Mijn vrouw heeft een winkelpand in een provinciestad niet ver van Málaga dat ze gebruikte voor haar werk als binnenhuisarchitecte. Na mijn beroerte, drie jaar geleden, besloot ze om haar werk op een laag pitje te zetten zodat ze meer tijd thuis kon doorbrengen. Een beslissing die ik ten zeerste waardeer, want het is interessanter om op elkaars zenuwen te werken dan in je eentje je hart op te vreten.

Zo kwam haar winkelpand onbenut leeg te staan en besliste ze om het te huur te zetten. Een vrouw met een succesvol schoonheidssalon in Valencia besloot het pand te huren, met het idee om op die manier langzaam een keten aan de Costa del Sol uit te bouwen. Zij en haar partner, beiden afkomstig uit Ecuador, deden een kleine verbouwing in de winkel en maakten er vijf afgescheiden therapieruimtes van zodat de klanten voldoende privacy genoten tijdens hun behandeling. Alles liep prima en de huur werd maandelijks netjes op tijd betaald via hun bedrijf. De zaak leek goed te draaien, ook al hadden ze geen geld geïnvesteerd in een uithangbord of reclame op de etalage.

Gesloten

‘Ze adverteren vast in een van de lokale tijdschriften’, opperde ik nog tegen mijn vrouw. Twee maanden geleden stopten de betalingen ineens. Estrella probeerde de eigenares te bellen maar kreeg geen gehoor. We reden langs het schoonheidssalon maar dat bleek gesloten. De vijf schoonheidsspecialistes, allemaal landgenotes van de bazin, die we toen het salon openging hadden ontmoet, bleken spoorloos. Maar mijn vrouw is een pitbull en beet zich vast in het mysterie.

Het drong al snel tot ons door tot ons door dat de huurders het winkelpand niet in een schoonheidssalon maar in een hoerentent hadden omgetoverd.

Via de sociale media van de huurster slaagde ze er uiteindelijk in om de broer van de huurster te traceren. Die wist te vertellen dat zijn zuster in Valencia in de gevangenis was beland wegens fraude, zo zei hij. Omdat we een handtekening nodig hadden om de huurwaarborg vrij te geven, kwamen we uiteindelijk bij de moeder van de vrouw terecht, die naïef verontwaardigd wist te melden dat haar dochter niet voor fraude maar wel voor mensenhandel met prostituees in de gevangenis zat.

‘Haar werknemers hadden haar verklikt, de ondankbare wichten!’, aldus de moeder. Het drong al snel tot ons door tot ons door dat de huurders het winkelpand niet in een schoonheidssalon maar in een hoerentent hadden omgetoverd, waar meisjes uit Ecuador waarschijnlijk als moderne seksslavinnen aan de slag waren. Uiteindelijk bleken de meisjes die in Valencia werkten naar de politie te zijn gestapt, waardoor de huurders tegen de lamp liepen en voor mensenhandel in de cel belandden.

Sanchez

Terwijl wij met ons kleine prostitutieprobleem worstelden, probeerde de veelgeplaagde Spaanse premier Sanchez zich uit zijn eigen hoerenzorgen vrij te worstelen. Enkele weken geleden kwam aan het licht dat de schoonvader van Sanchez fortuin had gemaakt met homosauna ‘Adan’ in Madrid, waar ook seksuele diensten werden geleverd. Met die opbrengst kocht hij een huis in Madrid dat hij nadien aan zijn dochter, de vrouw van Sanchez, schonk. Oppositiepartij Partido Popular hoopte garen te spinnen bij de affaire maar de gemiddelde Spanjaard bleek niet wakker te liggen van een gay sauna of van prostitutie.

Toch moet Sanchez gedacht hebben dat actie nodig was en dus viste hij een oud afgekeurd wetsontwerp op dat prostitutie onwettelijk zou maken. Op dit moment is prostitutie in Spanje toegelaten, maar wordt de mensenhandel errond wel aangepakt. Maar Sanchez krijgt voor zijn wetsontwerp geen steun van zijn coalitiepartners in de regering en kreeg ook een veeg uit de pan van Monica Martín, de potige voorzitster van de Spaanse vereniging van sekswerkers, die een beroepsverbod uiteraard niet ziet zitten. Mevrouw Martín ging zelfs zover om ook te vragen om de pooiers niet langer als mensenhandelaars te straffen en dus uit de bestaande wetgeving te halen, ‘want wie gaat ons anders beschermen?’

Hoerenchance

Op persoonlijk vlak is ons prostitutie-avontuur uiteindelijk goed afgelopen: de huurwaarborg werd vrijgegeven dankzij de handtekening van de moeder van de huurster, al moeten we nog altijd wachten op de doorstorting door de Junta de Andalucía, want zij beheren verplicht alle huurwaarborgen. ‘Nu in augustus alle overheidsdiensten met vakantie zijn, mogen we blij zijn als we het geld in september terugkrijgen’, zegt mijn vrouw. De traagheid van de administratie kennende zouden we hoerenchance moeten hebben als we onze centen voor het einde van het jaar terugkrijgen, bedenk ik me.

Monica Martín

Prostitutieproblemen