Het hoeft niet per se, maar je kan je afvragen waarom sommige tv-gezichten na fout gedrag meteen gecanceld worden, en Tom Waes na zijn zwaar beschonken ongeval niet. Een van de vermoedelijke redenen is nu te zien op Streamz: de achtdelige serie Badgast.

In de zomer van 2024 filmde het Nederlandse productiehuis Pupkin een allicht niet zo goedkope coproductie van KRO/NCRV en VRT met Tom Waes in de hoofdrol. Een paar maanden later zou de ongekroonde kijkcijferkoning van Vlaanderen en Nederland een vintage Porsche kapotrijden tegen een botsabsorbeerder aan de Antwerpse Kennedytunnel. Groot probleem: Waes had 2,44 promille in zijn bloed en droeg op het moment van aanrijden geen veiligheidsgordel. Terwijl de man in het ziekenhuis in coma lag en dokters nog voor zijn leven vreesden, barstte de heisa los op sociale en in andere media.

Schuldinzicht

Er zijn sterren die voor minder hun carrière kapot zagen gaan. Maar zodra duidelijk werd dat Waes goed hersteld was, kwam hij ervan af met een geldboete, een rijverbod van drie maanden en vooral met een deemoedig, publiek beleden schuldinzicht (in Vlaanderen én Nederland) inclusief een grootse ‘geen excuus’-campagne tegen dronken rijden. Daar hebben we persoonlijk enig begrip voor en de openbare omroep had er ook veel belang bij.

Er zijn sterren die voor minder hun carrière kapot zagen gaan.

Waes is immers al twintig jaar een VRT-goudhaantje met programma’s als Tomtesterom of Reizen Waes en dat laatste werd ook in Nederland een enorm succes. Daar kwam zes jaar geleden nog de Nederlands/Vlaamse kijkcijferhit Undercover bij, waarin Waes de rol speelde van een undercoveragent. Het is dus logisch dat zowel de Nederlandse als de Vlaamse publieke omroep er alles aan deden om die successen te consolideren. Bovendien was Badgast al helemaal ingeblikt. Nu is die reeks dus te zien op Streamz en later dit jaar op VRT1.

Uiteenlopend

Zapman zag sterk uiteenlopende recensies over Badgast. De vraag is dan in hoeverre die te maken hadden met de opinie van de recensent over Tom Waes als privépersoon, met name als chauffeur. Is het toeval dat een bij uitstek moralistische krant als De Standaard vindt dat ‘Tom Waes’ op de grenzen van zijn acteertalent stuit’ terwijl de VPRO Gids dan weer schrijft dat ‘de rol van onhandige vader Tom als gegoten zit’?

Een en ander maakt dat we zelf wilden oordelen, dus we parkeerden de recensies even in een uithoek van onze hersenen, voor zover nog aanwezig na al dat tv-kijken. We gaven de twee eerste afleveringen een kans. En eerlijk? Het einde van aflevering 2 is een plotwending van jewelste die ons doet uitkijken naar meer.

Het Curaçao van het Noorden

Zonder te veel te verklappen, geven we even de situatie mee. Tom speelt ‘Vince’, een gescheiden vader die zijn dochter al een paar keer te vaak heeft teleurgesteld. Vince heeft een duikschool op Curaçao en had dochter Zoë (een sterk acteerdebuut van de onbekende Freya Van Campenhout) al dikwijls beloofd dat ze op duikvakantie mocht komen. Maar er kwam nooit iets van. Deze keer zou het écht waar lukken. Tot Vince vlak voor haar aankomst bedreigd wordt en hij plots dringend naar het Waddeneiland Terschelling moet om zijn hachje te redden. Om zijn dochter niet voorgoed te verliezen, neemt hij haar dan maar mee naar ‘het Curaçao van het Noorden’…

‘Badgast’ is niet de allerbeste reeks die we ooit zagen, maar slecht is ze zeker niet.

Vanaf dat moment ontdekken we het praktische conflict tussen papa Vince die de band met Zoë moet herstellen en duiker Vince die stiekem een gevaarlijke opdracht moet uitvoeren: die twee dingen gaan absoluut niet samen. Komt de eerste aflevering een beetje traag op gang, in de tweede zit dat al een stuk beter.

Nee: deze reeks is niet de allerbeste die we ooit zagen, maar slecht is ze zeker niet. Er zitten best wel wat minder geloofwaardige scènes in en bij de jongeren hebben de slechteriken een iets te hoog kinderfilmgehalte. Tom is ook niet de allergrootste acteur die ons land ooit gekend heeft. Hij speelt deze keer eens niet de ‘lefgozer’ die dicht bij zijn eigen persoonlijkheid ligt. Integendeel: hier is hij de loser, maar dat doet hij lang niet onaardig.

De grootste ster van de reeks is Terschelling zelf. Het moet geleden zijn van Sil De Strandjutter in 1976, dat we het Waddeneiland nog zo mooi verfilmd zagen. Of speelt de herinnering aan de jonge Monique Van De Ven ons nu parten?

Monique Van De Ven

De serie waar Tom Waes voor door het stof moest