‘Pff, cae fuego!’, zegt mijn vrouw terwijl ze zich koelte toewuift met haar onafscheidelijke waaier. ‘Er valt vuur.’ Het is een uitdrukking waar ik nog altijd aan moet wennen, maar hier in Andalusië behoort ze tot het standaardrepertoire. Zoals wij ‘de regen valt met bakken uit de lucht’ zeggen, wanneer het pijpenstelen regent.

Het is dertig graden, wat voor deze tijd van het jaar inderdaad al behoorlijk heet is, al zijn we in juli en augustus veel erger gewend. Maandagnacht was het hier de ‘Noche de San Juan’, een traditioneel Sint-Jansfeest waarbij de zonnewende wordt gevierd en op het strand vuren worden aangestoken en sardientjes worden geroosterd. Na middernacht is het de bedoeling om in zee te baden om alles wat voorbij is weg te wassen en de drie geheime wensen die je op een papiertje hebt geschreven te verbranden in het vuur. Het zijn oude heidense rituelen om de terugkeer van het licht te vieren. Later nam de Kerk die gebruiken over om de geboortedag van Johannes de Doper te vieren.

Spanjaarden die niet aan de kust wonen, zetten dan twee dagen voordien schalen met water buiten die door het maanlicht ‘gezuiverd’ moeten worden. ‘Allemaal poespas’, zegt onze vriend Salva die niet bijgelovig en ook niet gelovig is. We dineren met hem en zijn vrouw Montse bij een strandbarretje dat aan een afgelegen baaitje ligt. Dat is op deze drukke avond geen overbodige luxe, want de meeste stranden kreunen op de Noche de San Juan onder de toeloop van hordes feestvierders die de hitte van de stad willen inruilen voor een verkoelende nachtelijke zwempartij.

Corruptieschandalen

Ik zal de volgende ochtend in de krant lezen dat de Malagueta, Malaga’s grootste strand, nog maar eens in een vuilnisbelt is veranderd door alle troep die de feestvierders hebben achtergelaten. Sint-Jan valt samen met het einde van het schooljaar, zodat het voor de jeugd het perfecte moment is om voor een laatste keer feest te vieren voor er voor de meesten een nieuw hoofdstuk begint. Plastic bekers, glazen flessen en lege blikjes opruimen hoort er dan duidelijk niet bij: de vuilnisdienst van de stad kent haar pappenheimers en staat om zes uur ’s ochtends al paraat om met bulldozers het strand schoon te vegen en de laatste dronkenlappen aan de kant te slepen.

Niets zo handig als een buitenlandse vijand zoeken om je binnenlandse problemen op te lossen

Terwijl mijn vrouw en haar vriendin het water van de Middellandse Zee opzoeken, blijf ik achter met Salva en een glas wijn om de toestand in de wereld en de Spaanse politiek te bespreken. Vorige week leek het er nog op dat premier Sánchez zou bezwijken onder de corruptieschandalen. Zelfs de columnist van de krant El Mundo was zijn politieke begrafenis al aan het voorbereiden. Maar dankzij een onverwacht manoeuvre wist meester-politicus Sánchez de publieke opinie opnieuw naar zich toe te trekken. Op de NAVO-top in Den Haag verzette hij zich namelijk tegen de door Trump en Rutte geëiste bijdrage van 5 procent van het BBP.

Bart De Wever

‘Niets zo handig als een buitenlandse vijand zoeken om je binnenlandse problemen op te lossen’, aldus mijn vriend Salva tussen twee slokken rode wijn door. ‘En is er momenteel een beter zwart schaap denkbaar dan Donald Trump? Bovendien krijgt Sánchez meteen zijn over de corruptie mopperende coalitiepartners op links mee door te zeggen dat hij de Spaanse welvaartsstaat wil beschermen eerder dan zoveel te investeren in defensie. En hop! De corruptieaffaires verdwijnen naar de achtergrond.’

Misschien moet De Wever aan Sánchez vragen om een Brusselse regering te vormen

Sánchez kreeg in Den Haag onverwachte steun van de Belgische premier Bart De Wever schrijft de krant La Vanguardia later. Ik citeer: ‘De ultraconservatieve Belgische premier verdedigde de stellingname van Sánchez door te zeggen dat er geen exclusieven zijn en er verschillende manieren zijn om die 5 % te interpreteren.’ ‘Als Sánchez hiermee wegkomt, is dat geniaal’, citeert de krant De Wever nog. ‘En genialiteit inspireert.’ La Vanguardia pikte duidelijk het bijtende sarcasme van De Wever niet op, iets dat ze bij het online medium El Español wel doorhadden. Daar zetten ze De Wever neer als een van Sánchez grootste tegenstanders in Den Haag, wat dan ook weer bij de haren gesleurd was.

Paracetamol

Je merkt bij het lezen van de commentaren in deze kranten dat de subtiliteit van politieke uitspraken vaak verloren gaat in de vertaling. Of die communicatiestoring bij de zender of de ontvanger ligt, laat ik in het midden. Trump heeft inmiddels al laten weten dat de Amerikanen de importtarieven voor Spaanse producten zullen verdubbelen, als Sánchez zijn 5% niet nakomt.

‘Misschien moet De Wever aan Sánchez vragen om een Brusselse regering te vormen’, zeg ik tegen mijn vrouw bij het ontbijt, nu het erop lijkt dat ‘meneer Teflon’ toch maar weer mooi aan de Spaanse Inquisitie is ontsnapt. Daardoor haal ik me de schier onmogelijke taak op de hals om haar de Belgische staatsstructuur uit te leggen. ‘Hier, een paracetamol”, zeg ik, ‘neem alvast maar in, want ik ga met het Egmontpact beginnen.’

Die nacht moet ik haar ruw uit een nachtmerrie wakker schudden omdat ze luidop in haar slaap en badend in het zweet ‘Hugo Schiltz! Hugo Schiltz!’ en ‘Vlaamse Rand!’ gilt, net toen ik aan onze ‘persoonsgebonden aangelegenheden’ wilde beginnen.

premier Sánchez

Spaanse pers zag in Den Haag verkeerdelijk een bromance tussen De Wever en Sánchez