Verenigd links liet geen kans onbenut om op te roepen tot een boycot van de uitzending van het Eurovisiesongfestival door de VRT. Maar de grote trom die toen werd bovengehaald lijkt intussen echter ingewisseld voor een oorverdovende stilte. Want wanneer Iran deelneemt aan het WK voetbal, blijken mensenrechten voor die collega’s plots minder essentieel. Het zegt veel over de manier waarop Verenigd links selectief omgaat met mensenrechten en censuur.

Burgers afslachten, vrouwen onderdrukken en ophangen, politieke tegenstanders vervolgen of een recordaantal doodstraffen uitvoeren: het Iraanse regime doet het allemaal. Dat zulke barbaarse praktijken veroordeeld moeten worden, daarover bestaat hopelijk weinig discussie. En voor alle duidelijkheid: die verontwaardiging voelen Vlamingen ook als Israël buitenproportioneel geweld gebruikt tegen onschuldige slachtoffers of als ze horen over de onmenselijkheden in Soedan of Congo.

Het ene onrecht, het andere

Blijkbaar is het doden van onschuldige mensen, het schenden van fundamentele rechten en het gebruik van geweld tegen burgers voor links niet overal even verwerpelijk. Dat principe zou nochtans niet mogen afhangen van de geografische locatie van het geweld, de origine van de slachtoffers of van de identiteit van de betrokken partijen.

Het ene onrecht wordt luid geproclameerd, andere kwesties worden haast verzwegen

Toch lijkt dat voor sommigen wel het geval. Het ene onrecht wordt luid geproclameerd, aangekaart en moet zelfs bestreden worden met een politieke machtsgreep op een publieke zender in de vorm van censuur. Tegelijk worden andere kwesties haast verzwegen. Op de website van de PvdA zijn alvast geen berichten te vinden over de deelname van Iran aan het WK voetbal. Wanneer de gemeenschappelijke noemer (het gruwelijke leed van onschuldige slachtoffers) dezelfde is en de reactie fundamenteel verschilt, dan spreken we over selectieve verontwaardiging.

D’Haese en Rutten

Het Eurovisiesongfestival vormde daarvan een treffend voorbeeld. Vanuit linkse hoek werden talloze parlementaire initiatieven genomen rond Gaza en de Palestijnse kwestie. Sommigen gingen zelfs zo ver dat ze pleitten voor een politiek georganiseerde boycot van de uitzending van het Eurovisiesongfestival op VRT vanwege de deelname van Israël.

Van het oproepen van de VRT-vakbonden om te staken tot het dagelijks polariseren en ophitsen van het debat, verenigd links deed er alles aan om de kwestie blijvend op de agenda te plaatsen. Over de wenselijkheid van die acties kan men van mening verschillen, maar één vaststelling dringt zich op: vandaag blijven die politieke voorstellen uit. Gelukkig nam de VRT zelf het initiatief om ook bij het WK voetbal duiding te geven.

Oprechte solidariteit met slachtoffers genereer je niet met selectieve verontwaardiging

Daarin zijn collega’s D’Haese of Rutten dus niet consequent. Binnenkort gaat het wereldkampioenschap voetbal van start. Heeft Jos D’Haese al gepleit voor een boycot van de uitzending van de voetbalwedstrijd van Iran wegens systematische schendingen van mensenrechten door het regime in Teheran? Nochtans zijn die schendingen goed gedocumenteerd en internationaal veroordeeld.

Wie mensenrechten ernstig neemt, moet dat consequent doen. Dat betekent niet dat elk conflict of elke situatie perfect vergelijkbaar is. Maar: de morele maatstaf moet wel overeind blijven. Oprechte solidariteit met slachtoffers genereer je niet met selectieve verontwaardiging. Wanneer politieke opportuniteit bepaalt welke onrechtvaardigheden al dan niet censuur verdienen, dreigen principes ondergeschikt te worden aan electorale overwegingen.

Rutten

Selectieve verontwaardiging van links: WK-editie