Ook de voorbije week werden veel vragen gesteld – en waren er ook vragen die te weinig of helemaal niet gesteld werden. Aan het begin van de nieuwe week kunnen er misschien nog enkele vragen opgeworpen werden. Zoals:

Wanneer is het ‘plooien’ en wanneer is het ‘de rug rechten’?

(Aan De Standaard, die met afgrijzen schrijft hoe McDonalds ‘plooit onder rechtse druk’. Dat taalgebruik zegt eigenlijk alles. Het was nooit ‘buigen’ of ‘door de knieën gaan’ toen multinationals toegaven aan woke-activisten en onder meer een ronduit racistische aanwervingspolitiek instelden. Je mening bijstellen is alleen laf als je durft afwijken van De Standaard.)

Waar krijgen asielzoekers de meeste sociale voordelen?

(Aan De Morgen, waar ze zich afvragen waarom de asielaanvragen in België stijgen – terwijl ze in de buurlanden dalen. Er zijn twee dingen goed aan dat stuk. Ten eerste dat journalisten het fenomeen überhaupt benoemen – dat is niet altijd het geval. Ten tweede bevestigt het stuk expliciet dat een streng beleid op niveau van een enkele EU-lidstaat een verschil kan maken – ook dat geeft men niet altijd graag toe. Toch blijft één taboe overeind: het stuk zwijgt in alle talen over onze sociale welvaartstaat. Alsof asielzoekers niet extra aangetrokken worden tot landen waar ze het snelste het meeste kunnen krijgen.)

Van wie krijgt u zulke dure cadeaus?

(Aan de nieuwe topman van het ABVV, die ‘paniek’ veroorzaakt bij zijn woordvoerder als hij tegen een journalist opschept over zijn collectie dure bierglazen: ‘Een tweetal ervan is 800 euro waard. Die heb ik gekregen, natuurlijk’. Een politicus zou zulke dure geschenken – terecht – moeten verantwoorden, maar een socialistische vakbondsbons lacht dat weg.)

Vanaf wanneer bestrijkt een factchecker ‘het hele spectrum’?

(Aan factchecksplatform ‘De Checkers’, dat benadrukt dat erkende factcheckers ‘jaarlijks een audit ondergaan, waarbij ze onder meer moeten aantonen dat ze het hele politieke spectrum bestrijken’. Laat ons raden: je voldoet aan de voorwaarde zodra je één keer per half jaar eens een prikje uitdeelt naar een linkse partij? Geen bezwaar als je bij links slechts een pekelzonde ontwaart, terwijl je verder de rechterzijde met alle zonden Israëls blijft beladen.)

Hoeveel schoolvakken worden er uitgevonden op de opiniebladzijden?

(Aan professor Mediastudies Jonathan Henderickx, die wil dat ‘retorica’ een verplicht vak wordt in elke middelbare school. Hier alvast een oefening in kritische zin: hoeveel opiniestukken pleiten elk jaar voor een extra vak hier, extra lesinhoud daar? Het is de meest luie mening: de school moet alles oplossen. Er is geen maatschappelijk probleem of er is wel één Vlaamse intellectueel die het in de klas gaat oplossen.)

Hoe graag wil u zelf de baas worden?

(Aan politicologe Nadia Nsayi, die ‘overweegt’ om haar job bij het Afrikamuseum op te zeggen. Misschien blijft ze aan boord als ‘zwarte mensen’ ‘machtsposities’ krijgen en als er een ‘een co-directeurschap’ geïnstalleerd wordt. Hoe openlijk kan een sollicitatie zijn? In de column kom je ook te weten hoe Nsayi het museum in Tervuren wil zien: toegespitst op Congo, de koloniale periode en racisme. De blanke Vlaming mag er dan natuurlijk voor betalen en er elk jaar zijn kinderen naartoe sturen op schoolreis.)

Hoeveel leden hebben jullie?

(Aan het ‘Platform voor Architectuur en Feminisme’, dat alleen een feministische vrouw aanvaardt als de volgende Vlaamse Bouwmeester. Goed voor vijf bladzijden in een hoog aangeschreven weekblad. In naam van hoeveel mensen eigenlijk?)

Wat voor ‘onafhankelijken’ hebben jullie in gedachten?

(Aan VRT-bestuurder Bart Caron (Groen), die zijn zitje verliest en dus opeens voorstander is van een gedepolitiseerde raad van bestuur. We kennen dat soort ‘onafhankelijke bestuurders’ in Vlaanderen: ze hebben geen partijkaart, maar ze komen meestal uit dezelfde faculteiten, ze zetelen in dezelfde clubjes en ze gaan naar dezelfde feestjes. Het zijn mensen die bijvoorbeeld bij de VRT veel liever vriendjes maken dan vijanden. Hoe komt het toch dat vooral linkse partijen zo fan zijn van ‘onafhankelijke bestuurders’?)

Welke ‘demagogen’ bedoelt u juist?

(Aan kersvers VRT-correspondent Thomas De Graeve, die zich ergert aan Vlamingen die laatdunkend spreken over Trump-kiezers: ‘Dan denk ik: kijk eens naar Nederland, Duitsland of Italië? Zelfs in Vlaanderen zelf schurken de demagogen dicht tegen de macht aan’. Kijk, niemand gaat Björn Soenens in Brooklyn missen. Maar hebben we nu een minder partijdige correspondent?)

Wanneer begint en wanneer eindigt de ‘militaire leeftijd’?

(Aan Dyab Abou Jahjah, die vindt dat Hamas méér gijzelaars had moeten nemen: ‘Ze hebben ook enkel mensen op militaire leeftijd ontvoerd. Dat zijn ofwel actieve soldaten, ofwel reservisten’. Een gevaarlijke redenering: waar eindigt die? In Israël is de conscriptieleeftijd overigens 17: geen probleem als Hamas minderjarigen ontvoert? En wat is de ‘militaire leeftijd’ in Gaza?)

Wat is juist het verschil met waarzegsters op de kermis?

(Aan Focus Knack, dat ’trendvoorspellers’ Li Edelkoort en Philip Fimmano uitgebreid opvoert. Hun voorspellingen voor de komende 25 jaar: ‘scholen zullen een belangrijke rol spelen’, ‘bibliotheken worden culturele leerplekken’, ‘we gaan anders kijken naar het concept carrière’, ‘mentaal welzijn wordt een belangrijk punt’, ‘het zal veel kleine inspanningen vergen om iets in gang te zetten’… Vaag genoeg om altijd gelijk te hebben. Maar zolang ze de juiste accenten leggen (tegen Trump, voor Thunberg, tegen ‘ongelijkheid’, voor de islam) worden sommige kwakzalvers heel serieus genomen.)

Hoe serieus nemen jullie jezelf?

(Aan vakbondsman Matthieu Marin, die vol pathos vertelt hoe hij zijn X-account dapper opzegde: ‘De zoektocht naar een nieuwe plek is essentieel voor onze democratische overlevingskansen’. Wat vinden deze mensen zichzelf en hun sociale media toch belangrijk. Zie ook: de kranten die nu krijgshaftig de aftocht blazen op X. Wie heeft jullie wijsgemaakt dat jullie nog een maatstaf zijn?)

Hoe makkelijk zijn jullie te bedienen (en te bespelen)?

(Aan tv-recensent Sam De Wilde, die jubelt omdat een fictiereeks ‘onbeschaamd woke’ is. Een ‘alleenstaande zwarte vrouw’ in de hoofdrol, met een ‘als sekswerker actieve transgender zus’, een ‘gay politieagent’ als belangrijkste bijrol en het (enige?) ‘heteroseksuele cisgender’ personage ‘wordt voortdurend op zijn postkoloniale plaats gezet’. Maar, zo bezweert de dolgelukkige recensent: het is allerminst ‘boodschapperige televisie’. Hoe snel is een kinderhand gevuld?)

Waar blijft u deze vrouwen vinden?

(Aan zanger Helmut Lotti, nu zijn partner een interview gegeven heeft. Ze bekent haar ‘klimaatangst’, is blij dat ze ‘geen kinderen heeft rondlopen op deze planeet’, vindt optimisme ‘onbegrijpelijk’ en treurt dat Groen als partij ‘zo goed als niet meer bestaat’. De vorige mevrouw Lotti – een journaliste van De Standaard – liet hem kaal optreden en pijnlijk slechte, zelfgeschreven liedjes uitbrengen. Wat zeggen ze ook alweer over ezels en je stoten aan dezelfde steen?)

Zit u zelf ook nog met vragen? Blijf er niet mee zitten. Stel ze hardop in een reactie op dit stuk.

Philip Fimmano

Vergeten vragen van de voorbije week (216)