Mogen mensen in een discussie op sociale media, op café, of eender waar, zich emotioneel laten gaan? Natuurlijk wel. Emoties en verontwaardiging maken integraal deel uit van het publiek debat, zoals dat met Israël/Gaza het geval is. Het moet al een tijd geleden zijn dat een thema de gemoederen zo beroerde, met overtuigde voor en tegens. Sommigen keuren dat af als ‘polarisatie’. Terwijl stevig botsende meningen toch het peper en zout zijn van de democratie?

Dat is niet de opinie van professor Patrick Loobuyck, moraalfilosoof en bekende gast in programma’s als De Afspraak (nu al sinds half juli gesloten wegens jaarlijks verlof). De professor roept op tot sereniteit inzake Israël/Gaza en vindt de verhitte manier waarop het debat nu gevoerd wordt zelfs ‘ondemocratisch’. Ik zie daar een vorm van afscherming in, en een poging om zich als opiniemaker te verheffen boven het gepeupel. Altijd weer duiken dan woorden als ‘sereniteit’ en ‘verbondenheid’ op, stoplappen die in feite beletten dat we tot de kern van de zaak komen.

In Gent roepen ze ook op tot verbondenheid, na de moord op een OCMW-medewerker. De dader, een Syrische asielklant, zou psychische problemen hebben en de steekpartij wordt geduid als een wanhoopsdaad wegens vereenzaming. Eenzamen aller landen, scherpt uw messen. En zo wordt het weer bijna uw en mijn schuld dat sociaal assistent Erik Boone om het leven is gebracht. Zomaar een vraag: wat lopen Syriërs, ooit gevlucht voor het ondertussen opgedoekte Assad-regime, hier nog te doen?

Verdienmodel

Over verbondenheid gesproken. De actie ‘Wij eisen de nacht op’ vindt in Nederland veel weerklank. Aanleiding is de gruwelijke moord op de 17-jarige Lisa uit Abcoude, begaan door een asielzoeker wiens identiteit zorgvuldig geheim wordt gehouden. Het zou gaan om een veelpleger die de dagen voordien ook al actief was in dezelfde regio. Het debat rond asiel en migratie staat meteen weer op scherp.

Links spaart geen moeite om de framing te verleggen van de asielproblematiek naar de manosfeer.

Links spaart daarbij geen moeite om de framing te verleggen van de asielproblematiek naar een algemener verhaal rond femicide en – godbetert – de manosfeer, waarmee een amalgaam van blogs en online fora wordt bedoeld met een vrouwonvriendelijke inslag. Het zou aan dé mannen liggen, vooral de ‘witte’ hetero’s natuurlijk. De dood van Lisa wordt meteen exclusief door een woke bril gelezen.

Influencers springen mee op die framingkar. De geldinzamelingscampagne ‘Wij eisen de nacht op’ werd omschreven als een amateuristisch burgerinitiatief, een spontane opstoot van publiek ongenoegen en solidariteit, maar dat klopt niet helemaal. De initiatiefneemster, Danique de Jong, is een beroepsfundraiser, beslagen in het vak. Via het communicatiebedrijf GH+O, dat beweert inclusie en samenhorigheid te willen promoten, profileert ze zich als ‘campagnestrateeg, mediastrateeg en neuromarketeer’, wat dat laatste ook moge beteken.

Danique wil vooral, u raadt het, een verbindende boodschap uitdragen, en zet zich meteen ook in de markt als expert-consultant. In Nederland is actie voeren een verdienmodel geworden. De Jong vergaarde al zo’n half miljoen euro, en zet de inzameling nu stop. Wellicht omdat er te veel vragen werden gesteld rond wat ze nu eigenlijk met dat geld gaat doen. De antwoorden zijn vaag en ontwijkend. Ze zou er een grootse sensibiliseringscampagne mee financieren, wat doet veronderstellen dat haar eigen business er beter van zal worden. In het verleden verzamelde ze als influencer ook al fondsen voor een nieuwe wasmachine, want hey, je kan toch niet met vuile kleren in een YouTube-filmpje opdraven?

Ondertussen in Zeebrugge

Daar kan Dalilla Hermans, voltijds professioneel slachtoffer van racisme, nog eens een puntje aan zuigen. Danique de Jong balanceert behendig tussen profijt en idealisme. Ze surft op publieke verontwaardiging en gaat vanuit haar ‘feministische bubbel’ (haar woorden) ook volop mee in de linkse stelling dat het een mannenprobleem zou zijn. Geen woord over migratieproblematiek of interculturele clash, of de seksuele moraal die door – vooral islamitische – migranten wordt gepraktiseerd.

Als mannen elkaar doodmeppen, is dat misschien wel een deel van de oplossing.

Gewelddaden worden gelezen en gewogen in functie van hun wokability, anders zijn ze bijna een fait divers. Verleden week vrijdag werd een man in Zeebrugge om onduidelijke redenen op straat doodgeslagen door twee Russische vrachtwagenchauffeurs, die uiteindelijk in Polen werden opgepakt. Een staaltje van politionele efficiëntie, mede dankzij de vroegtijdige vrijgave van camerabeelden. Oeps, eens geen protest van privacy-activisten. Maar wat moeten feministen met dat verhaal? Als mannen elkaar doodmeppen, is dat misschien wel een deel van de oplossing.

Herwin Alleman – what ’s in a name – is met een vergelijkbare brutaliteit om het leven gebracht als Lisa, doch de slachtoffercoëfficiënt ligt lager. Mannen moeten zich maar kunnen verdedigen, en misschien heeft hij de ruzie wel zelf uitgelokt. Bovendien waren het Russen, dus daar kan rechts zich evenmin aan opwarmen. De familie hield afgelopen donderdag een stille wake tegen ‘zinloos geweld’. Er werd 7.000 euro bijeengebracht om de begrafenis te betalen.

Open deur in Sint-Vincentius

En dan eindig ik met een zaak waar de meeste stilte rond hangt. Wellicht omdat vrouwen er nu eens níét in de rol van slachtoffer optreden, maar van dader. In het weeshuis Sint-Vincentius van het Limburgse Zelem hebben zich in de jaren 50 en 60 zware gevallen van seksueel misbruik voorgedaan, zo raakte in 2011 al bekend. Nonnen die jongentjes dwongen tot intieme bevrediging en penetratie, dat soort fraais. Ook andere mishandelingen waren schering en inslag: van dreigementen over psychische terreur tot en met vreemde ongevallen en verdachte overlijdens.

Vrouwen die jongens seksueel misbruiken? Dat druist in tegen de clichés van het discriminatiediscours.

Uiteindelijk kwam het nooit tot een vervolging. De Kerk scheepte de slachtoffers, ondertussen mannen op leeftijd, af met een bescheiden compensatie. Nu VTM er komend seizoen een serie aan gaat wijden, is er vanwege het parket toch enige interesse. Te laat, de feiten zijn verjaard, de nonnen verdwenen. En ook hier geen reactie vanwege de ‘feministische bubbel’ en de verbindingsindustrie. Vrouwen die jongens seksueel misbruiken? Dat druist in tegen de clichés van het discriminatiediscours.

Het is absurd om geweld en lijden naast mekaar te plaatsen, laat staan af te wegen. De perceptie en de framing zijn wél onze waakzaamheid waard. Als politiek correcte dogma’s het debat domineren, is een stevige vloek in de kerk misschien wel gepast. Groeten uit de manosfeer.

Herwin Alleman

Lisa, de verbindingsindustrie en … de nonnen van Zelem