De sleutelroman ‘Academische Gezelligheid’ van Hilde Van Liefferinge deed bij mij een gevoel ontwaken dat al geruime tijd in mijn hoofd sluimerde: het toenemende machtsmisbruik van woke.

Ik ben een overtuigd voorstander van een samenleving waar vrijheid van geloofsovertuiging, gender en seksuele voorkeur de norm zijn. Waar collectieve verdraagzaamheid met wederzijds respect voor elkaars grenzen een vanzelfsprekendheid is. Maar dat ideaal lijkt steeds vaker te worden gekaapt door een pedante deugdenleer die ons als een westerse variant van de sharia veroordeelt in ’trial by (social) media’.

Los van enige morele of juridische beoordeling van de feiten, waarover ik me in dit artikel niet uitspreek, stoort het mij mateloos dat Van Liefferinge misbruik maakt van de #MeToo-hetze. Ook maak ik me zorgen hoe de invulling van ‘seksueel aanvaardbare relaties’ steeds meer beïnvloed wordt door vermeend psychologisch trauma volgend op zulke relaties.

Barbertje moet hangen

Van Liefferinge weet verdomd goed dat haar verhaal, hoe literair verpakt ook, gretig wordt opgepikt door een links-activistische pers die zich maar al te graag als morele rechtbank opwerpt. Ze maakt handig misbruik van de woke hysterie om via een fake-fictief verhaal iemand met pek en veren de woestijn in te sturen. Ze opteerde vlak na de feiten niet voor een gerechtelijke toetsing, maar veertien jaar later wel voor een publieke kruisiging. ‘Trial by (social) media’, de nieuwe schandpaal.

Helaas volstaat het in deze populistische woke tijden om een verwaand vertoog te houden en zo barbertje symbolisch op te knopen aan de dichtstbijzijnde boom. Soms gaat het zelfs verder dan het symbolische. In 2012 werd de 18-jarige Luke Harwood door een losgeslagen bende doodgeschopt na beschuldigingen van verkrachting van een 16-jarig meisje. Nadien bleek het om een valse aangifte te gaan.

Vermoeden van racisme

Het machtsmisbruik van woke manifesteert zich op diverse vlakken en beïnvloedt sociale interacties en maatschappelijke normen op een ingrijpende manier. Enkele casussen waarover ik de voorbije dagen nadacht.

We beginnen bij een sollicitatiegesprek. Wanneer een kandidaat na vijf minuten overduidelijk ongeschikt blijkt, kan je het gesprek probleemloos afronden – tenminste zolang het een blanke, heteroseksuele man of vrouw betreft. Maar bij iemand met een migratieachtergrond, een gesluierde vrouw of een lgbtq-persoon, voel je je verplicht het gesprek minimum vijftien minuten te laten duren, uit angst om als racist of homohater weggezet te worden en met de hulp van Unia voor de rechter te worden gesleept.

Wanneer je op de werkvloer, in een vereniging of in de sportclub moeite hebt met iemand vanwege botsende karakters, is dat acceptabel tenzij het iemand met een migratieachtergrond, een gesluierde vrouw of een lgbtq-persoon betreft. Dan krijg je al snel het stigma xenofoob of homofoob opgelegd, hoewel dat soort voorkeuren tot de normale menselijke beleving behoren. Zelfs redelijke uitlatingen, zoals iemand aanspreken op ongepast gedrag op de bus of trein, leiden steevast tot beschuldigingen van racisme of homofobie als de persoon in kwestie tot een minderheid behoort.

Wanneer historici of politici opmerken dat in de vorige eeuw katholieke priesters vanop hun preekstoel het stemgedrag van hun parochianen bepaalden, is er niets aan de hand. Maar wanneer een politicus het aandurft te zeggen dat imams in Brussel het stemgedrag van moslims aansturen, dan krijgt hij en bij uitbreiding zijn partij het etiket van ‘racist’ opgeplakt.

Was Dalilla Hermans van Vlaamse origine geweest, dan ging het debat over haar competenties

Een ander voorbeeld was de controverse in Brugge rond het aanstellen van de controversiële activiste Dalilla Hermans als trajectcoördinator voor de kandidatuur Europese Culturele Hoofdstad (ECOC) 2030. Toen er kritiek kwam op haar bekwaamheid – kritiek die later terecht bleek – werd dat afgedaan als racisme. Was de persoon in kwestie iemand van Vlaamse origine geweest, dan ging het debat waarschijnlijk, zoals het hoort, over haar competenties.

Last but not least. Stel dat iemand in zijn jeugd een traumatische ervaring opliep met een groep allochtonen (aanranding, verkrachting, diefstal, zinloos geweld, …), en dat niet bij de autoriteiten meldde uit schrik voor represailles. Mag hij of zij dan, omwille van dat trauma, bij de besteding van dienstencheques een huishoudhulp eisen van Vlaamse origine zonder weggezet te worden als racist die zomaar een verhaaltje verzint?

Gezond verstand

Carl Jung zei: ‘Denken is moeilijk, daarom oordelen de meeste mensen.’ Laat ons nadenken in plaats van te oordelen op basis van een doorgeslagen, ons via de media opgedrongen, deugdenleer. Een minderheid mag en moet beschermd worden, maar niet tot op het niveau waarbij misbruiken ervan onze samenleving scheeftrekken en ons bepaalde vrijheden ontnemen. Er moeten geen wetten komen om machtsmisbruik van woke tegen te gaan. Gezond verstand volstaat.