In een recent opiniestuk schreef Bart Maddens dat N-VA vandaag niet méér een V-partij is dan cd&v. Dat geldt helaas niet alleen voor het communautaire. Ook op cultureel-identitair vlak verschilt N-VA in wezen niet meer van de oorspronkelijke traditionele partijen, met name cd&v en Vooruit. Het is een wet van Meden en Perzen: wie beleid blijft voeren met (louter) traditionele partijen, wordt zelf een traditionele partij.

Dat werd vorige week opnieuw pijnlijk duidelijk toen ik premier Bart De Wever (N-VA) in het parlement ondervroeg naar aanleiding van een groot artikel in het Franse Le Figaro Magazine, getiteld: ‘Voyage en Belgiquistan. Comment l’islam s’est imposé en Belgique’. Oftewel: ‘Reis naar Belgistan. Hoe België islamiseert’.

Rien n’a changé

In 2018, het jaar dat bij Doorbraak mijn boek tegen de islamisering van onze samenleving verscheen, publiceerde Le Figaro overigens al een vlammende oproep van 100 schrijvers, academici en intellectuelen tegen ‘het islamistische separatisme’ en ‘het nieuwe islamistische totalitarisme’.

We zijn nu zeven jaar verder, en om het met de woorden van het tevens Franse, satirische Charlie Hebdo te zeggen: ‘Rien n’a changé’. Uit het maar liefst negen pagina’s tellend artikel van Le Figaro Magazine komt goed naar voren dat België steeds islamitischer wordt. Dat betekent niet alleen dat er in dit land steeds meer moslims zijn, maar vooral – en dat komt daar natuurlijk uit voort – dat de invloed van de islamitische tradities, regels, wetten en normen en waarden almaar toeneemt.

Fadila

Le Figaro pakt uit met zeer zorgwekkende getuigenissen van ervaringsdeskundigen in dit land, zoals de Belgisch-Marokkaanse Fadila Maaroufi – respect voor deze dappere dame. Twee getuigen ken ik persoonlijk goed: voormalig straathoekwerker uit Boom, Peter Calluy, en ex-moslima Hanane. Allebei mensen met het hart op de juiste plaats en, nog belangrijker, heel wat moed.

Het gaat zowel om onzichtbare islamisering, zoals de dwang binnen de moslimgemeenschap, als de zichtbare islamisering die iedereen in almaar meer wijken kan vaststellen. Zo verschijnen er in het straatbeeld steeds meer gesluierde vrouwen en meisjes, en dat op steeds jongere leeftijd. Recent was er overigens ook de publicatie van het even zorgwekkende als veelzeggende boek ‘Allah heeft niets te zoeken in mijn klas’, waarin leraren de alarmbel luiden over de islamisering in de Franstalige scholen.

De Wever

Na lezing van het artikel in Le Figaro Magazine concludeerde MR-voorzitter Georges-Louis Bouchez dat ‘we de islamistische invloed in ons land onderschatten’. In de Kamer vroeg ik premier De Wever of hij die conclusie deelt en wat hij onderneemt om de islamisering in dit land tegen te gaan. Zijn antwoord sprak helaas evenzeer boekdelen als zijn reactie toen ik hem enkele jaren geleden als burgemeester op de rooster legde over zijn geflirt met een van Erdogans Diyanet-moskeeën in Antwerpen.

De Wever nam op geen enkel moment de term islamisering in de mond

Niet alleen weigerde De Wever toen de term islamisering in de mond te nemen, hij beet me ook toe dat ik de islam zou willen verbieden maar het lef niet zou hebben om dat voor te stellen. Dat is een klassieke retorische truc (schieten op de boodschapper) om de aandacht af te leiden van het aangekaarte probleem.

Totalitaire ideologie

Ik heb er overigens geen enkele moeite mee om daarover man en paard te noemen: de islamisering kan alleen wordt gestopt als de massale moslimimmigratie stopt en als de islam niet langer wordt beschouwd als een religie zoals onder meer jodendom en christendom, maar wel als een totalitaire, jihadistische ideologie, weliswaar handig vermomd als religie.

Ik verwijs wat dat betreft naar de Pakistaanse ex-moslim Ibn Warraq (schuilnaam), die in een uitmuntend essay heeft aangetoond dat de islam maar liefst veertien kenmerken van het ‘oerfascisme’ bevat. Arabist Urbain Vermeulen stelde terecht dat de islam veel meer wet en recht is dan religie. In het essay ‘De Koran getoetst aan de westerse beschaving en rechtsorde’ laat M.S.H. Frankenvrij (schuilnaam) zien welke fundamentele verschillen er bestaan tussen de Koran en de Bijbel én dat op basis van wetgeving inzake haatzaaien en oproepen tot geweld, de Koran verboden zou kunnen worden. (Of dat wenselijk is, is een andere vraag).

‘Geen enge godsdienst’

Dat de eerste minister het proces ‘islamisering’ niet erkent is één ding. Dat hij zegt dat ‘de islam geen enge godsdienst is’ nog een ander. Die politiek correcte uitspraak komt deels voort uit De Wevers goede contact met imam Khalid Benhaddou, een man die door hem wordt bejubeld en met wie hij zelfs samen een boek schreef. De Egyptisch-Nederlandse schrijfster Nahed Selim heeft het over de islamisering van het denken. Oftewel: De premier islamiseert.

Had iemand 15 jaar geleden durven voorspellen dat De Wever zo politiek correct zou worden?

Had iemand dat 15 jaar geleden durven voorspellen? Dat Bart De Wever zo politiek correct zou worden over zo’n fundamentele, existentiële kwestie als de islam(isering)? Waarom laat hij zich inpakken door een typische imam als Benhaddou, en luistert hij niet naar een Ayaan Hirsi Ali, Ibn Warraq of Nahed Selim? Of naar islamoloog Halim El-Madkouri, die treffend aantoonde dat ‘uit de basisliteratuur van terreurbeweging Islamitische Staat blijkt dat zij niets doet wat ingaat tegen de algemene islamitische leer inzake politiek en oorlogshandelingen’?

Belgistan

Het is overigens ook De Wever die nu middels een ‘uniform’ de deur heeft opengezet om het hoofddoekenverbod in Antwerpen te omzeilen. Conclusie: het ziet er slecht uit voor België. Le Figaro zal over enkele jaren opnieuw kunnen uitpakken met een nóg beklemmender artikel. Want net zoals onder burgemeester De Wever Antwerpen steeds meer ‘Antwerpistan’ is geworden, zal België onder premier De Wever steeds meer verworden tot ‘Belgistan’.