Nu al volledig te zien bij Streamz en binnenkort in wekelijkse afleveringen op Play4: de zesdelige miniserie How to kill your sister, tegelijk een ode aan Spanje en een roadmovie over traumaverwerking en levenskeuzes in een knappe mix van drama en hilariteit.

Maar eerst nog even dit: misschien vraagt u zich af waarom Zapman deze zomer niet schreef over Alleen Elvis blijft bestaan op Canvas of Zomergasten op NPO2. Dat is niet omdat we die programma’s slecht zouden vinden of de gasten niet boeiend, al is dat laatste wisselvallig. Het ding is dat we beide programma’s simpelweg niet interessant genoeg vinden om er zoveel minuten en uren naar te kijken. Dat ligt voornamelijk aan de gastheer en gastvrouw, respectievelijk Thomas Vanderveken (Alleen Elvis) en Griet Op de Beeck (Zomergasten), die zelden tot nooit iets opwerpen, laat staan tegenwerpen bij de stellingen en beweringen van hun gasten. Zo blijft het bij een soort langgerekt interview en komt er geen interessante gedachtewisseling op gang.

Nochtans zou dat bij een gast als de radicale Amsterdamse burgemeester Femke Halsema geen overbodige luxe zijn, of pakweg bij de oppervlakkige analyse van het Gaza-conflict door Tine Embrechts. Helaas: ook daar bleef het steken in het eeuwige ‘vinden we niet allemaal ook dat…’-syndroom. Eén keer werd het oprecht interessant, toen Op de Beeck een hoogleraar holocaust- en genocidestudies voor zich had, ene Uğur Ümit Üngör, omdat hij haar tunnelvisie (en die van zowat alle media) rond Gaza opentrok.

Een dolle rit

Maar we zouden het dus over een nieuwe fictiereeks hebben. Gaf Zapman vorige keer nog een sneer aan Pedro Elias als schermgezicht, vandaag steken we enthousiast de loftrompet over het scenario dat de man samen met zijn vrouw Evelien Broekaert schreef voor How to kill your sister.

De proloog en epiloog, over een gestolen Boeddhabeeld, vormen een perfecte verhaalcirkel, waarbinnen de kijker – soms letterlijk, maar meestal figuurlijk – een behoorlijk dolle rit meemaakt. De premisse is bekend en mogen we dus ook weggeven: na acht jaar zonder teken van leven staat Anna (gespeeld door Emma Rotsaert) plots bij haar zus Kat (Marjan De Schutter). Op de oude Range Rover van haar ouders heeft ze een doodskist gemonteerd. En of Kat alsjeblief nog één keer een week mee wil op een autotrip naar Spanje waar ze vroeger altijd op vakantie gingen? De kist is voor Anna zelf, omdat ze er in Spanje een eind aan wil maken: ze is terminaal.

Overigens is die auto een van de weinige ongeloofwaardige elementen: zo’n notoir onbetrouwbare vintage Range die Spanje haalt zonder één panne?

Alle ingrediënten zijn aanwezig voor een goede roadmovie want de zussen rijden natuurlijk niet langs snelwegen maar langs soms pittoreske, soms desolate wegen en wegels naar hun bestemming. In de eerste afleveringen blijven de zussen – na acht jaar zonder contact – nog heel afstandelijk en reageren ze vooral op bizarre figuren die ze onderweg tegenkomen, zoals het Hollands stel dat reist met de caravan zonder auto. Ze liften mee en haken hun ‘sleurhut’ aan de Range Rover. Overigens is die auto een van de weinige ongeloofwaardige elementen: zo’n notoir onbetrouwbare vintage Range die Spanje haalt zonder één panne? Geloven we nu eens niks van. Maar da’s niet belangrijk.

Nico Sturm

Wél belangrijk: de flashbacks die beetje bij beetje de trauma’s van de zussen onthullen. Daarin zien we de belevenissen van het toenmalige, hechte gezin met de impulsieve en uitbundige vader Frank (een gewéldige Nico Sturm) en moeder Judith (Sofie Decleir). Maar vanaf aflevering drie neemt de reis verrassende bochten met een paar plottwists die je niet zomaar aan ziet komen. Dan bloeit de reeks écht open.

Veel lof hebben we ook voor de regie van Jonas Geirnaert die de perfecte balans vindt tussen intens drama en absurde gekte met een vleugje ‘Priscilla, Queen of the Desert’-tussendoor, bijvoorbeeld wanneer de Spaanse cultzanger Camillo Sesto, of een lookalike, staat te zingen op de doodskist boven op de rijdende auto.

Verder viel het Zapman op dat de acteurs geloofwaardige Vlaamse spreektaal hanteren, maar dan zonder vervelende regionale accenten die tegenwoordig iets te vaak de bovenhand nemen. Het maakt hun personages universeler.

Wie geen zin heeft in een abonnement op Streamz kan voor deze knappe miniserie binnenkort dus terecht bij Play4.

Jonas Geirnaert

Hoe dood ik m’n zus?