Het zou niet fair zijn om een nieuwe dagelijkse talkshow af te rekenen op één aflevering. Daarom rekenen we hem af op twee afleveringen. Terwijl de kranten massaal gingen morren over de eerste aflevering van Bar Goens, zag Zapman potentieel én een tweede aflevering die al beter zat.

Even terug naar het begin. Is er eigenlijk wel plaats voor een dagelijkse talkshow op VTM, terwijl we al een uur praatjesmakers zien op Canvas met Terzake en De Afspraak, en iets meer dan een uur bij Play4 met de Tafel van Gert of Tine? Tja, waarom zou die plaats er niet zijn? Op voorwaarde dat ze niet allemaal op hetzelfde uur uitzenden en voldoende onderling verschil maken.

Op dat punt ging het nog niet al te best met de eerste aflevering van Bar Goens. De onderwerpen (pausbegrafenis, werkloosheidssteun beperkt in tijd en Nainggolan) waren goed gekozen, maar de gesprekken kabbelden. Het was misschien een moedige keuze om te openen met een ongewone priester, maar kritische vragen over de Kerk zijn in Vlaanderen al veertig jaar niet meer spraakmakend.

Dan kan je beter het n-woord gebruiken als je ’s anderendaags een mediarel wil, zoals Gert Verhulst in zijn allereerste aflevering. Volgens de pers was dat een foute inschatting, maar volgens Zapman heeft het Gerts tafel meteen op de kaart gezet. Het programma is inmiddels een vaste waarde en meestal beter bekeken dan Terzake en De Afspraak, alias de ‘vinden wij allemaal niet…’-shows (copyright: Siegfried Bracke).

Neerbuigend

Eric Goens doet gelukkig niet wat Bart Schols zo irritant maakt: zich van de domme houden. Al kan dat bij Schols ook echte onwetendheid zijn vanuit de VRT-bubbel. Integendeel: Goens laat nogal gretig merken dat hij het allemaal doorziet, zelfs weet wat iemand wil zeggen nog voor die het gezegd heeft, terwijl hij tegelijkertijd ook de mening van ‘de kijker’ wil vertolken. Dat is veel, zelfs voor een Goens. Die wat neerbuigende houding maakt hem niet sympathieker.

Vooraf had hij in interviews vermeld dat hij in de jaren ’80 graag keek naar RUR, de Veronica-talkshow van Jan Lenferink (acroniem van ‘Rechtstreeks uit Richter’, een destijds bekende Amsterdamse discotheek). Die inspiratie is onder andere te merken aan de ludieke aankondigingen: bij Bar Goens werden die gebracht door William Boeva.

Vooral in de tweede aflevering maakte de komiek geslaagde grappen. Hij noemde Goens ‘mijn favoriete donderwolkje’ en zei over klimaatklever Wouter Mouton dat die ‘de ziekte van lijm’ had. Bij de Michelin-inspecteur vermeldde Boeva dat Bar Goens ook drie sterren had, tenminste als je alle recensies bij elkaar telt. Zelfrelativering van de bovenste plank.

Emotie

Wat maakte aflevering twee beter? In het gesprek met de politierechters kwam er tenminste iets van oprechte emotie en boosheid naar boven. De klimaatklever ontmaskerde zichzelf als een zielenpoot en de Michelin-inspecteur had een paar leuke anekdotes. Voor het optreden van De Romeo’s stond er al wat meer volk dan de dag ervoor bij Willy Sommers. Ook dat kleine evenementiële onderdeeltje zal dus nog wel groeien. Al zou het fijn zijn als het niet beperkt blijft tot Vlaamse kermismuziek.

38 minuten gebabbel, daar klokt deze VTM-talkshow op af. Misschien is dat toch te kort voor drie goede gesprekken in een iets te geformatteerd kader

Toch zag Zapman ook gemiste kansen. Waarom merkte niemand op dat het activisme van Mouton in feite ordinaire morele chantage is? De man bleef herhalen: ‘Wat is het alternatief?’ Een eenvoudig antwoord zou zijn: ‘Een andere soort actie, tiens!’ Maar dat kwam niet. En toen de hoofdinspecteur van Michelin vertelde dat hij vroeger heel zwaar was, zou ‘u was zelf eigenlijk een Michelin-mannetje’ een eenvoudige binnenkopper geweest zijn.

Kort

38 minuten gebabbel, daar klokt deze VTM-talkshow op af. Misschien is dat toch te kort voor drie goede gesprekken in een iets te geformatteerd kader. Met wat meer tijd en ruimte zou Vlaanderens grootste commerciële zender eindelijk weer wat relevanter kunnen worden.

‘Dit was Bar Goens, morgen gezond weer op’, echode de presentator de woorden van de legendarische Sonja Barend. Ach, als we haar shows zouden terugzien, we zouden ze misschien ook helemaal niet zo legendarisch meer vinden. Toch?

Jan Lenferink

Het vat is nog niet af bij Bar Goens