Iets meer dan drie maanden is Bill White VS-ambassadeur in België, en het moet zijn dat de man weinig om handen heeft op diplomatiek vlak. Ruzies met politici, interviews in de pers, passages in tv-praatprogramma’s, bemoeienissen met onze wetgeving en een donderpreek over een filmpje dat een partijvoorzitter verspreidde, passeerden al de revue.

Men wijt die hyperactiviteit aan het feit dat de man geen diplomaat is, maar een gulle Trump-sponsor die de post in Brussel cadeau kreeg voor bewezen diensten. Een amateur dus. Amateurisme is leuk, maar in een orkest van beroepsmuzikanten kan het voor veel valse noten zorgen.

Grondrechten

Eerst iets over dat piemelsnijden. Het was de controversiële rabbijn Moshe Friedman die in 2024 een klacht indiende wegens illegale praktijken bij Joodse besnijdenissen. Een moheel die bij prille baby’s het mes hanteert, inclusief onsmakelijke details als het bloed aan het piemeltje wegzuigen: het lijkt veeleer uit een goedkope horrorfilm te komen. Ook al werd een en ander oogluikend toegestaan, in België is dat soort religieuze kwakzalverij verboden en dienen besnijdenissen door een arts te worden uitgevoerd. Het werd zelfs door het ziekenfonds vergoed, maar begin dit jaar is die kost voor de belastingbetaler gelukkig afgeschaft. Een van de drijvende krachten achter die maatregel was niemand minder dan N-VA-voorzitter Valerie Van Peel.

Van mij mag ze daarin gerust nog verder gaan. Besnijdenis is een vorm van kindermishandeling die gedoogd wordt omwille van de godsdienstvrijheid. Het ritueel is verplicht in de islam en het jodendom, twee erkende godsdiensten in België. Maar in wezen gaat het om een onomkeerbare chirurgische ingreep op intacte genitalia, zonder toestemming van de betrokkene.

Als we zelfs niet willen dat schapen onverdoofd geslacht worden, waarom zouden we dan het snijden in kinderpiemeltjes wél goedkeuren?

Religie, en alles wat eraan vasthangt, is een keuze die je vrijwillig moet maken. We willen ook geen meisjes van zes in een hoofddoek op straat zien rondlopen. In een seculiere rechtstaat wordt de godsdienstvrijheid, evenals de vrijheid van meningsuiting, afgetoetst aan het recht op (mentale en lichamelijke) integriteit van elk individu. Volgens die logica kan een rituele ingreep als de besnijdenis pas worden toegestaan als het individu wilsbekwaam wordt geacht. Vanaf 18 jaar dus. De leeftijd waarop je mag autorijden, sterke drank kan kopen en een operatieve geslachtsverandering mag ondergaan.

Helaas eist de Tora dat de boreling op de achtste dag besneden wordt. Zoals de sharia ook van alles en nog wat eist. Niet drummen, jongens, we zijn best tolerant, maar toch. Als we zelfs niet willen dat schapen onverdoofd geslacht worden, waarom zouden we dan het snijden in kinderpiemeltjes – en dan nog zonder medisch toezicht- wél goedkeuren?

Politieke mol

Enter ambassadeur Bill White. Die klacht tegen de moheels moest dringend van de baan, liet hij omstandig weten. Eerst ging hij keet schoppen bij minister van Volksgezondheid Frank Vandenbroucke, die hem wandelen stuurde. Wat Bill buitengewoon ‘onbeschoft’ vond. Hij verwees meteen naar een actie van de European Jewish Association (EJA), die zich in een brief aan Ursula von der Leyen beklaagt over het Belgische antisemitisme. Tijd, vond buitenlandminister Maxime Prévot, om de ambassadeur op het spreekwoordelijke matje te roepen, en hem uit te leggen hoe onze rechtstaat in elkaar steekt. En dat het verplichten van medische competentie en hygiëne niets te maken heeft met Jodenhaat. Ik zou eraan toevoegen: bij een volgend misverstand, beste Bill, gelieve uw koffers te pakken.

Als Freilich daar zou bedisseld hebben hoe ze die Belgische wet kunnen ‘bijsturen’ hebben we hier te maken met een politieke mol

Waar de ambassadeur eigenlijk op aanstuurt, is verwarring stichten en de kluit uit elkaar spelen. Missie geslaagd, de eeuwige stoker Georges-Louis Bouchez sprong alvast op de kar. Anderzijds zijn de N-VA en het Vlaams Belang in een permanente strijd verwikkeld om de gunst van de Antwerpse Joodse kiezer. Het VB heeft daartoe vastgoedmakelaar David Rosenberg kunnen strikken, die evenwel niet op kan tegen de strijdlustige lobbyist Michael Freilich, ex-hoofdredacteur van Joods-Actueel én verbonden aan het EJA.

Blijkt nu dat Freilich in mei vorig jaar op bezoek is geweest in Washington om de kwestie te bepraten. Wat hij ook niet ontkent. Goede punten vanuit de Joodse gemeenschap, maar de N-VA zit met een probleem. Want als – ik zeg wel áls – Michael Freilich daar zou bedisseld hebben hoe ze die Belgische wet kunnen ‘bijsturen’, eventueel via een actie van de ambassadeur, dan hebben we hier te maken met een politieke mol, en dan mag het geachte Kamerlid wel opstappen. Je kan niet tegelijk de beginselen van de seculiere rechtstaat verdedigen, én een parlementslid in huis hebben dat even in het buitenland bespreekt hoe de wetten hier kunnen aangepast worden in het voordeel van deze of gene.

Persona non grata

Wie ook een probleem heeft, is Conner Rousseau – en dan zijn we ongeveer rond met deze transatlantische drôle de guerre. In een Instagram-filmpje gaat de Vooruit-voorzitter nog eens de jaren 30-toer op en vergelijkt Donald Trump met Adolf Hitler. Met de gebruikelijke sneren naar het VB. Ook hier eist ambassadeur Bill White genoegdoening: het filmpje verwijderen en excuses, of Conner en heel zijn gevolg worden persona non grata in de VS. Die ban is ondertussen uitgesproken. Ook weer via het puistjeskanaal Instagram.

Nu is Rousseau niet eens minister of ambtenaar, en ook hier schijnt Bill wat in de war over de scheiding der machten en de fameuze freedom of speech. Sommigen hoor ik zeggen: ‘In België geldt de vrijheid van meningsuiting, en zeker voor politici.’ Pardon: dat grondwettelijke recht geldt voor iederéén, en dus ook voor politici en parlementairen.

Het is allemaal de schuld van De Wever

Daarbij speelt de figuur van Conner Rousseau, en uw eventuele aversie tegen die persoon, geen enkele rol. Met hetzelfde plezier als ik Dries Van Langenhove het recht gun om aangebrande memes te verspreiden, mag Conner Rousseau van mij Trump met Hitler vergelijken. Er kunnen geen twee maten en gewichten zijn. Of moeten we dat nepcitaat van Voltaire er nog eens bij halen: ‘Ik verafschuw wat u zegt, maar …’

Mijn hypothese in dit verhaal: het is allemaal de schuld van Bart De Wever. Onze premier, die in sneltempo naam maakt op de internationale scene, heeft tijdens het colloque singulier in Davos president Trump een korte les gegeven in nationale soevereiniteit, en dat zullen we nu geweten hebben. I beg your pardon? In principe komen alle Belgen in aanmerking voor het inreisverbod, behalve Georges-Louis Bouchez en Michael Freilich. Wie de VS nog wil bezoeken, moet zich haasten.

Mogelijk zal dus ook deze column mijnheer White kwaad maken, en zal hij Doorbraak voor de keuze plaatsen: Sanctorum buiten, of de voltallige redactie belandt op de zwarte lijst. Gezien dit magazine de vrije meningsuiting hoog in het vaandel voert, kan er over het antwoord geen twijfel bestaan, evenmin over uw massale steunbetuigingen. Waarvoor alvast mijn dank!

Moshe Friedman

Wie de VS nog wil bezoeken, moet zich haasten

Rituele besnijdenis: België kiest voor rel in plaats van regeling