De Vlaamsgezinde medemens is hopeloos verdeeld over de Gaza-kwestie en de Vlaamse pers krijgt er geen genoeg van. Je kan je oprecht afvragen of hun medelijden voor de Gazanen niet rijkelijk wordt gevoed door hun leedvermaak bij het gestuntel van de N-VA in hun communicatie over de Palestijnse zaak. De partij is verdeeld. Dat is een realiteit die niet te ontkennen valt. Doe dat dan ook niet.

‘De Wever & co. bleven stil. Ze hebben de kans gemist om misschien Israël zelf nog wel te koesteren, maar resoluut de grens te trekken tegenover zijn uiterst rechtse regering. Dat is des te meer verbijsterend, aangezien De Wevers spreekwoordelijke Chinese muur tegenover Vlaams Belang hem zijn staatsmanschap heeft opgeleverd. Zuhal Demir zet die fout nu recht.’

Ik had graag de glimlach gezien op het gezicht van DS-hoofdredacteur Karel Verhoeven toen hij deze regels schreef. Geen letter over de menselijke tragedie van gijzelaars en uithongering. Maar veel binnenpretjes vanwege de tegengestelde meningen binnen de N-VA. Hij had het over een historische gebeurtenis: ‘In wat een primeur is in de vijfentwintigjarige geschiedenis van de N-VA keert een topper zich over een cruciaal onderwerp tegen de debatfiche van de partij.’ Dat moet een orgastisch momentje geweest zijn voor Karel en zijn klavier.

Maar het is ook klinkklare nonsens. Voor de vuist weg: het kartel met cd&v, de defenestratie van Dedecker, deelname aan de Zweedse coalitie, Marrakesh, boerenbonden, samenwerking met het VB … Mensen als Theo Francken en Zuhal Demir zoeken al veel langer de grenzen op van de debatfiches. En zij heus niet alleen. Peumans maakte er zijn handelsmerk van. Sterker nog, ze bepalen de debatfiches. En het is alleen maar gezond dat die dingen evolueren. Het verhindert toestanden zoals bij Open Vld. Daar zweren voorzitters als Egbert Lachaert eerst hun eigen partijvisie af om daarna driemaal daags van mening te moeten veranderen.

Het compromis waar zowel Michael Freilich als Wilfried Vandaele mee kunnen leven? Dat bestaat niet.

Daar staat tegenover dat de N-VA het Verhoeven en journalistieke vrienden wel heel makkelijk maakt om op de partij te schieten. De voorbije weken en maanden heeft de partij een schietkraam op zichzelf geopend en het is drie keer schieten voor 20 cent. De partij doet er alles aan om zonneklare, fundamentele tegenstellingen in meningen in één verhaal te gieten. Dat verhaal bestaat niet, behalve in het eerlijk blootleggen van zijn tegenstellingen. Als één kopstuk zich beroept op de uitslag van een gemanipuleerd Eurosongfestival om iedereen die met Gaza inzit een deugdpronker te noemen en een ander kopstuk van mening is dat er voor Netanyahu maar één plaats is en dat is het Internationaal Strafhof in Den Haag, dan zit je niet op dezelfde lijn. Dan zit je mijlenver van mekaar.

Maar je zit wel in dezelfde Vlaamse familie die een volks-nationalistische vleugel (zeg maar de oude VU) heeft en een meer rechtse, islamkritische vleugel die het volks-nationalisme daar ondergeschikt aan vindt. De kiezer weet dit maar al te goed. Het bepaalt zijn keuze voor welke N-VA’er hij aan de touwtjes wil zien trekken binnen de partij en in welke richting hij die partij wil zien evolueren. Een partij die 25 procent haalt, is altijd een huis met veel kamers en daar is niets mis mee. Het omgekeerde zou vreemd zijn. Het compromis waar zowel Michael Freilich als Wilfried Vandaele mee kunnen leven? Dat bestaat niet.

Je kan ze er op sociale media zo uithalen, de N-VA-kiezers die zich kapot schamen omdat De Wever achter de rug van de Duitse kanselier kroop nu die van Bouchez te smal wordt én degenen die staan te juichen bij zoveel standvastigheid in de steun aan Israël. En allemaal rekenen ze op hun ‘mannetje’ of ‘vrouwtje’ om het pleit te winnen. Het zijn mensen die compagnons de route zijn op de weg naar Vlaamse zelfstandigheid of onafhankelijkheid. Zodra die bereikt is, gaan ze elk hun eigen weg. Nu de weg naar ‘meer Vlaanderen’ in Arizona een doodlopend straatje is, wordt Gaza een politiek ijkpunt voor mandatarissen en kiezers.

De partij verliest dus sowieso. Tenzij ze misschien de tweespalt die altijd in de partij zat, omarmt en haar parlementsleden in eer en geweten laat oordelen over sancties voor Israël. De democratie laten spelen, zeg maar. Wie daarvoor de regering laat vallen, zal een stevige rekening gepresenteerd krijgen. Net als degene die een typisch gedrocht à la belge presenteert als houding van de regering. Vlaamse vrienden, laat ons scheiden en mekaar daarna terugvinden.

Peumans

Vlaamse vrienden, laat ons scheiden …