Hun pennen zijn eigenlijk computerklavieren, maar vriendjes zijn Stef en Erwin wel, zij het vanop afstand en enkel als het over de actualiteit gaat. Daarover corresponderen ze, want zodra het persoonlijk wordt, zit het er dik tegen!

Waarde kosmopolitische Erwin,

Zit ik mij al weken te verheugen op onze jaarlijkse citytrip naar Teheran, beginnen die zionisten dat pittoreske stadje toch niet te bombarderen, zeker! Weet je, Erwin, Teheran, hé… het is dat het nogal ver rijden is, of ik zou er elk weekend zitten: terrasjes doen, streekbieren drinken, luid grappen maken over de lokale politiek en gluren naar grietjes. Heerlijk!

Maar nu worden ze dus gebombardeerd, zogenaamd omdat de ayatollahs een ‘atoombom’ zouden proberen maken om Israël mee te vernietigen. Dat is nu toch wel vergezocht, hoor. Is er in de hele Arabische wereld ook maar iemand die iets heeft tegen de joodse staat, misschien? De Vrouwenraad, Pax Christi, lgbtqi-vereniging Cavaria, Conner Rousseau en de Boerinnenbond zeggen het ook: het Iran van de ayatollahs is een modelstaat en een voorbeeld voor ons allemaal hier in het vuige kapitalistische Westen.

Het mooie Iraanse sprookje begon rond 1979 met de komst van de grote bruggenbouwer Ruhollah Musavi Khomeini. Niet alleen bevrijdde hij zijn land van de sjah, de minirok, auteurs, kunstenaars en hoge onderwijsinstellingen, de empathische visionair bevrijdde ook ons, en wel van de grappen van Rudi Carell. We kunnen hem niet dankbaar genoeg zijn.

Een van Khomeini’s grote successen was een interessant dagelijks tv-programma, even eenvoudig als geniaal, dat bestond uit het voorlezen van de namen van de geëxecuteerden van die dag. Veelal studenten die deel hadden genomen aan de protesten die leidden tot de revolutie waarmee Khomy-boy aan de macht was gekomen. De humor schuilde erin dat de ouders van de geëxecuteerden werden aangemaand om de kosten van de kogels te betalen. Voor wat hoort immers wat.

Nog een leuk detail: omdat het haram is om meisjes te executeren die nog maagd waren, moesten hun moedige bewakers er eigenhandig voor zorgen dat ze dat niet meer waren. Is dat openbare dienstverlening op zijn best, of niet?

Omdat de gevangenissen overvol raakten met politieke tegenstanders, vond Ruhollah (vrienden mochten ‘de Ruhy’ zeggen) een subtiele oplossing: hij richtte de commissie des doods op. Ambiance! Nu hoor ik je denken: ja, maar dat waren de hoogdagen van het bewind, ondertussen zijn z’n opvolgers waarschijnlijk veel te soft geworden, maar dat valt geweldig mee hoor. De mannen van de commissie des doods uit die mooie jaren 80 zijn vandaag de grote leiders van het land, tot en met de huidige opperste leider Ali Khamenei. Het zijn de kapoentjes onder wier bewind een vrouw kan gedood worden door de politie omdat ze haar hijab niet 100% correct draagt.

Het is dan ook doodjammer dat er vorige zondag 75.000 mensen door Brussel liepen met slogans als: ‘Khamenei is a criminal.’ ‘Genocide! Stop Iran!’ Waarschijnlijk een gevolg van te veel correcte informatie in de media.

Driekwart gare vriend Stef,

Die hele escalerende toestand in het Midden-Oosten zou ons haast doen vergeten dat er ook echte problemen zijn. Zoals ‘sunshine guilt.’ Vroeger was goed weer gewoon goed weer. Nu is alles een syndroom — en liefst nog met een Engelse naam.

Blijkbaar lijden ook ‘veel Belgen’ eraan. Ik heb er nog nooit eentje opgemerkt. Dat betekent dat ze lijden in stilte. Dankzij zonneschaamte is de zon niet langer een weersverschijnsel, maar een morele verplichting. Geluk is een fulltime job geworden, met coaches, consultants en te behalen targets.

Gelukkig is gelukspsychologe Josje Smeets er met tips:

– Vervang ‘moeten’ door ‘mogen’
– Las ‘micro-zonmomentje’s in
– Train je brein op binnen-dagen

Zo kan ik er ook nog wel een paar bedenken, Stef:

– Word vampier
– Verhuis naar IJsland
– Volg een cursus iglo-decoreren

Ofwel moeten we ons toeleggen op het ontwikkelen van een schaamte waarvoor nog geen coaches bestaan. Plantenwatergeefschaamte, wanneer je je binnenflora bewatert terwijl het buiten regent. Boterham-met-salami-schaamte, wanneer je deze lekkernij nuttigt terwijl iedereen rond jou tofu met quinoa naar binnen lepelt. Of niet-meedoen-aan-een-Ironman-schaamte, ook al ben je de laatste persoon die daar ooit vrijwillig aan zou beginnen.

Ik werk voorlopig heel hard aan mijn flikker-toch-op-met-jullie-hemeltergende-zever-schaamte, maar erg veel vordering heb ik nog niet gemaakt.

Zuiderbuurman Vanmol,

Het zou kunnen dat ik mij ooit wel eens enigszins laatdunkend heb uitgelaten over een of andere typisch Belgische toestand, waarbij ik mij mogelijkerwijs liet leiden door volstrekt onnodige gevoelens van superioriteit omdat ik ooit beslist heb om 3 meter over de Nederlandse grens te gaan wonen.

In alle nederigheid wil ik mij daar nu uitgebreid voor excuseren, want elke Belgenmop verbleekt bij het nieuws dat maandag bekend gemaakt werd in de grootste krant van Nederland, De Telegraaf. Volgens een nieuw rapport van TNO (organisatie voor Toegepast-Natuurwetenschappelijk Onderzoek) komen de groei van defensie en de nieuwe NAVO-doelstellingen in gevaar door aangescherpte stikstofregels.

Je hoort het goed, Erwin. Omdat het mogelijk overschrijden van een volstrekt willekeurige stikstofnorm het voortbestaan van diverse korstmossen alsook het zinkviooltje en de heikikker zou bedreigen, is het beter dat Nederland zijn defensie niet verder uitbouwt en liefst zelfs nog in omvang vermindert. Het effect van militaire oefeningen op de veldgentiaan en de knolsteenbreek primeert nu eenmaal boven een afdoende verdediging van volk en vaderland. Dat spreekt!

Misschien moet TNO Nederland dat rapport ook eens sturen naar de Poetins, de Jin-pings en de ayatollahs van deze wereld. Ik weet wel zeker dat zij daarop onverwijld en spontaan maatregelen zullen nemen om ook hun legers af te bouwen. Op die prachtige manier zorgen de hei-adder en de vleeskleurige orchis eindelijk voor eeuwige wereldvrede.

Onafgeschafte vriend Stef.

De Vlaming ontwijkt het nieuws als nooit tevoren. Het deprimeert de gemiddelde Flandrien zodanig dat die nog liever voor de derde keer die dag zijn tomaten dieft dan dat hij zich een uurtje gaat doomscrollen. En dat terwijl de jongens en meisjes van de bedrukte pers alles uit de kast halen om ons op te vrolijken. Schijnt de zon langer dan drie uur na elkaar? WE GAAN VERKOLEN! Regent het vervolgens even lang? HEBT U AL KIEUWEN? Alleen dergelijke humor kan ons nog redden, tenzij ze het menen.

Geen wonder dat Keanu met de pet liever naar een kat op TikTok kijkt dan dat hij nog maar één jeremiade ondergaat over de staat van de wereld.

Zelfs goed nieuws is tegenwoordig slecht. Na vijftig jaar palaveren wordt de duurste VIP-lounge van het land – de Belgische Senaat – eindelijk opgedoekt. Menig goede huisvader rekende zich prompt rijk: eindelijk wat ademruimte om die 5% van het BNP voor de NAVO-bijdrage te kunnen ophoesten zonder verkoop van organen. Maar de hoerastemming duurde amper een halve paragraaf. Want de afschaffing is voorlopig slechts op papier geregeld. De sluiting? Die staat gepland voor 2029. Ten vroegste.

De senatoren krijgen dus nog vier jaar om afscheid te nemen van de pluchen zetels, de voortreffelijke bar (die is daar écht nog open) en de jaarlijkse dotatie van 45 miljoen euro. Zelfs naar Belgische normen is dat een lange afscheidsreceptie. Daarna zal menige excellentie zichzelf vakkundig wegpromoveren naar een lucratieve intercommunale of een strategische post in een Chinese haven.

En zelfs dan is de besparing verwaarloosbaar. De enige directe besparing? De lonen van tien gecoöpteerde senatoren. Al de rest – personeel, infrastructuur, politieke medewerkers – verhuist gewoon naar de Kamer of een andere overheidsinstelling. Een broekzak-vestzakoperatie zo omvangrijk dat zelfs Aziatische sweatshops ze niet tijdig gestikt krijgen.

Zo zie je maar weer dat élke actie van de boven ons gestelden vroeg of laat uitdraait op een peperdure illusie. Ik zou het bijna ‘consequent beleid’ durven noemen!

Rudi Carell

De pennenvriendjes maken zich zorgen om de stikstofnorm in Iran