Op 24 juli overleed Hulk Hogan, een icoon in de Verenigde Staten, maar relatief onbekend in Europa. Dat is jammer, want wie Amerika echt wil begrijpen, moet ‘Hulkamania’ begrijpen.

Terry Bollea – Hulk Hogan was, zoals u vermoedde, niet zijn doopnaam – domineerde in de jaren 80 en 90 wat men in de Verenigde Staten professioneel worstelen (professional wrestling) noemt.

Professioneel worstelen is moeilijk uit te leggen aan wie er nog nooit naar keek. Het is een soort van ‘vechttheater’, waarbij verhaallijnen en drama net zo belangrijk zijn als het gevecht in de ring. Dat gevecht is niet ‘echt’, in die zin dat de ‘worstelaars’ elkaar (meestal) wel raken maar (meestal) geen pijn doen. Dat laat hen toe atletiek en acrobatische grepen en sprongen in hun routine te verwerken die ondenkbaar zijn in een bokswedstrijd of MMA-match. Het laat hen ook toe week na week, vroeger dag na dag, zonder blauwe ogen of beenbreuken in de ring te verschijnen.

De uitkomst ligt op voorhand vast en iedereen weet dat.

De naam van de belangrijkste worstelorganisatie spreekt in deze boekdelen: WWE of World Wrestling Entertainment. Entertainment. Toeschouwers moeten zich kunnen inleven in het verhaal dat voor, tijdens en na de vechtpartij verteld wordt. De uitkomst van de match ligt op voorhand vast, en iedereen — behalve de kleinste fans misschien — weet dat ook. Maar dat verhindert niemand om telkens weer te juichen voor hun man of, jazeker, vrouw. En niemand werd vorige eeuw luider toegejuicht dan Hulk Hogan.

Real American

Hogan oversteeg de wereld van het professioneel worstelen en werd een symbool voor schaamteloos Amerikaans patriottisme en extreme mannelijkheid. Met de nationale vlag trots boven zijn hoofd en Rick Derringers Real American (‘I am a Real American, Fight for the Rights of Every Man…’) spelend bij elke entree was Hogan meer dan een entertainer. Hij was een culturele krachtpatser, een twee meter grote Amerikaanse Hercules (geholpen door steroïden) met dreunende stem en een aanstekelijke vaderlandsliefde. In de jaren 80 en 90 bracht de Hulkster miljoenen mensen in vervoering. Hulkamania runs wild, brother!

In een tijdperk waarin mannelijkheid verguisd wordt lijkt Hulk Hogan van een andere wereld.

In een tijdperk waarin mannelijkheid verguisd wordt en nationalisme en patriottisme verdacht blijven, lijkt Hulk Hogan van een andere wereld en uit een ander tijdperk. Hogans 24 inch pythons – armen met een (zelfgemeten en allicht licht overdreven) omtrek van wel 60 centimeter – waren zijn zelfgekozen uithangbord, net als zijn waanzinnig blonde hoefijzersnor, de Harley Davidson waarmee hij wel eens de arena binnenreed en het vuurrood of knalgeel marcelleke dat hij voor iedere match van zijn lichaam scheurde. Hogan was over de top, and the people loved it.

Trainen, bidden

Hogan spoorde zijn fans aan om ‘te trainen, te bidden en hun vitaminen te eten’. In de ring was hij de All American Hero, de man die buitenlandse vijanden als The Iron Sheik (Iran) en Nikolai Volkoff (Rusland) in de ogen keek en de ideologische strijd van de Koude Oorlog verderzette. Patriottische parabels, waarin Hogan de eer van Amerika verdedigde tegen degenen die het ‘beste land ooit’ durfden uitdagen. Tienduizenden in het stadion en miljoenen achter de buis gingen uit hun dak.

De invloed van Hogan op de Amerikaanse cultuur was diep, breed en blijvend.

De invloed van Hogan op de Amerikaanse cultuur was diep, breed en blijvend. Professioneel worstelen brak mee dankzij Hogans vermarktbaarheid door in de mainstream. De Hulkster werd de feitelijke ambassadeur – mensen die nog nooit van dit eigenaardig theater gehoord hadden, kwamen er door hem voor het eerst mee in aanraking. Hogan was te gast op talkshows en te zien in reclamespotjes, tv-shows en films (zoals Rocky III). Zijn beeltenis sierde alles, van brooddozen tot ontbijtgranen.

De mainstreaming van professioneel worstelen plaveide de weg voor andere worstelaars die later de transitie maakten van WWE naar Hollywood, waarvan John Cena (Suicide Squad, Peacemaker) en Dwayne Johnson (Fast & Furious, Jumanji) de bekendste zijn. Die laatste was in 2016, 2019, 2020, 2021 en 2024 de best betaalde acteur ter wereld. Niet van alle WWE-acteurs, maar van álle acteurs. Full stop.

Trumpamania, Brother

Hogan was niet voor iedereen. Niet in de jaren 80, en al zeker niet in 2025. Opmerkelijk is wel dat meer dan vroeger het Hoganisme een duidelijke overlap vertoont met de partijpolitiek. Hogans mannelijk patriottisme, met een focus op fysieke kracht, fighting spirit en dominantie, sluit vandaag inderdaad eerder aan bij één politieke partij – en helemaal niet bij de andere.

Mannen die trots zijn op hun mannelijkheid zijn voor de Democratische partij verdacht, zelfs de vijand.

De Democratische partij is vandaag, in geest en in aantal, de partij van jonge, ongehuwde en progressieve vrouwen. Een segment van de bevolking dat Hogans luidkeels spierballengerol verwerpt als primitief en toxisch. Mannen die trots zijn op hun mannelijkheid zijn voor de Democratische Partij immers verdacht, zelfs de vijand – toch als ze blank zijn. Dat Kamala Harris en Tim Walz vorig jaar hopeloos ten onder gingen binnen deze demografie, is dan ook geen toeval.

En Hogan zelf? Die klom in 2024, tijdens de Republikeinse Nationale Conventie (RNC) het podium op. Om zijn steun uit te spreken voor die andere ‘alfaman’, Donald Trump. Wat hij daar zei? Niets dat u inmiddels niet verwacht. En uiteraard pas nadat hij, naar goede gewoonte, zijn shirt van zijn (inmiddels iets minder gespierde) borstkas had gescheurd:

‘Guys, ik hou heel veel van dit land, ik heb de Amerikaanse Droom geleefd. Ik wil dat mijn kinderen, jullie kinderen en al de kleine Hulk-a-maniacs ook de Amerikaanse Droom beleven. En in november kunnen we de Droom voor iedereen redden. Donald Trump, hij is de president die de klus zal klaren. (Applaus) En dan zullen alle criminelen, al het uitschot, alle drugsdealers en alle corrupte politici één vraag moeten beantwoorden, Brother! Wat gaan jullie doen als Donald Trump en alle Trump-a-maniacs jullie te pakken nemen, Brother?! (Luid applaus) God zegene jullie en dank jullie!’

Terry Bollea (Hulk Hogan), 1953-2025.

Rick Derringer

Hulkamania, Brother