring een zware klap is voor de mensheid in het algemeen en voor de media in het bijzonder. Uitgerekend de man die honderden miljoenen uitgaf om kleine meisjes en grote leiders het klimatologische horrornarratief in te prenten, zegt nu: ‘Het was maar om te lachen’.

Dat is toch een beetje alsof er plots foto’s zouden opduiken van Greta Thunbergs Bat Mitswa. Alsof Jos D’haese plots zou rondrijden met een Rolls-Royce Cullinan (een SUV met een ‘vanaf-prijs’ van een half miljoen). Alsof Conner Rousseau plots racistische praat zou verko… oh, wacht. Slecht voorbeeld.

Begrijpelijk dat ze bij De Standaard niet staan te springen om hierover te berichten. Dit zet heel hun redactioneel beleid sinds 2010 op losse schroeven! Gelukkig staat er een dikke muur van cognitieve dissonantie rond de redactie, maar of die hiertegen bestand is? En hoe groot moet de klap wel niet zijn voor dat lieve Anunaatje en ons stoere Gretaatje? Eerst een wapenstilstand (nu ja) in Gaza en dan weer een mes in de rug door die gekke Gates!

Gelukkig zal de verklaring van ‘big beautiful Bill’ Gates geen enkele invloed hebben op het beleid in Europa. Het is niet omdat we het gevaar gigantisch overschat hebben, dat we nu plots moeten stoppen met het vernietigen van onze welvaart om te komen tot 0,000036 graden minder opwarming! Toch? En daarbij: we kunnen niet wachten tot de democratie de urgentie snapt. Kleef jij je vast aan het Lam Gods? Dan zal ik — extinctierebel in het diepst van mijn gedachten — intussen iets van essentiële infrastructuur in gevaar brengen. Dat is — om het met Trump te zeggen — ‘The art of the Green Deal’.

Onvrouwelijke vriend Stef,

Toen ik het nieuws over de bocht van Bill vernam, moest ik meteen denken aan David Van Reybrouck — die man die per abuis denker der Nederlanden genoemd wordt, en nu ik er zo over nadenk: denker tout court. Het moet een abrupt ontwaken geweest zijn voor Van Reybrouck toen hij vernam dat Bill een memo verspreidde waarin hij stelde dat het klimaat zo fris als een hoentje is, dat de mensheid nog eerder ten onder zal gaan aan gezapigheid dan aan Anuniaanse hittegolven, en dat het klimaat enkel nog een dingetje is voor dwaze troela’s met blauw haar. Kortom: het was allemaal om te zwanzen.

Oké, dat stond er niet echt let-ter-lijk in, maar de spanningsboog is nu eenmaal mijn favoriete wapen.

Dat van die troela’s met blauw haar kan misschien enkele lezers tegen de welgevormde borst stoten, maar het is eigenlijk ook wat Van Reybrouck zelf zegt: ‘Het klimaat is te vrouwelijk.’ Baf! Ten eerste assumeert de auteur van Congo zomaar het geslacht van het klimaat; ten tweede dicht hij de vrouwelijke kunne pejoratieve eigenschappen toe. ’t Is proper!

Pas op, het wordt nog erger. Hij wil dat het klimaat wat ruiger wordt! Niet alleen moet er een fluit aan het klimaat, hij wil er ook nog mee naar de fetisjclub — aan de leiband, met een hondenmasker. Ik weet niet welke onuitsprekelijke dingen ze daar uitvoeren, maar als je het klimaat ooit tegenkomt en het weigert beleefd te gaan zitten, dan weet je dat Van Reybrouck in zijn opzet geslaagd is.

Het valt trouwens op hoe gretig onze linksdraaiende vrienden zijn om de democratie buiten spel te zetten om haar te redden. Van Reybrouck begon er al mee met zijn G1000: een initiatief om onwelgevallige verkiezingsuitkomsten te omzeilen door selectief gelote panels zeggenschap te geven.
Het begon met veel bombarie, maar stierf daarna een stille dood — en deed uiteindelijk enkel waarvoor het ontworpen was: het bijeenharken van subsidiecentjes.

Dat Van Reybrouck tussen neus en lippen door ook nog eens pleit voor het gebruik van geweld, verontrust niemand. Driezen met de familienaam Van Langenhove stonden voor minder oog in oog met de rechter.

Verkiezingsvriend Vanmol,

Toen de Vlaamse media woensdag voorspelden dat Frans Timmermans de volgende minister-president van Nederland zou worden, wist ik het zeker: dat zou niet gebeuren. Tenslotte praten we hier over dezelfde media die zeker wisten dat Javier Milei in Argentinië de tussentijdse verkiezingen grandioos ging verliezen en dat Kamala Harris op dit moment president van de Verenigde Staten zou zijn.

(Op het moment dat ik dit schrijf — er wordt nog geteld — is het trouwens nog niet 100 procent zeker dat gladjakker Rob Jetten automatisch aan de formatie mag beginnen; de kans bestaat nog altijd dat Geert Wilders daar een stokje voor kan steken. Jetten heeft op dit moment 0,000036 stemmen minder.)

Ach, de Vlaamse media, ze wensdromen zo graag over het buitenland. Maar zelfs naaste buren die dezelfde taal spreken, verstaan ze niet. Zo woon ik in ons Zeeuwse huisje blijkbaar al een paar jaar in het hof van Eden, waar alles goed op orde is, maar de burger ontevreden. Althans dat stelt Ive Marx, professor sociale economie (UAntwerpen). Nederland is volgens dit achterneefje van Karl Marx een landje van melk en honing en het is onbegrijpelijk dat die vuige, ondankbare Hollanders voortdurend klagen en zagen en — erger nog! — niét massaal extreemlinks stemmen.

Dat is — anders dan in zijn meeste bijdragen — niet helemaal uit de lucht gegrepen: een en ander is in Nederland inderdaad een stuk prettiger en transparanter geregeld en ja, de doorsnee Nederlander kan inderdaad soms net zo doordrammen over twee keer niks als een doorsnee Antwerpenaar.

Maar Marx vergeet toch een paar details in zijn betoog, zoals de enorme woningnood, de krankzinnige huizenprijzen, de bijna-bouwstop door stikstofwaanzin en de voorrang op wachtlijsten voor sociale woningen voor statushouders (vluchtelingen met een verblijfsvergunning). Maar verder: geen idéé waarover die Nederlanders klagen hoor. Of het zou de enorme inflatie moeten zijn, de giga energieprijzen, het wegjagen van bedrijven door regelneverij en het feit dat Marx’ heilstaat intussen een gewelddadige narcostaat is.

Onbegrijpelijk dat zulke onbenulligheden de pret konden bederven op het feest van de democratie. Maar ja, Nederland ligt ook zo ver en ze praten daar zo raar. Je kan toch niet van Vlaamse journalisten verwachten dat ze daar een realistische kijk op hebben?

Nu maar hopen dat ze allemaal gaan voorspellen hoe Zohran Mamdani heel zeker burgemeester van New York wordt!

Ontstemde vriend Stef,

‘Arrivederci Frans…’

Deze vrolijke wijs schoot mij te binnen toen ik de smadelijke nederlaag en het daaraan gekoppelde ontslag vernam van Frans Timmermans, alias Timmerfrans, alias Frenske alias Dr. Greensteal. Letterlijk en figuurlijk volgevreten had Frans Timmermans zijn lucratieve post bij de EU verlaten om zonder al te veel moeite de volgende minister-president van Nederland te worden. Dat viel tegen. Bij de vorige verkiezing puilde Frenske zo hard uit zijn pak dat hij leek op een dichtgeknepen stressballetje. Frans ging de woestijn in en kwam er een labrador lichter weer uit. Dat leverde hem nog een alias op: Ozempic Timmermans.

Volgens mij was dat een vergissing, Stef. Zag de GL/PvdA-voorman er in zijn gloriedagen nog uit als een ietwat sympathieke Grote Smurf, dan bleef er zonder al dat strategisch karatevet enkel nog een botte nijdigaard over. Een behoorlijk accuraat beeld, maar je wint er helaas geen verkiezingen mee.

Die verkiezingen zijn voor ons Belgen natuurlijk gevaarloos vermaak. Wie wil, kan zonder consequenties kamp kiezen. De meerderheid laat het gewoon roesten waar dat het beste roest: aan de reet.

Om te beginnen zijn die Nederlandse politici in onze ogen niet echt politici. Het zijn poppetjes in een buitenlandse poppenkast. En daarvoor hebben ze hun namen mee. Jesse Klaver kan bijvoorbeeld een betweterig konijn zijn. Geert Wilders een woeste kluizenaar, en Henri Bontebal een fietser die onzacht in aanraking kwam met zijn fietsbuis.

De politici in ons gedeelte van de Nederlanden waren er als de kippen bij om Rob Jetten — satanisch gladgeschoren hogepriester van D666 — geluk te wensen en te hopen op een vruchtbare samenwerking. Op het moment dat ik dit schrijf, is de PVV van Wilders over Jetten gesprongen, en dat kan nog altijd weer veranderen, maar het verraadt wel waar de voorkeur van onze zichzelf rechts noemende politici naar uitgaat: gladde types met een geurkaars waar hun ruggengraat hoort te zitten.

Laten we ook niet te veel inzitten met Frans Arrivederci. Die laat momenteel zijn wonden likken in zijn schamele megavilla (zonder zonnepanelen) in Maastricht. Daarna zal hij, volgens de groenste der beginselen, zichzelf recycleren en poten in een nieuwe lucratieve vetpot steken. De toekomst is groen! Voorlopig nog van nijd.

Henri Bontebal

De pennenvriendjes huilen om Frans Timmermans