‘Nigel Farage, die heeft tenminste een persoonlijkheid!’, zo verzekerde me de Londense taxichauffeur die me laatst naar Victoria Station voerde.

Ik neem graag de taxi in Londen, althans op bepaalde momenten en in bepaalde delen van de stad. Wanneer je de taxi neemt om vooral stil te staan in het verkeer, dan zijn dat letterlijk ‘kosten op het sterfhuis’, zoals ze dat bij ons zeggen. Dit keer moest ik van Kensington naar Victoria Station. Ter hoogte van Kensington Gardens stak ik mijn arm in de lucht en een typische zwarte taxi reed aan de kant. Het toeval wil dat ik die dag nog in de Eurostar tegen een medereiziger had geclaimd dat de typische Londense ‘cabbie’ met het cockney accent met uitsterven bedreigd was. Stapte ik toch wel in de taxi van zo eentje? Hij voldeed helemaal aan het verwachte beeld: een pet op, me aanspreken met ‘guv’ en ‘mate’, en jawel, hij had een vranke mening. Engeland bestaat nog.

‘Ze maken geen kans’

De taxichauffeur wilde weten wat ik in Londen kwam doen. Ik vertelde hem dat ik er was om een interview af te nemen van enkele leden van het Hogerhuis, het resultaat daarvan krijgt u nog te lezen in het eerstvolgende Doorbraak Magazine. ‘Ken je iets van de Britse politiek, mate?’ ‘Ik volg het wel’, antwoordde ik. ‘Ik hoop dat de volgende keer de Tory’s terug de regering uitmaken. Labour belast ons kapot.’ Ik wilde weten of hij dan voor de Tory’s had gestemd. ‘Nee, ik heb voor de Reform Party gestemd van Nigel Farage. Hij heeft op veel punten gelijk, weet je. De immigratie is veel te hoog.’

Ik leerde dat hij uit de East End van de stad kwam, maar dat hij al tien jaar buiten Londen woont. ‘Londen is veel te duur geworden. En mocht ik het geld hebben, ik kwam niet meer terug. Het is niet meer wat het was.’ En toen vroeg ik waarom hij hoopte op een Tory-regering terwijl hij op Farage stemde: ‘Ik heb sympathie voor Farage. Een keertje zag ik hem in een pub en riep: “Alles goed met je, guv!” en hij stak zijn bier op en was heel vriendelijk. Een echte persoonlijkheid. Maar zijn partij maakt eigenlijk geen kans om te regeren. Ze hebben alleen maar Farage en daar stopt het mee.’

De taxichauffeur zette me af aan The Shakespeare Pub, in de buurt van het station. ‘Ik heb geen cash op zak’, verontschuldigde ik me. ‘Geen probleem, mate. Dat “Cash Only”-bordje hangt er alleen maar voor de Chinese toeristen. Je mag die voor geen haar vertrouwen!’, hij lachte hartelijk.

Een clash van persoonlijkheden

Enige dagen later las ik in mijn Engelse krant dat het serieus hommeles is binnen de Reform Party van Nigel Farage. De partij besliste om een van de vijf zittende parlementsleden eruit te gooien en aan te geven bij de politie. De miljonair Rupert Lowe is het parlementslid voor Great Yarmouth in Norfolk. Een regio waar het euroscepticisme al langer voet aan grond heeft. Vijfentwintig jaar terug, viel het me als jonge student al op hoeveel auto’s er in het graafschap rondreden met het pond-logo van de UK Independence Party. Er was op dat moment nog in de verste verte geen sprake van een Brexit-referendum. Rupert Lowe voerde al in de jaren negentig volop campagne in deze regio voor zo’n referendum en hij kent Nigel Farage ook al uit die tijd.

Maar Lowe blijkt geen teamspeler te zijn en heeft het regelmatig aan de stok met eigen partijgenoten. Een verwijt dat men ook Nigel Farage toewerpt. Je hebt persoonlijkheid, of je hebt het niet. Een andere parlementslid van The Reform Party, de miljonair en vroegere Reform-voorzitter Richard Tice, presenteerde onlangs in het Lagerhuis een wetsvoorstel dat hernieuwbare energie extra zou belasten. Rupert Lowe verdient net geld aan het produceren en installeren van batterijen voor hernieuwbare energie. Het voorstel van miljonair Tice ervaarde de miljonair Lowe als een rechtstreekse aanval. Daarnaast is hij het voortdurend oneens met zijn partijgenoten én hij is populair bij de eigen achterban. Kortom, een tweede Nigel Farage.

Rupert Lowe vindt Musk-Reform-MP-Rupert-Lowe-Farage.html”>dat die Farage gelooft dat hij Musk is, dat zei hij in The Daily Mail, een blad dat populair is bij de partijleden. Lowe geniet zelf ook de voorkeur van Elon Musk, omdat die Nigel Farage inmiddels te mainstream vindt. Rupert Lowe is dus een bedreiging voor Farage.

Heksenjacht

Inmiddels heeft de partij Rupert Lowe niet alleen geschorst, maar ze heeft ook een formele klacht ingediend bij de politie, omdat het parlementslid de voorzitter van de partij, Zia Yusuf, fysiek zou hebben bedreigd. Lowe doet het allemaal af als ‘nonsens’ en zweert de strijd aan te gaan met zijn voormalige partij. Hij beschuldigt de grote roerganger van Reform een ‘heksenjacht’ tegen hem te organiseren. Die roerganger, Nigel Farage, publiceerde zondag een opiniestuk in The Sunday Telegraph waarin hij uitlegde aan het publiek wat er aan de hand is, toegevend dat het electoraat ‘niet houdt van politieke partijen die voortdurend met zichzelf ruziemaken’.

En zo moest ik terugdenken aan de taxichauffeur. In de peilingen scoort de Reform Party sterk, maar wat er gebeurt in het kieshokje is wat telt. Een parlementslid dat zich afscheurt zal niet veel brokken maken, maar brokken genoeg om veel kiezers te laten concluderen: ‘Die mannen zijn niet geschikt om te regeren.’ Labour en de Tory’s onthalen de ruzie als een godsgeschenk.

Aan de andere kant: a week is a long time in politics, guv!

Richard Tice

En plots is Nigel Farage ‘veel te mainstream’ geworden

Geen wittebroodsweken voor Rishi Sunak

Daar is Nigel Farage weer…