De Brusselse politici nemen er hun tijd voor. Een jaar na de verkiezingen zijn ze er nog niet uit en zijn ze alleen maar met zichzelf bezig. De hoofdstedelijke politiek is een pijnlijke boulevardkomedie geworden, waar te veel personages met veel geschreeuw deuren dichtslaan en het publiek verveeld toekijkt. De zaal loopt leeg, maar dat zal de acteurs een zorg zijn. Zij spelen lustig verder.

Nu pas, twaalf maanden na de verkiezingen, komen de twee grote partijen met teksten die ze eigenlijk al een jaar geleden hadden kunnen schrijven. Ondertussen is de Brusselse schuld 365 dagen lang aangegroeid. Die wordt betaald met leningen, waarvan de prijs nog duurder dreigt te worden als er een slecht rapport komt van ratingbureau Standard and Poor’s.

De MR stelt nu voor om een evenwicht op de begroting na te streven binnen de zeven jaar. Dat wil ook de PS, maar die willen dat over tien jaar doen. Dat nobel doel is het enige wat de twee voorstellen gemeen hebben.

Academische oproep

De Franstalige liberalen hebben nog de verdienste hun ideeën enigszins, weliswaar met mate, te concretiseren. Zij willen iets doen aan de exploderende Brusselse uitgaven. En durven het ook te hebben over de noodzakelijke inkrimping van mandaten en kabinetten. Aan linkse kant wordt over dat laatste nauwelijks gepiept.

De PS kiest voor een heel andere weg: een progressieve coalitie. Ahmed Laaouej heeft een uitnodiging tot gesprek gestuurd aan Ecolo en PTB aan Franstalige kant en aan Groen, Vooruit en Team Fouad Ahidar aan Nederlandstalige kant.

Dat is op zich een hoogst merkwaardige demarche, want volgens de Brusselwetten maken de beide gemeenschappen eerst hun eigen meerderheid. De Nederlandsonkundige Laaouej houdt daar trumpiaans geen rekening mee en roept zichzelf urbi et orbi uit tot formateur. Dat is nooit gezien in Brussel. Het is helaas tegelijk tekenend dat de Vlaamse partijvoorzitters dit zomaar laten gebeuren.

Over de noodzakelijke inkrimping van mandaten en kabinetten wordt ter linkerzijde nauwelijks gepiept

Martin Casier, de luitenant van Laaouej, mocht dit komen uitleggen op La Première, de RTBF-radio. Hij leek wel geprogrammeerd om enkel in voorspelbare clichés te spreken. Hij beweerde dat zijn partij in navolging van een oproep vanuit de société civile een progressieve regering wou vormen.

Hij had het over een tekst van academici van linkse strekking die een regering in die zin willen, omdat die zou beantwoorden aan wat leeft in Brussel. Helaas hadden deze slimme professoren geen oplossing voor de financiële moeilijkheden.

Geen soberheid

Want een kritische journalist had toch daarover meteen een vraag gesteld aan Casier, die PS-fractieleider is in het Brussels Parlement. Maar die kwam er niet. Nochtans is zijn partij al die jaren aan de macht geweest in Brussel en heeft ze zich nooit zorgen gemaakt over het ontsporende uitgavenbeleid. Nu lijkt het wel of de socialisten niets hiermee te maken hebben gehad.

De PS viseert de zakken van de burger

Casier peroreerde dat zijn partij tegen elke vorm van austerité, soberheid, was. Besparingen, die zijn voor hem niet aan de orde. Vanwaar het geld dan wel moet komen? En doen we verder met de metro, die al miljarden heeft gekost maar vastzit in het Brussels moeras? En zal het megalomane kunstencentrum Kanal betaalbaar zijn? En is er een miljard voor de noodzakelijke renovatie van de riolen?

Het zijn maar enkele vragen, die helaas niet gesteld worden…

Casiers baas Laaouej had wel al iets gezegd over waar het geld moest worden gezocht: er moet volgens hem ook naar de inkomenszijde gekeken worden. Dat betekent dus dat er geld moet bijkomen. Vermits er van federale kant niet veel verwacht kan worden, is het dus nu al duidelijk dat de PS de zakken van de burger viseert.

Dat wordt ook met zoveel woorden gezegd: de partij voorziet een ‘verhoging van de fiscaliteit’. De sluwe Laaouej weet dat het inkomen van zijn eigen kiespubliek te laag is om te belasten. Het is vooral de middenklasse en haar woonsten die hij in het vizier heeft.

IJsberg

Anders dan met de verhoging van de opcentiemen op de personenbelasting en de onroerende voorheffing, ziet de PS geen uitweg uit het Brusselse financieel moeras. Snoeien in de uitgaven zal er niet bij zijn met een partij als de PTB, die zich daar resoluut tegen verzet. En Ecolo wil daar ook niet van horen. Die partij wil rustig doorgaan met het subsidiëren van bevriende initiatieven, zoals tijdens de vorige legislatuur gebeurde.

Dat is een kenmerk van een ‘progressieve fata morgana’: zelfverklaarde vooruitstrevende partijen hebben het over een onhaalbare niet-bestaande realiteit. En wat is er eigenlijk progressief aan een beleid dat de volgende generaties opzadelt met het afbetalen van een steeds aangroeiende schuld en met torenhoge belastingen?

Brussel dreigt een OCMW-stad te worden

De exodus van de middenklasse en helaas ook bedrijven dreigt nog groter te worden. De uittocht van de stad naar de periferie is in Europa nergens groter dan in Brussel. In 1977 lag het gemiddelde inkomen in Brussel nog tien percent hoger dan in het gebied errond. Nu liggen de inkomsten rondom de stad maar liefst 25% hoger!

Die cijfers zeggen alles over de verdere verpaupering van het hoofdstedelijk gewest. Brussel dreigt een OCMW-stad te worden, met assités en al of niet legale migranten en daklozen. Dat is de ideale wereld van de progressieven in Brussel waarvan Ahmed Laaouej zich tot keizer wil kronen.

Elk regeringsvoorstel dat geen rekening houdt met de financiële hoogdringendheid is naast de kwestie. De cijfers zijn zo indrukwekkend dat het slechts aftellen is tot de botsing tussen ijsberg en Titanic. Op een moment dat alle alarmen loeien, is er geen tijd meer voor ideologische discussies.

Martin Casier

Oorlog onder kameraden

Progressieve fata morgana