Ook wat niét in de krant staat hebben ze gelezen. Dat merkt u in de pennenvriendjescorrespondentie van deze week.

Energieke Erwin,

Heb jij nog ergens een lapje grond, pakweg 150 hectare, mooi gelegen aan een brede rivier met voldoende koelwater? Dat mag eventueel ook een Noordzee zijn. ’t Is niet voor mezelf, maar dus werkelijk voor de energievoorziening van België. Het zit zo: het Federaal Planbureau zegt dat het land tegen 2050 minstens acht nieuwe kerncentrales nodig heeft, en die dingen zet je niet zomaar op elke hoek van de straat. Bovendien schijnt het een aantal jaren te duren om een béétje kerncentrale te bouwen, en dan mag je nog blij zijn als de aannemer niet failliet gaat en de loodgieter op tijd kan komen nadat de chape is gedroogd.

Verder moet je ook rekening houden met actiegroepen en activistische rechtspraak die de bouw vertragen. Het is kortom een uitdaging. Als wij nu eens de koppen samen steken om acht mooie locaties te zoeken, wat denk je? We zijn er eens mee van huis en we zien nog iets van dat mooie Belgenlandje. Ik zal op tijd een stopje voorzien voor een streekbiertje en een blokje kaas.

Als het een succes is, kunnen we ineens doorgaan tot we 23 locaties hebben voor kerncentrales, dan zitten we helemààl safe. En als het allemaal tegenvalt, is er nog altijd plan B. Dan moeten we enkel met een bootje de zee op om 4300 locaties voor windmolens te zoeken. Lekker een lang weekendje zeilen en klaar. Onderweg kunnen we even aanleggen bij het Prinses Elisabeth-eiland voor een streekbiertje en een blokje kaas.

Sommige mensen zouden zeggen dat ik de problematiek nogal luchtig opneem, maar waarom zouden we er een drama van maken? Omdat elektriciteit minstens anderhalve keer zo duur gaat worden? Och, er zijn al zoveel dingen nog veel en veel duurder geworden, daartussen valt die stroomfactuur nauwelijks nog op.

Nee, ik begrijp echt niet waarom burgers ontevreden zijn. Groen en voormalig energieminister Tinne Van der Straeten hebben er toch voor gezorgd dat België koploper is in de energietransitie in Europa? Dat heeft Tinne Van der Straeten zelf gezegd en als er nu iemand is die het kan weten… Nergens werden kerncentrales zo efficiënt gesloten en toch weer opengehouden. Nergens werden de fundamenten zo degelijk gelegd voor een duurzamer en betaalbaarder energiesysteem dankzij een onbetaalbaar energie-eiland en onbetrouwbare windmolens.

Onrechtstreeks is het ook dankzij de fundamenten die Groen federaal gelegd heeft, dat de Vlaamse regering nu met een gerust hart de ‘frigobon’ kan schrappen, subsidies afschaffen, studiebeurzen beperken, de zorgpremie en de kilometerheffing voor vrachtwagens verhogen. Niemand gaat er ook maar iets van voelen in zijn portemonnee, enkel en alleen door het wijze, vooruitziende beleid van Tinne, op haar vraag, op haar initiatief.

Bedenk tot slot: de schoonste energie is de energie die je niet gebruikt. Dus hoe vaker er geen energie meer is, hoe meer het doel is bereikt.

Knapperig tussendoortje Stef

Slecht nieuws! De grootste verzameling schertsloze schertsfiguren – de Europese Commissie – wil onze digitale petemoei afnemen! Ze willen stoppen met de cookiemuur. Je kent dat wel: dat sympathieke project dat ervoor zorgde dat je bij elke klik die je online durfde te maken nóg eens moest klikken om te bevestigen dat je koekjes wou ontvangen. Een project zo sympathiek dat het kon wedijveren met de vastzittende flessendop.

Ik ga dat zeker missen, Stef. Mannen van onze leeftijd krijgen nooit koekjes. Van niemand meer! Niet jong genoeg voor de mokkels, te oud voor de kinderlokkers. En onze vrouwen vinden dat onze ‘dadbod’ vooral een opbod is.

Ik vond het ook aandoenlijk van die cookies dat ze me elke keer verzekerden ‘zeer in te zitten’ met mijn privacy. Waar vind je nog zulke betrokkenheid, in een wereld waarin zelfs de N-VA bereid is de Europese chatcontrol mee goed te keuren?

Het leek wel een klein stukje Wallonië op het web. Want terwijl hier in het noordelijke stuk van Noordzee-Korea de digitale meter – bij het geluid der laarzen – met gewapende vuist wordt ingevoerd, en de brave Vlaming erbij staat te gapen als een schaap op Rohypnol, ketst de privacywaakhond in het Zuiden de hele santenboetiek af.

De leugen van de Vlaamse regering dat de digitale meter een verplichting van Europa is, is een haring die in het Zuiden niet braadt. Zo kennen we de Waal. En zo kennen we ook de Vlaming natuurlijk: de dag dat hij niet door zijn regering voorgelogen wordt, waant hij zich in het buitenland.

Vreedzame Vanmol,

‘Si vis pacem, para bellum’, ofwel: ‘Wie vrede wil, moet zich op oorlog voorbereiden’. Dat zei Mahatma Gandhi altijd. (Of was het Martin Luther King?) Soit, de uitspraak is nu ook van toepassing op de ‘Global Sumud Flotilla’, het pr-konvooi dat hulp, vrede en media-aandacht naar Gaza wil brengen, een vergeten regio in een weinig bekend conflict.

We lezen immers dat het een heel klein beetje oorlog is in het bestuur van de ‘Sumud Flotilla’. Ene Greta Thunberg (Wie? Nooit van gehoord.) heeft haar functie in het bestuur neergelegd vanwege oplopende verdeeldheid en ‘meningsverschillen’. Sterker nog: ze is inmiddels overgestapt op een ander schip, weliswaar nog in hetzelfde konvooi. Het werpt een ander licht op de fameuze ‘drone-aanvallen’ waar de vloot uitgebreid alarm over sloeg. Wedden dat die vanuit het bestuur expres richting grimmige Greta zijn gestuurd?

Over de aard van de meningsverschillen zwijgen onze dagbladen zorgvuldig, maar andere bronnen onthullen dat diverse bestuursleden vooral ontzet zijn omdat er zich aan boord ‘queer’ activisten bevinden. De verbolgen stuurlui verklaren dingen als: ‘Waarom reizen er dubieuze figuren mee die strijden voor dingen die niets te maken hebben met Gaza, zoals homoseksualiteit? Hoe durven zij de heilige zaak waar wij voor strijden bezoedelen met hun “queer”-beweging?’

Uiteraard hebben wij er alle begrip voor dat Vlaamse media zoiets niet vermelden in hun verslaggeving. Het risico is te groot dat ‘Queer for Palestine’-kindjes het zouden lezen. Hun hersentjes zouden spontaan kunnen ontploffen.

Tot slot nog een tip voor het IDF: bestook het konvooi met drones die het Eurovisiesongfestival tonen. Of nog beter: stuur Dana International op ze af met MDMA, GHB en Poppers. Viva La Vida nog aan toe!

Ene met hesp en ene met kaas etende vriend Stef,

De kogel is door de Sint-Pieterskerk: Leuven, of all places, wordt Culturele Hoofdstad van Europa. Tot groot jolijt van de plaatselijke horeca, die een terugkeer naar de tijden van weleer aan de einder ziet gloren. Burgemeester Mohammed Ridouani, tijdelijk residerend in de wolken, sprak van een ware thriller. Dan toch eentje waarbij je na drie minuten al weet dat de butler het gedaan heeft. De goede man heeft duidelijk nog nooit om middernacht door de Brusselse kanaalzone gewandeld.

En dat brengt ons naadloos bij die andere, afgewezen kandidaat: Sint-Jans-Molenbeek. We moeten eerlijk zijn, Leuven heeft zeker zijn troeven. Een stadhuis met te veel kantelen, een uitdagend circulatieplan en – uniek buiten de Ummah – een officieel kusverbod. Maar kan dat wedijveren met de gigantische troeven van Sint-Jans-Molenbeek? Ik dacht het niet.

Ten eerste is de gemeente een onderdeel van Brussel. Een stad, alsook gewest, dat al meer dan 400 dagen zonder regering zit – een natte droom voor een libertariër als mezelf. Molenbeek is live-action performance art waar zelfs de politie aan meewerkt. Waar vind je nog kalasjnikovs in een stadspark? In Molenbeek! Waar knalt de sfeer als een drugsdealer op een loslippige informant? In Molenbeek! Wiens jeugd vormt een tot voorbeeld strekkende draaischijf van internationale samenwerking? Andermaal Molenbeek! Oké, die samenwerking is beperkt tot het internationale terrorisme, maar het is een kniesoor die daarover struikelt. Waar poont men nog vrolijk op een sapin de Noël? Ten laatste male: Ruisseau du Moulin!

Neen, het werd het LOV2030-project van Ridouani, met de nietszeggende slagzin: Human, Nature and Innovation – in het Engels, want Nederlands doet te veel denken aan Vlaams. Human: zolang er niet gekust wordt. Nature: op elke parkeerplaats een bloembak. Innovation: een app waarmee je live kan volgen hoe je fiets gestolen wordt.

Ik gebruik Leuven nu als schietschijf, terwijl Molenbeek daar ruimschoots ervaring mee heeft. De Brusselaars zelf zien het als een gemiste kans, maar geven niet op. Ze sturen hun welgemeende felicitaties richting Leuven – en ook namens Namen.

Mohammed Ridouani

De pennenvriendjes zwaaien ‘cookie’-monster uit