Vandaag kan Union Sint-Gillis landskampioen worden. Dat zou voor de Brusselse traditieclub de eerste titel in ruim 90 jaar zijn. Weinigen weten het, maar Union kan terugblikken op een bijzonder rijk verleden.

Lang geleden, toen voetbal nog op moddervelden gespeeld werd en mensen het een goed idee vonden om in jasje-dasje of korset te komen juichen, werd Union Sint-Gillis opgericht. We schreven 1897, en de Brusselse ploeg werd zo de tiende voetbalclub die in ons land het daglicht zag. Al snel groeide Union uit tot dé spektakelploeg van het Belgische voetbal. Elf landstitels, drie bekers, en internationals bij de vleet. En dat alles nog voor de Eerste Wereldoorlog op gang werd geschoten.

Union 60

De gouden jaren? Die beginnen pas echt in de jaren 1930. Zo maar eventjes 60 wedstrijden blijft Union ongeslagen. Jules Pappaert, de aanvoerder, krijgt hiervoor zelfs een trofee naar zich genoemd. Het lijkt alsof Union voetbal op ‘cheatcodes’ speelt. De tegenstanders? Figuranten, niks meer.

Maar hoogmoed komt voor de val en die val komt hard. Te oud, te braaf en te traag geworden in een voetbalwereld die professionaliseert. Terwijl Anderlecht zijn geld begint te tellen en het voetbal in kleur overneemt, blijft Union hangen in vaalgrijs. In 1973 degradeert de club en duikt bijna tot in het Belgische voetbalriool, de vierde klasse. De glorie verdwijnt en wordt vervangen door degradaties, bestuursdrama’s, en obscure derby’s tegen clubs die zelfs Google amper kent.

De miljonair doet het

Spectaculaire verandering komt er in 2018, met de opzienbarende entree van Tony Bloom, een Britse gokmiljonair met een voorliefde voor voetbal en langetermijnweddenschappen. Hij koopt Union alsof het een schimmig pokerchipje was en gooit het clubhuis open. Het doel: terug naar de top. Liefst met vuurwerk.

Na 48 jaar ballen stampen in de anonimiteit promoveert Union naar 1A

Dat vuurwerk komt sneller dan verwacht. In 2021 promoveert Union naar 1A, na 48 jaar (!) ballen stampen in de anonimiteit. Wat volgt is pure rock-‘n-roll. In het eerste seizoen al meteen herfstkampioen, leider in de reguliere competitie en… jawel, nét géén titel door een late ‘choke’ tegen Club Brugge. Geen trofee, maar wel het respect van het hele land. Cynisch detail: Union had al virtueel de kampioensbeker in handen tot een zekere Japanner van Brugge het feestje op de valreep verpestte. Maar ja, dat was zíjn taak.

Europees in de schijnwerpers

Dan Europa in. In de voorronde van de Champions League tegen Rangers FC: thuis 2-0 gewonnen, uit 3-0 verloren. Weg droom. Maar geen nood, Union raast als een hongerige bulldozer door de Europa League. Braga, Malmö, Union Berlin – allemaal gaan ze voor de bijl. In de kwartfinale wacht Bayer Leverkusen. Het wordt de clash van David tegen een Duitse Goliath op steroïden: exit Union.

En toch: de fans geloven er opnieuw in. De sfeer rond het Joseph Marienstadion? Dicht tegen pure voetbalreligie. De resultaten? Beestachtig goed. In 2024 wordt eindelijk de beker van België gepakt, voor het eerst sinds de jaren 1930. Tegenstander? Royal Antwerp, met 1-0 vakkundig gesloopt in het Koning Boudewijnstadion. Alsof de club haar demonen van 89 jaar geleden van zich afwierp.

Wachten op zondag

En het houdt niet op. Of ze dit seizoen kampioen worden, weten we vanavond of volgende week, maar Union is intussen wél tot de G5 toegetreden, het eliteclubje van Belgische topclubs. Na alles wat misliep en mislukte, is Union eindelijk weer een naam die telt. Van oubollig relikwie tot moderne vechtmachine. Een comeback die je eerder in een sportfilm verwacht, dan op een Belgisch veld met frietgeur en bierdampen.

Na alles wat misliep en mislukte, is Union eindelijk weer een naam die telt

Union leeft. En hoe. De gloriedagen zijn terug – met tackles, tranen en triomfen. Welkom in het tijdperk van de herrezen dinosaurussen

Jules Pappaert

Union: de heropstanding van een Brusselse dinosaurus