Men neme 1 pen, 2 vrienden en een paar krantenabonnementen. Ziedaar het recept voor deze correspondentie.

Goedlachse Erwin,

Het was deze week weer dolle pret in de gazet. Zo lazen we dat Average Rob een frituurketen begint, ‘La Patate’ geheten in het schoon Vlaams. Terzijde, is het toeval dat de meest belgicistische van onze inhoud creërende influensoren zichzelf ‘doorsnee’ noemt, of is dat symptomatisch voor een doorgesneden land waar je niet beter dan gemiddeld mag presteren of de uitwerpselen raken de ventilator?

Maar een frituurketen dus, het past in onze levendige frietcultuur waar intussen elke BV met meer dan drie volgers een eigen frituursnack heeft, van Viktor Verhulst met de Perlut en de K3-kaashartjes, Bockie De Repper met zijn Boxstaef, tot de Romeo’s met hun Frikandel XL. De conclusie is duidelijk: Doorbraak kan niet achterblijven. Onze eigen frituursnack komt eraan volgens ons gekende recept: hard en krokant aan de buitenkant, zacht en bitter binnenin. Binnenkort te bestellen via deze site: de enige echte Doorbraakbal. Ok, aan de naam kan misschien nog gesleuteld worden.

Ook grappig: twee Nederlandse wetenschappers lanceren een kek ideetje om de planeet te redden. Een dam in de Beringstraat zou het kwetsbare systeem van zeestromingen kunnen redden wat dan weer zou voorkomen dat we in Europa een nieuwe ijstijd krijgen. (Vergeet die opwarming van Al Gore, dat was maar om te lachen.) Typisch Hollands trouwens: wat werkte bij de Afsluitdijk, Neeltje Jans en de Grevelingendam, moet ook kunnen voor dat zeestraatje tussen Alaska en Rusland. Zie het als een mobiliteitsplan voor zout water. Bijkomend voordeel: er kan een toeristentreintje over die dam pendelen. Of nog beter: een supersonische Hoge Snelheidstrein tussen Brussel en New York! Wat gaaf, man! Rete mega chill!

En wat te denken van onze olijke ‘monsieur Patate’? Nee, niet Average Rob, ik bedoel natuurlijk Charles Michel van de joewopian joenion. Die heeft in een interview gezegd dat Ursula von der Leyen een stinkende troela is waarmee het nog lastiger samenwerken was dan met een printer die aanvoelt dat je haast hebt en derhalve vastloopt.

Het hielp daarbij niet dat Michel zijn stoel niet afstond aan de betreffende troela tijdens dat beruchte bezoek aan erge Erdogan in Erdoganstan. Maar het wordt pas echt leuk nu zelfs Bart Eeckhout in De Morgen onze Sjarel een beetje gelijk geeft. Sterker nog, eindelijk schrijft Eeckhout wat iedereen buiten zijn bubbel al lang roept: dat Ursula de macht ondoorzichtig concentreert aan de top van de Europese Commissie, terwijl zij zelf niet rechtstreeks verkozen is en zelfs niet deelnam aan de Europese verkiezingen. Misschien wordt het tijd om, denkend aan de woorden van politieke filosoof Rob De Nijs, te zeggen: ‘Daag Zuster Ursula, wij zien u hier niet meer zitten.’

En om nog even naar Amerika te gaan: niet moeilijk dat ze op Donald Trump schieten. Da’s de schuld van Mark Rutte, natuurlijk. Die roept zo vaak iets over Trump en ‘goed op schieten’? Wat zeg je? Moest ik dat in één woord schrijven?! Oh, op die manier…

Van de arbeid zijnde Stef,

Nu je het toch over Bart Eeckhout hebt: zijn collega’s van De Standaard hebben ontdekt dat de communisten van de PVDA eigenlijk communisten zijn. Dat hadden ze niet zien aankomen. Het kan raar klinken, maar eigenlijk klinkt dat ‘raar’ ten onrechte raar. Je verwacht het niet meer, hé, dat een partij staat waarvoor ze staat.

We hebben groenen die klimaatneutrale centrales sluiten ten voordele van fossiele brandstoffen, voorzitters van christelijke partijen die het verschil niet kennen tussen Pasen en Sint-Juttemis, socialistische voorzitters die met een kwade dronk Vlaams Belangers doen blozen, en Vlaams-nationalisten die België redden. Over de liberalen hebben we het niet, omdat die nu eenmaal voor en tegen alles en zijn tegendeel zijn.

Wat ik eigenlijk het frappantste vond, was het feit dat men verontwaardigd was dat het communisme niet zo leuk is als men dacht. Waar men vroeger dacht dat de PvdA de lach in de goelag bracht, begint men zich nu vertwijfeld af te vragen of de PVDA niet een beetje ‘sektarisch’ zou kunnen zijn.

Op papier is het natuurlijk nobel. Zo’n mandataris mag van zijn salaris van 6.000 euro slechts 2.000 euro overhouden om te leven als Jan, al dan niet in het bezit van een proletarisch hoofddeksel. PVDA-mandatarissen wordt zo persoonlijke verrijking ontzegd. Wat men er nooit bij vertelt, is dat de rest van de pecunia niet naar de burger terugvloeit, maar in de partijkas belandt. Daar beslist het politbureau wat er met de knaken gebeurt en wie ervan mag genieten. Dat is in dichte nevelen gehuld, maar de communistische traditie indachtig, is dat vooral het politbureau zelf.

Volgens de messcherpe geesten van De Standaard kan er wel degelijk over sektarisch gedrag gesproken worden. Zo moet men zijn loon afstaan en zou ook bij erfenissen de partij in de condoleance-rij met open hand aanschuiven. Er is sprake van een top-downstructuur met sterke partijtucht. Het collectief staat boven het individu. Geen interne democratie. Strenge controle op communicatie en persoonlijke contacten, met een populistische buitenkant en een doctrinaire binnenkant.

Dat is geen sektarisch gedrag, hé mannen, dat is gewoon textbook communisme! Bij De Standaard — en neem gerust het gros van de linkerzijde erbij — dacht men waarschijnlijk dat de Stasi een merk van boormachines was, de Rode Khmer een kinderziekte — ‘onze Jordi is thuis van school, hij zit met de Rode Khmer’ — en de Holodomor een toeristentreintje dat je langs pittoreske kolchozen voert.

Dat ex-mandatarissen de PVDA steevast de Partij Van De Arglist noemen, moet nog ontdekt worden. Maar dat komt nog wel. Hoopvolle tijden!

Gekwelde Vanmol,

De satirische Nederlandse website De Speld lanceerde in 2012 ‘De Partij tegen de Burger’ met slogans als ‘Allemaal de tyfus!’ en ‘Meer Schiphol, minder u’. Leuk en aardig, maar wij Belgen vinden dat toch een beetje flauw. Wij doen het veel beter met maar liefst zeventien Partijen tegen de Burger waarvan eentje vooral tegen de nog-niet-burger. En niet gewoon om te lachen, nee nee, het is hen bittere ernst. Zes van onze Partijen tegen de Burger vormen op dit moment de zogenaamde Arizonacoalitie.

Onze zes Partijen tegen de Burger gingen geraffineerd te werk. Eerst sloten ze een regeerakkoord waarvan sommige punten klinken alsof ze vóór de Burger zijn. Btw op warmtepompen laten dalen, de wet op de kernuitstap schrappen, de Senaat afschaffen, de zes Brusselse politiezones fuseren en zorgen voor betere werkomstandigheden voor cipiers en gevangenispersoneel.

Toen volgde stap 2 van hun perfide actieplan: zodra het regeerakkoord getekend was gingen alle zes de Partijen tegen de Burger mekaar stokken in de wielen steken, roet in het eten gooien en een hak zetten. Georges-Louis Bouchez werd zelfs herhaaldelijk betrapt terwijl hij zand in de machine strooide.

Bij de Vlaamse regering is het nog erger: daar liet Matthias Diependaele rotte vis serveren zodat Crevits, Gennez, Weyts en Diependaele zelf om ter snelst de wc-eend moesten gaan voeren.

Maar terug naar de Grand Canyon-state, ons geliefde Arizona. In alle eerlijkheid: het ligt niet enkel aan de regering zelf dat de werkomstandigheden in de gevangenis niet beter zijn dan in de doorsnee Gaza-tunnel, dat Brussel met zijn zes aparte politiezones intussen onveiliger is dan Caracas, Port-au-Prince of Roeselare, en dat de Senaat nog verder mag sukkelen, minstens tot 2029.

Nee, onze Partijen tegen de Burger kunnen ook rekenen op een vlotte samenwerking met lobbygroepen en rechtbanken. Willen ze zogenaamd strenger migratiebeleid? Geen paniek: daar is Marie Doutrepont die de overheid dwangsommen voor asielzoekers laat betalen.

Lijkt het alsof de regering de werkloosheidssteun beperkt in de tijd? Hoera, daar zijn al 4.794 werklozen die een rechtszaak aanspannen tegen het verlies van hun uitkering. En er komen er naar verwachting nog duizenden bij.

Ook de kranten doen graag hun duit in het zakje. Volgaarne steunen ze de nobele strijd tegen de burger door bijvoorbeeld te pleiten voor het afschaffen van de salariswagen.

En er zijn natuurlijk de Bedrijven tegen de Burger. Een recent en mooi voorbeeld zien we in de maaltijd- en ecochequebusiness. Gretig pluimen ze de handelaars en bedrijven waarna ze hun miljoenenwinsten doorsluizen naar het buitenland. Zo zie je maar: de politiek heeft niet het monopolie om in uw zakken te zitten.

Politiek, media en bedrijven: een voor allen, allen tegen de burger!

Ongeknelde vriend Stef,

Waar, o waar zouden we zijn zonder experts? Ik zal het u zeggen, Stef. Precies op dezelfde plek als waar we ons nu bevinden. Ik kan me geen moment herinneren waarop ik hier in deze contreien iemand die voor ‘expert’ doorgaat, iets heb horen zeggen dat kant, wal of beiden raakte.

Deze keer mocht — de volledig uit neerbuigende kuchjes opgetrokken — Maarten van Rossum komen vertellen dat de Amerikanen flink in de knel zitten. Die schrandere Iraniërs zouden Uncle Sam stevig bij zijn Rocky Mountain oysters hebben.

Volgens Rudi Vranckx lijkt Trump op de boze stiefmoeder van Sneeuwwitje die enkel complimentjes van zijn spiegelbeeld krijgt, en volgens Björn Soenens is het Trump die de godsdienstwaanzinnige in het hele verhaal is. Om maar te zeggen dat onze experts het roerend eens zijn: de oranje man zit diep in de mashed potatoes.

Ondertussen heeft Qatar de Hamas-top buiten geflikkerd, stappen de Verenigde Arabische Emiraten uit de OPEC, is Hezbollah in Libanon niet veel meer dan een schroothandel en beginnen zelfs de Palestijnen in Gaza te morren over Hamas. Knèl dat Trump zit! Zo knel, zeg!

Ik wacht vol ongeduld op de dag dat een of andere expert mij gaat voorspellen dat ik nooit het groot lot zal winnen. De week daarna vaar ik met mijn jacht door de Straat van Hormuz!

Maarten van Rossum

De pennenvriendjes over La Patate, Mr. Patate en de Average Expert