Zelfs bij deze temperaturen houden de pennenvriendjes het hoofd koel voor hun verhitte correspondentie.

Onderkoelde Vanmol,

Het was je misschien nog niet opgevallen, tenzij je deze week een krant hebt opengeslagen, maar het is behoorlijk warm dezer dagen. Ik zal je meer zeggen: normaal zijn mijn dagelijkse hobby’s gewichtheffen, denksport, marathonhinkelen en wasmachinewerpen. Maar het was deze week zo warm dat ik denksport een keer heb overgeslagen.

We mogen de Here Jezus op onze door artrose geplaagde knieën danken dat hij op de zesde dag de westerse media heeft geschapen, die ons bij elke temperatuurstijging met 0,001 graad Celsius behoeden voor fouten. Dat doen ze met adviezen als: ‘Ga vandaag niet met een skipak in de volle zon spurten’ en ‘Het is een goed idee om de verwarming vrijdag een graadje lager te zetten’, tot ‘Ijzer smeden bij 1200 graden op je mansarde is vannacht misschien niet zo slim’.

Het gekke is dat een hittegolf, zoals Isolde Van Den Eynde in de beste krant van het land (geen grap) opmerkte, tegenwoordig ook al leidt tot een cultuuroorlog. Pro airconditioning is extreemrechts, contra airco is super mega progressief vooruitstrevend. Zo ver zijn we inmiddels.

Eerst merkte de extreemrechtse genocidaire Maarten Boudry op in De Volkskrant dat Europa elke zomer meer hittedoden kent dan eender welk continent en dat zulks komt door onze afkeer voor vooruitgang in het algemeen en voor airconditioning in het bijzonder. Een sentiment dat al jaren gretig wordt gevoed door recalcitrante bejaarden die bij het minste zuchtje ‘Dat trekt hier’ roepen, en nog veel meer door ultraconservatieve progressieven van Groen die airconditioning hebben uitgeroepen tot volksvijand nummer 1, nog erger dan Israël, Donald Trump en Jeff Hoeyberghs samen.

Dat ze door het taboe op airco ook onze kindertjes, onze ouders en onze iets minder sterk van gestel zijnde leeftijdsgenootjes veroordelen tot een voortijdige dood, is uiteraard bijzaak, want hey, er is geen planeet B en zo, weet je wel.

En zelfs de wakkere wappies die zoiets hadden van: kus mijn bolvormige uitwendige organen, dan wel mijn welgevormde bips, en die dus toch zo vermetel waren om een airco of een warmtepomp te installeren, zelfs zij zien hun intelligente beslissing mogelijk geblokkeerd door de Tines Van der Straeten, Kristoffen Calvo, Petras De Sutter en hoe al die van de ratten besnuffelde catechese besjes ook mogen heten. Want ja, daar zit je dan met je AAA-gecertificeerde installaties, maar wat ben je daarmee als het elektriciteitsnet die netbelasting door piekstroom plots niet meer aankan? In Nederland gebeurde dat deze week al.

Weet je, Erwin, ik kan mij vergissen, maar ik meen mij te herinneren dat we ooit in een tijd leefden waarin elektriciteit en diverse andere basisbehoeften niet heel erg schaars waren. Intussen proberen ze zelfs in Nederland de mensen wijs te maken dat er een tekort is aan datgene waar het land al eeuwen strijd tegen voert wegens te overvloedig: aan water.

Straks gaan ze ons nog wijsmaken dat er niet genoeg ruimte meer over is in het heelal.

Hete Stef,

Ken je het begrip ‘hitzeflaute’ al? Dat is niet, zoals je misschien vermoedt, een begrip uit de Duitse ‘natuurfilms’. ‘Oh, Hanzi, was ist das?’ ‘Das ist meine Hitzeflaute!’ Nee, het is een energiecrisis die ontstaat wanneer de Jannen, die men als modaal kan catalogeren, gelijktijdig de airco aanzetten om hun stulp, van al dan niet nederige afmetingen, naar aanvaardbare temperaturen te brengen. Als ondertussen de wind geen pufje geeft en de zon zo hard schijnt dat de zonnepanelen in kortsluiting gaan, dan heb je de fameuze ‘hitzeflaute’. Het mooie aan dit verschijnsel is dat het volledig opgetrokken is uit ideologische starheid en politieke keuzes, en dat de verantwoordelijkheid ervoor – zoals elke keer bij verschijnselen van dien aard – wordt afgewenteld op de geroosterde burger.

Het is de schuld van de koelte zoekende narcist die met zijn airco hete lucht richting buurman blaast. Dat die buurman evengoed een airco zou kunnen aanschaffen, zodat het hoogstens een probleem voor de mussen wordt, dat is alweer nét iets te ver gedacht voor de bedrukte pers, die als één pen ten strijde trekt tegen het enige type warmtepomp dat, in combinatie met een zonnepaneel, haast kosteloos resultaat kan leveren.

Zo doen ze dat overal ter wereld, behalve in het zichzelf overontwikkeld achtende Europa. In China emmert men er niet over. Bij elke graad boven een comfortabele omgevingstemperatuur zegt men daar: ‘Zet de airco maar aan’. Maar dan in het Chinees. Bij ons liggen bejaarden in ‘homes’ en rusthuizen als taaie sudderlappen te sudderen in troosteloze pannen. Ondertussen worden de leeftijden van Chinese oudjes uitgedrukt in bonsaiboompjes.

Het viel allemaal niet te voorzien. Er wordt amper 25 uur per dag geëmmerd over opwarming en klimaatverandering. We zijn de ijsheiligen nog niet voorbij of de bedrukte pers trekt alweer een doos apocalyptische zomerdoem open. Je kan van een overheid dan ook niet verwachten dat ze daaromtrent voorzorgen neemt.

En – eerlijk is eerlijk – dat kunnen ze ook niet, want de energie om dat te doen hebben ze ofwel afgebouwd of uitbesteed. En degenen die daarvoor verantwoordelijk zijn, werden beloond met heel mooie postjes. Ik ga omwille van de kiesheid geen namen noemen, maar ik bedoel de Heilige Tinne Van der Straeten. Haar hemelvaart verliep via een pad van bejubelende krantenstukken en eindigde als CEO van WindEurope, een organisatie die ze tijdens haar beleid zo rijkelijk bediende.

De man die voorzitter was van Groen toen het debacle in volle aanbouw was, heeft nog de vermetelheid ermee te lachen op X. ‘Airco’s, dé wonderoplossing voor klimaatopwarming en hitte. We kiezen voor small modular airco’s (SMA’s). Dat is binnen twintig jaar de technologie van de toekomst’, klinkt het in een zelfgefabriceerde AI-meme. Door de airco te vergelijken met kleine, goedkope kerncentrales meent hij zijn gelijk te halen, maar toont hij vooral twee keer het failliet van zijn nefaste ideologie aan. Jeremie Vaneeckhout, de man die zelden steek houdt, is dan ook het ‘floeren botermes’ in de schuif met botte messen.

Het is natuurlijk wel zo, Stef, dat wij misschien makkelijk praten hebben, wonend ‘op den buiten’ met de mogelijkheid de woning bij het vallen van de avond te verluchten. Je zal maar in een stedelijke woonkazerne gehuisvest zijn, waar er enkel keuze is tussen bakken of braden.

Maar hey, was dat niet waar we volgens dat andere – door het applauskoor van kranten de hemel ingeschreven wünderkind – de vorige bouwmeester Leo Van Broeck moesten gaan wonen? Sterker nog ‘We wonen nog niet hoog en dicht genoeg bij mekaar’ schreef de man in 2017. Toen even later de pleuris uitbrak met de covid-epidemie en stedelingen sneller smolten dan ijsjes in het middelpunt van de Aarde, toen leek Leo ineens van diezelfde aardbol verdwenen.
Kinderen voor kinderen maakte er speciaal voor Leo een liedje over: ‘op een onbewoonbaar hitte-ei-ei-eiland, zou ik er geweest zijn…’

Dat laatste is niet waar hoor, Stef. Al de rest wel.

Niet zo Engelse Erwin,

Weinigen onder ons, op de onvolprezen Harry De Paepe na, herinneren zich nog hoe groot Brittannië ooit was, hoe verenigd het Koninkrijk was, en hoe Engels Engeland was. Ok, het zou kunnen dat ook Benno Barnard hier nog vage herinneringen aan koestert. Maar verder maakt niemand, waar ook ter wereld, zich ook maar enige illusies over dat kansloze eiland, op de talloze gelukszoekers in de dagelijks volgepropte rubberbootjes over het kanaal na.

Ooit bewonderden wij die bakermat van parlementaire democratie, dit baken van cultuur, wetenschap en verlichting, dit land van topliteratuur en ongekende expansie, dat lichtend voorbeeld van filosofie, wereldhandel en rampzalige gastronomie.

Hoezeer zijn de tijden veranderd, sir Erwin? Welke abjecte lapzwanzen hebben de voormalige wereldmacht het laatste decennium bestierd? Het kapseltechnische rampgebied genaamd Boris Johnson kon nog gedurende drie jaar lockdownfeestjes houden in Downing Street 10. Lizz Truss mocht al na een maand opkrassen. Rishi ‘poppadums’ Sunak hield het geen twee jaar vol, en nu mag Keir ‘keir e keir were no joen wuf’ Starmer ook alweer opkrassen. Het is duidelijk: Prime Minister van Engeland zijn, is een flexi-job.

Gelukkig hebben we onze opinieurders en meningenleurders. Eenstemmig keken ze gretig weg van de belangrijkste reden waarom Starmer de minst populaire Brit was sinds Jack The Ripper. De meest rake analyse kwam dan ook van de politiek incorrecte, satirische website ‘The Babylon Bee’. Die titelden bij een foto van Keir Starmer: ‘De meest vooraanstaande moslimleider ter wereld moet aftreden’. Daaronder stond een hilarisch zogenaamd citaat van de eerste minister: ‘Het wordt tijd dat iemand anders de leiding van de intifada op zich neemt.’

Wie zei ook weer dat een zot al lachend de waarheid zegt?

Van alle beer- en stiermarkten thuis zijnde vriend Stef,

Juicht, afgunstigen aller landen! U hebt zijn naam waarschijnlijk nog nooit gehoord, maar hij is de rijkste mens ter wereld. Elon Musk is niet langer biljonair. Dat komt doordat de aandelen van zijn bedrijven een licht tikje kregen op de beurs, waardoor de gezamenlijke virtuele waarde ervan onder het biljoen zakte. Iets wat iedereen die ook maar een béétje van economie begrijpt, al wist, terwijl economische analfabeten van nijd gloeiende opiniestukken vol penden met de vraag of het wel ethisch verantwoord was dat één man over zoveel geld beschikte.

Dat Musk dat bedrag niet in zijn ‘cargopants’ meetorste, maar dat het hier de virtuele waarde van al zijn bedrijven samen betrof, was iets wat onmogelijk te bevatten viel voor het linksdraaiende brein. Datzelfde scenario doet zich nu voor bij het contingent dat de fameuze ‘rijkentaks’ van minister Maxime Prévot (Les Engagés) het beste idee vindt sinds smeerbare boter uit de koelkast.

Op papier klinkt het natuurlijk goed: de rijkste 5 procent van de Belgen – mensen die meer dan 500.000 euro bezitten – een taks van 0,3 procent laten betalen. Wie kan daar nu tegen zijn? Zeker ambtenaren en pennenlikkers niet, wier loon op het einde van de maand netjes netto op de bankrekening verschijnt.

De spreekwoordelijke hond ligt gebonden bij het feit dat die 500.000 euro niet alleen cash mag zijn, maar – en hier komt-ie – ook uit aandelen mag bestaan. Of die aandelen een reële of louter virtuele waarde vertegenwoordigen, daarmee gaat de overheid zich niet vermoeien. Voor de ondernemende medemens is dat een groot probleem.

Ook voor Odoo-topman-tegen-rijkentaks-die-les-engages-voorstelt-vaarw/” target=”_blank” rel=”noopener”>Odoo-topman Fabien Pinckaers, goed voor een vermogen van zowat 10 miljard euro. De man ziet zich bij de invoering van die taks genoodzaakt de vaderlandse bodem te verlaten omdat ‘zijn bruine’ dat niet kan trekken. Net zoals bij de eerder genoemde Musk is die waarde grotendeels virtueel en vertegenwoordigt ze het volledige bedrijf met al zijn activiteiten, niet een spaarpot die je zomaar even kan leegkieperen. Komt die taks er, dan zou hij op zijn virtuele kapitaal jaarlijks de zeer reële som van 30 miljoen euro moeten ophoesten, terwijl de sukkelaar amper 100.000 euro op zijn rekening heeft staan.

Odoo zorgt nochtans voor meer dan 323 miljoen euro aan jaarlijkse export, ruim 100 miljoen euro aan jaarlijkse belastinginkomsten, enkele honderden miljoenen euro aan meerwaarden voor Waalse overheidsfondsen en ongeveer vijftienduizend directe en indirecte banen.

Zoveel economisch succes dat kunnen ze natuurlijk niet dulden in de Waalse socialistische heilstaat. Op die manier halen ze nooit de doelstelling om tegen 2036 hun schuldenberg van 14,4 miljard te verdubbelen.

Odoo

De pennenvriendjes willen meer tips tegen de hitte in onze kranten