Tegen alle adviezen van hun therapeuten in, blijven Stef en Erwin de kranten lezen en erover corresponderen. Puur op wilskracht en uit oprechte bezorgdheid om de staat van de wereld in het algemeen, en die van u, lieve lezer, in het bijzonder.

Eigentijdse Erwin,

Net als jij ben ik van deze tijd. Althans, dat denk ik toch, maar het zou ook zomaar kunnen dat ik niet meer van deze tijd ben. Op de radio hoorde ik net nog dat paardenkoersen misschien niet meer van deze tijd zijn. En ik las ook dat punten geven voor een gerecht op restaurant, zoals Luc Bellings doet bij HLN, niet meer van deze tijd is. Nu ik er nog eens over nadenk begin ik te twijfelen of jij nog wel van deze tijd bent, met je alcoholische bieren en altijd maar ventjes tekenen.

Weet je wat ook niet meer van deze tijd is? Lili en Marleen, de nog altijd populaire serie bij VTM. ‘Natuurlijk is dat niet van deze tijd,’ hoor ik je al zeggen, ‘want het speelt zich af tijdens de Tweede Wereldoorlog en de jaren erna.’ Jazeker, Erwin, zeg ik dan, maar sommige personages hanteren grof taalgebruik. Zo zegt Simonneke ‘Apsjaar’ tegen den Apsjaar, en dat is toch echt wel grof, want het betekent ‘rare kerel’, ook wel ‘brutaaltje’, ‘inhalige’ of ‘onbetamelijke’. Zo respectloos! Dat verdient die arme sjoemelaar van een gierige oud-ijzermarchand met een slecht karakter echt niet.

En het wordt nog erger. Voornoemde ‘Apsjaar’ zegt dan weer steevast: ‘Die vuilen Turk’ als hij het over Stavros heeft. Walgelijk is dat. Stavros zelf is trouwens geen haar beter want die antwoordt: ‘Ik zen geen vuile Turk, ik zen ne vuile Griek!’ Hoe slecht moeten onze Turkse en Griekse vrienden zich daar niet bij voelen?!

Er is zelfs een aflevering waarin Jefke zijn gezicht met zwarte schoensmeer heeft geschminkt. Hoe is het mogelijk! Ik weet wel, hij doet daar een imitatie van Al Jolson, en dat was een Litouws-Joodse Amerikaanse zanger die 100 jaar geleden zijn gezicht beschilderde met zwarte schoensmeer en zo zwarte muziek populair maakte bij een groter publiek dat die muziek anders nooit zou horen. Hij was ook populair bij het zwarte publiek en hij voerde actie tegen de discriminatie van zwarte artiesten op Broadway. Ik weet het allemaal wel, maar had Jefke niet beter een roetveeg-zanger geïmiteerd?

Die vuige racisten van VTM dachten een oplossing te hebben voor dit afschuwelijke probleem. Ze gingen pictogrammen vertonen om de kijker te waarschuwen voor het grof taalgebruik en de gortige beelden.

Maar zo gemakkelijk komen die smeerlappen er niet vanaf, hoor! Er zijn wel zeker twéé experts die in de krant hebben gezegd dat pictogrammen onvoldoende zijn. Twéé, he, Erwin! Dat zijn er meer dan één! Dat betekent dat er 100 procent consensus over bestaat bij alle twee de experts. Er moet dus dringend iets gebeuren. Ik stel voor dat bij elke grove of racistische passage het programma wordt onderbroken door hedendaagse beelden van de acteurs die zichzelf ranselen met de karwats bij wijze van boetedoening. Enkel door consequente en expliciete flagellatie kan onze ziel weer wi… – sorry, ik zei bijna wit – herstel: kan onze ziel gezuiverd worden.

Kindvriendelijke vriend Stef,

Nu we het toch over racistische karwatsen hebben: Conner Rousseau wil een kind. Niet zomaar een kind. Een kind voor de verkiezingen. Hij zegt er niet bij of hij een kind wil vóór de verkiezingen of eentje voor de verkiezingen. Met Conner is alles mogelijk.

Het begon allemaal met Sammy Mahdi. Die liet zijn hond de vorige verkiezingen zo vaak opdraven in de pers dat de kranten met een vlooienband verstuurd werden. Sammy mikte op het vochtige oog en de ontroerde ‘aaaahhhh hoeliefff!’ Dit ontging de geniale politieke marketeer Conner Rousseau uiteraard niet. Alleen besefte hij dat hij onmogelijk met een hond kon aankakken, zelfs al betrof het een van die moderne kruisingen zoals een labradoedel (labrador + poedel), een moshpit (mopshond + pitbull) of een gestapoedel (Duitse herder + reuzenpoedel).

‘Weg met de puppypower, hier komt de babybonus,’ sprak de alleen-als-hij-gedronken-heeft-racistische godenzoon. ‘Met een koter worden we groter!’ Hij ziet één groot struikelblok, namelijk dat hij geen partner heeft. Sinds die keer dat hij een Ikea-kast kocht, weet hij als geen ander dat je beter met twee bent om iets in mekaar te steken.

De directe omgeving van de grote piet uit Sint-Niklaas raadde hem dat meteen af. Gewoon het feit dat Conner zijn sessies voor de spiegel om de haverklap moet onderbreken voor verkeerde stemmingen in de Kamer en stommiteiten debiteren in De Afspraak, maakt dat hij nauwelijks tijd zal hebben voor de kleine.

‘Geen enkel probleem,’ volgens kameraad Matrak. ‘Ons moeder gaat binnenkort met pensioen.’ Zo kennen we de boven ons gestelden weer: zij de lusten, een ander de lasten. Conner kan in de bevriende media rustig verklaren ‘alles voor zijn kind te doen’ terwijl grootmoe de nachten doorwaakt. Het kind zal zich later afvragen wat er nog met nonkel Camera gebeurd is.

Conner zelf heeft moeke overtuigd met de belofte er elke dag mee te gaan wandelen, de pampers te betalen en dagelijks een like te zetten op Instagram.

Vlaams-nationale Vanmol,

Je hebt het wellicht niet gemerkt – de media hebben het er amper over gehad – maar er was blijkbaar een akkefietje binnen de federale en de Vlaamse regering over het al of niet erkennen van Palestina, wat zoals algemeen geweten behoort tot de usurperende bevoegdheden van die laatste en tot de kerntaak van beide regeringen.

De discussies verliepen naar verluidt hoogdravender dan Waregem Koerse en uiteindelijk hebben de verzamelde machten een resolutie afgescheiden. Eind goed, al goed, dus, ware het niet dat de hooggeleerde professor Sinardet zich blijft verbazen over de ‘remmende houding van N-VA‘ bij dit alles.

Ok, een erkenning van een Palestijnse staat zou pure symboolpolitiek zijn, geeft Sinardet toe. ‘Maar’, zo betoogt hij, ‘sinds wanneer is dat voor een nationalistische partij een bezwaar’? Daar heeft hij De Wever en Diependaele natuurlijk bij hun pietje. Want ja, als je ijvert voor de onafhankelijkheid van Vlaanderen tegenover het onderdrukkende België, moet je dan ook niet ijveren voor een onafhankelijk Palestina tegenover het onderdrukkende Israël? (Ongeacht het feit dat de huidige N-VA niet actief ijvert voor een onafhankelijk Vlaanderen, dat laatste zeg ik er zelf even bij.)

De redenering geldt natuurlijk ook in de andere richting, en dus wil ik de professor van harte feliciteren dat hij zo onomwonden pleit voor de legitieme onafhankelijkheid van Vlaanderen, en aldus de N-VA aanspoort om het communautaire weer uit de koelkast te halen. Hoera! Bravo! Hoezee! Laat Antwerpen alvast verzusteren met Rafah voor culturele uitwisselingen en jaarlijkse festiviteiten.

Naar een tweedekker kijkende vriend Stef,

Stop uw jeremiade over Palestina. Dat is nergens meer voor nodig nu wereldmacht Gent de Palestijnse staat heeft erkend. Jawel, Stef, het is eindelijk zover. De grote jongens hebben zich ermee bemoeid. Terwijl andere opkomende grootheden zoals China, Rusland en India samen een nieuwe wereldorde uittekenen, hield die vierde grootmacht, Gent, tot dusver de bek in de pluimen. Tot dusver, want dat is verleden tijd. Dat Gent een schuldenput heeft ter grootte van de Watersportbaan spreekt enkel in zijn voordeel. Dat heeft het gemeen met die andere mogendheden.

Mededeler der blijde mare: Frederik Sioen, liedjeszanger en Gents geweten. De man die zo moreel superieur in de lens kan kijken dat de Dalai Lama spontaan verzucht: ‘Rustig Frederik, rustig.’ Dat steden helemaal geen staten kunnen erkennen kan de pret niet drukken, al durven lieden met boze intenties beweren dat Sioen misschien wat veel kerstboom gegeten heeft.

Volgens de laatste berichten bleef de Gentse actie niet zonder gevolg. Bibi moest meteen zijn broek verschonen en de Israëlische tanks aan de poorten van Gaza-Stad verdampten spontaan. Voedselhulp daalde als manna uit de hemel neer en duizenden klaprozen klapten spontaan. Het Gentse voorbeeld kreeg meteen navolging. Zo ontbond Ledeberg de NAVO en voerde Mariakerke kernwapens in. De diplomatieke erkenning van Tibet en Atlantis staat al op de agenda voor oktober.

Wat rest er nog meer dan de stad van licht en liefde de Nobelprijs voor de Vrede te schenken? Ondertussen houdt de wereld de adem in voor wat Lapscheure in petto heeft.

Luc Bellings

De pennenvriendjes willen een kind ná de verkiezingen