Het was zaterdag weer tijd voor het jaarlijkse hoogtepunt van televisuele zelfbevlekking: de awardshow De Kastaars, uitgezonden op alle drie de ‘grote’ (nu ja) zenders tegelijk. Vroeger zou je gezegd hebben: ‘Geen ontsnappen aan.’ Vandaag zijn er duizenden ontsnappingsmogelijkheden en meerdere schermen om naar andere dingen te kijken. Of je kan een goed boek lezen, zoals lezers steevast suggereren in de reacties op Zapman. We weten het, maar de plicht roept.

Eerst het goede nieuws: deze keer stonden er drie professionele presentatoren. Ze konden zelfs behoorlijk Nederlands praten. Dat was vorig jaar wel anders. Gelukkig werden Rik Verheyen en Kamal Kharmach dit jaar vervangen door Gert Verhulst en Danira Boukhriss. Ruth Beeckmans mocht blijven.

Doorgestoken kaart?

En dan het slechte nieuws: het hele gebeuren is irrelevanter dan ooit. Dat kon je altijd al zeggen van dergelijke prijsuitreikingen, maar het is nog erger geworden. Of is het toeval dat zowel de nominaties als de winnaars in gelijke dosissen verdeeld werden onder de drie zenders: Play, VRT en VTM (DPG Media)?

Is er echt iemand die in volle ernst Thuis de beste fictie van 2025 vindt?

Riep daar iemand: doorgestoken kaart? Het hoeft niet te verwonderen dat zo’n ‘Pax Media’-deal tot bizarre winnaars leidde. Is er echt iemand die in volle ernst Thuis de beste fictie van 2025 vindt?

Een zeldzaam mooi moment was het In Memoriam voor gestorven tv-makers op de tonen van ‘Wat nog Komen Zou’ door Bart Peeters en Ronny Mosuse. Maar als het zo verder gaat, staan binnenkort de zenders zelf in de lijst van de overledenen.

De rechtbank blijft intrigeren

Is er dan echt niks te zien op VRT, VTM of Play? Dat nu ook weer niet. De Rechtbank bij Play blijft bijvoorbeeld in zijn 14de seizoen nog intrigeren. Neem alleen maar het wonderlijke jargon van de hele juridische sector in contrast met hoe de beschuldigden zich uitdrukken. En dan hebben we het niet eens over de soms verbijsterende inhoud van de getoonde processen.

Eén ding blijven we ons altijd afvragen: waarom moet de uitspraak in bijna alle zaken maandenlang uitgesteld worden naar een volgende zitting? Het is aannemelijk dat dit soms nodig kan zijn, maar waarom lijkt het standaardprocedure?

Middeleeuwse vrouwenrechten

Tot slot heeft Zapman glimlachend en grinnikend gekeken naar Zot, een komische reeks bij VTM, geschreven door de makers van Wat Als. Jens Dendoncker komt terecht als nar op het kasteel van een gravin (Charlotte Timmers) die probeert op te komen voor vrouwenrechten, zeer tegen de zin van haar cynische hofdame Ageeth (Ruth Beeckmans).

Wij geven Zot nog een derde kans.

De humor vloeit uiteraard voort uit het contrast tussen de normen en waarden van onze tijd en die van de middeleeuwen. (Zie ook: de eerste seizoenen van het legendarische Blackadder.) Waar de eerste aflevering nog wat onwennig aanvoelt, komt het verhaal in aflevering 2 al aardig op gang. De hilarische bard die de overgangen bezingt tussen scènes doet ons denken aan de stijl van Kabouter Wesley. En dat bedoelen we als compliment.

Wij geven Zot nog een derde kans. Dat kost trouwens weinig moeite: zoals het een komische reeks betaamt, duren de afleveringen maar 25 minuten. Is dat alles geen spek voor uw bek, dan zijn er nog de nichezenders, de streamingdiensten, uren interessante video op YouTube. Of, welja, uw obligate ‘goed boek’.

Jens Dendoncker

De zwanenzang van de zenders