Ook de voorbije week werden veel vragen gesteld – en waren er ook vragen die te weinig of helemaal niet gesteld werden. Aan het begin van de nieuwe week kunnen er misschien nog enkele vragen opgeworpen worden. Zoals:

Hoe vaak zit u te steigeren op uw eigen stokpaardjes?

(Aan schrijver Tom Lanoye, die zich ergert: ‘Man, als je uit de columns van Mia Doornaert het woordje ‘woke’ schrapt, hou je uit de afgelopen twee jaar alleen de lidwoorden over.’ Dat staat dan in een interview waarin Lanoye voor de zoveelste keer uithaalt naar Els Van Doesburg, Peter De Roover, Koen Kennis, Anneleen Van Bossuyt, Ben Weyts en Bart De Wever. Tom, toch. Hoe kan je nu zo een ijdeltuit zijn – en toch nooit in de spiegel kijken?)

Hoelang kan je het licht van de zon ontkennen?

(Aan kandidaat-rector Petra De Sutter (Groen), die geen enkel bewijs ziet dat universiteiten links zouden zijn: ‘Geef eens een voorbeeld dan, van links onderzoek. Zelfs als je het hebt over thema’s zoals klimaat of gender.’ Alsof er in die thema’s niet duchtig geselecteerd én genegeerd wordt. Alsof De Sutter niet zelf wegkijkt van moeilijke onderzoeksvragen, als het even niet in het kraam past. Alsof een actief Kamerlid van een rechtse partij een gooi zou kunnen doen naar het rectoraat van de UGent.)

Hoeveel mensen jaag je weg met dit soort on*zin?

(Aan het comité achter de ‘Dichter des Vaderlands’, die nu “Dichter*es van België / Poète*sse de Belgique / Dichter*in von Belgien” moet heten: ‘Doel is om de titel een meer inclusieve en diverse uitstraling te geven. Bovendien willen de initiatiefnemers ook afstand nemen van de nationalistische connotatie die de oorspronkelijke titel mogelijk kon hebben.’ Ze zeggen dus dat ze meer mensen willen betrekken, maar eigenlijk stoten ze vooral veel mensen af.)

Hoe normaal is het dat bedrijven een ideologie hebben?

(Aan iedereen die verontwaardigd is omdat bedrijven ‘diversiteit’ en ‘gelijkheid’ schrappen uit hun communicatie. Waarom is het zo belangrijk om de hele samenleving te doordringen met steeds dezelfde retoriek over steeds dezelfde onderwerpen? Waarom moet een tandpastafabrikant een geloofsbelijdenis afleggen over transgenders?)

Voor hoeveel verhuurders spreekt u?

(Aan de directeur van de Verenigde Eigenaars, die de belangen van kleine verhuurders zou moeten verdedigen: ‘Het profiel van de horrorhuurder bestaat niet. Je hebt risicogevallen in alle leeftijden en alle beroepen.’ Dat staat dan in een lang artikel over ‘horrorhuurders’: meer dan 4.300 woorden, maar geen énkele vermelding van etniciteit of cultuur – de kroongetuige mag er enkel op alluderen. Natuurlijk vind je in elke groep probleemgevallen, maar hoeveel verhuurders hebben al ontdekt dat er in sommige groepen toch wat meer zitten?)

Hoeveel mensen lezen het artikel zo ver door?

(Aan De Morgen, die op de voorpagina kopt ‘Jongeren steeds minder tolerant tegenover lgbtq+’ en dan pas diep in het artikel onthult: ‘Gemiddeld zitten jongeren in Vlaanderen wel nog altijd duidelijk aan de tolerante zijde. Joodse en moslimjongeren zijn de enige groepen die naar de homofobe zijde van de schaal leunen.’ Kranten meten nauwkeurig hoelang mensen een artikel blijven lezen. Zouden ze daarom bepaalde feiten soms héél diep begraven?)

Waar krijgen homo’s het meeste slaag?

(Aan acteur Pieter Vreys, die spuwt op zijn roots in Mol: ‘De maatschappij kan heel bekrompen zijn. Ik ondervind nog een groot verschil tussen Brussel, Antwerpen en de Kempen. Antwerpen is veel diverser en meer open-minded. Daar kan men in de Kempen nog wel iets van leren.’ Vreys is 26 en moet nog leren dat ‘diverser’ helemaal niet hetzelfde betekent als ‘ruimdenkender’. In de Kempen moeten twee mannen niet bang zijn om hand in hand over straat te lopen.)

Welke cultuur heeft de Arabische wereld in haar greep?

(Aan historica ‘in gender’ Chanelle Delameillieure, die het heeft over ‘een “verkrachtingscultuur” die Europa en de westerse wereld al eeuwenlang in haar greep houdt’. Mannen zijn slecht, maar toch vooral Europese en westerse mannen. In andere culturen zijn vrouwen veilig en worden ze vereerd.)

Hoelang gaan we dit in Europa nog blijven doen?

(Aan de Spaanse autoriteiten, die een politicus intimideren omdat hij de voornamen van arrestanten heeft voorgelezen: ‘Sabar, Omar, Nassim, Abdelkader, Salah, Salah, Younes, Karim, Jamil, Amir, Alí, Oussama, Hassan…’ Als dat niet meer onder de vrije meningsuiting valt, dan kunnen we ophouden met doen alsof we beter zijn dan Turkije. En dan mag men steller dezes ook een dagvaarding sturen.)

Wat verandert nieuwe semantiek aan de realiteit?

(Aan Milan Vansevenant, die samen met zijn man een kind kocht in de VS: ‘We hebben het liever niet over “commercieel draagmoederschap”, maar over “gecompenseerd draagmoederschap”. Commercieel is een vies woord.’ En: ‘Draagmoeder klinkt beter, maar draagvrouw is correcter.’ Je zou ook ‘gehuurde baarmoeder’ kunnen zeggen, maar het feit blijft wel dat dat soort koppels hun kinderwens belangrijker vindt dan de moederwens van een kind.)

Wat mogen we toeschrijven aan autisme en wat niet?

(Aan journaliste Tuly Salumu, die trots is omdat ze over haar autisme praat: ‘Het voelt voor mij zelfs een beetje als een politiek statement: hoe meer je autisme echt wilt omarmen, hoe meer je eigenlijk een middelvinger opsteekt naar de neokapitalistische samenleving.’ Zo een aanstellerige uitspraak lijkt te wijzen op een paar waanbeelden – zou dat ook onder de diagnose vallen?)

In welk communistisch land zou u vrij rondlopen?

(Aan schrijfster Sarah Neutkens, die zichzelf een communiste noemt: ‘Communisme heeft in wezen niets te maken met autoritaire regimes. Het behelst juist een totale openheid naar elk individu.’ Dat klinkt natuurlijk lachwekkend, maar we moeten erbij vermelden dat Neutkens voor dit interview verkleed als clown is opgedaagd, inclusief schmink, zonder dat een fotograaf daarom gevraagd had. We zouden Neutkens belachelijk willen maken, maar ze is ons voor geweest.)

Zit u zelf ook nog met vragen? Blijf er niet mee zitten. Stel ze hardop in een reactie op dit stuk.

Pieter Vreys

Vergeten vragen van de voorbije week (228)