De nieuwe tv-zondag en de tv-maandag begonnen succesvol. Tom Waes toonde aan een klein miljoen kijkers wat de uitdrukking ‘het hangt mijn kloten uit’ betekent in Taiwan. Zijn bezoek aan de Iron Crotch Club waar ze gewichten heffen met het mannelijk geslacht, was hilarisch, het vuurpijlenspektakel aan het einde verbijsterend. Ook in Seizoen 3 betekende Chantal weer genieten als vanouds. En zelfs het Interview met de geschiedenis werd boeiend en bijwijlen zeer ontroerend in de aflevering over Marie Curie, ook al zijn en blijven we geen fan van de knullige ‘interview’-fictie. Eén programma bleef gewoontegetrouw irritant, zelfs met een nieuw decor en publiek. We hebben het uiteraard over De Afspraak.

Gordijnen

Die ‘actua-talkshow’ debuteerde eind augustus 2015 en bestaat intussen dus tien jaar. ‘Kijk eens wat voor een fantastisch verjaardagscadeau we gekregen hebben’, zei Bart Schols, blinkend als een trotse schooljongen met een nieuwe boekentas, wijzend naar zijn vernieuwde decor. ‘Wat vind je ervan?’, vroeg hij vissend naar complimenten aan Hannes Heynderickx, chef politiek bij het Nieuwsblad, die het een heel mooie studio vond. ‘Heel warm en met publiek erbij een extra dimensie’, sprak hij op eenvoudig verzoek. Nochtans lijkt die bovenmaatse koker (herinner u De Pappenheimers) vooral een eenvoudige oplossing met gordijnen uit de uitverkoop van Heytens.

Zijn het niet eerder het adresboekje en de agenda van de redactie die dringend opfrissing nodig hebben?

Was het decor echt iets dat nodig vernieuwd moest worden? Zijn het niet eerder het adresboekje en de agenda van de redactie die dringend opfrissing nodig hebben? Want ja hoor, nadat Gaza anderhalf uur eerder al bij de hoofdpunten van het journaal zat en Terzake er een halfuur eerder ook mee opende, was Gaza alweer het eerste gespreksonderwerp bij De Afspraak, want uiteraard is dat de enige kwestie die onze media en politiek mag en moet bezighouden.

Niet de toenemende onveiligheid, niet de uitspraken van de Molenbeekse schepen Saliha Raïss en de reactie van Conner, niet de enorme anti-migratieprotesten in Engeland, Frankrijk en Duitsland en de heisa in Nederland over Lisa die vermoord werd door een Nigeriaanse asielzoeker, niet het Zomerakkoord, niet onze financiën, niet het drugsgeweld, kortom: niet het contrast tussen de enorme politieke stilte over al onze binnenlandse problemen versus het enorme kabaal over Gaza.

Niet doorvragen

Caroline Willemen van Artsen Zonder Grenzen kwam net terug uit Gaza en het gesprek dat Schols met haar voerde bestond voor de zoveelste keer uitsluitend uit emotionele reactie op de gruwel daar, om er nog eens ten overvloede in te wrijven dat het ‘een genocide’ genoemd wordt ‘omdat het een genocide is.’ Doorvragen is daarbij ongewenst. Als Willemen getuigt over mensen die beschoten worden bij een voedselbedeling, vraagt Schols niet of ze dat zelf gezien heeft, of – nog belangrijker – wié er geschoten heeft en in welke omstandigheden.

Uiteraard niet, want het gesprek diende als opstapje om nog maar eens de uitspraak van Vlaams minister-president Diependaele boven te halen (‘Wie is nu de grotere smeerlap’? Degene die schiet op kinderen of degene die zich verschuilt en kinderen gebruikt als levend schild? (…) Ik weet niet wie hier de grootste smeerlap is, ik weet wel dat ik het er moeilijk mee heb dat anderen daar blijkbaar zeer gemakkelijk kant in kiezen. Ik kies voor degene die daartussen zit, en dat zijn de onschuldige slachtoffers.’).

De intentie van Schols was duidelijk: weer eens doen alsof dat een van de pot gerukte uitspraak zou zijn, terwijl het alles wel beschouwd een van de verstandiger dingen is die er in België al over gezegd zijn.

Maar De Afspraak wou het vooral tonen om Caroline Willemen nog meer verontwaardiging te doen genereren dan er al bestond. Uiteraard deed ze dat gretig. ‘Hoeveel nuance moeten we aanbrengen?’ vroeg zij zich af. ‘Moeten we nog eens zeggen dat het uiteraard onacceptabel was wat er gebeurd is op 7 oktober?’

Zinloze discussie

Alsof het alleen om die 7 oktober zou gaan en niet om al die honderden door Iran gefinancierde aanslagen en raketten tegen Israël vanuit Gaza die daaraan voorafgingen (en die ook lang na 7 oktober nog gelanceerd werden). Wat Willemen eigenlijk zegt is dat je feiten niet mag benoemen want dan ‘verliezen we ons in ronddraaiende discussies.’ Schols knikte instemmend. Zapman heeft een klein vraagje. Als je vindt dat een discussie over een bepaalde kwestie neerkomt op ‘zich verliezen in ronddraaiende discussie’, waarom vind je het dan wél nog een goed onderwerp voor een talkshow? Of is een zinnige discussie nooit de bedoeling bij De Afspraak?

Als je vindt dat een discussie over een bepaalde kwestie neerkomt op ‘zich verliezen in ronddraaiende discussie’, waarom vind je het dan wél nog een goed onderwerp voor een talkshow?

In al onze naïviteit dachten wij dat een talkshow dient om een discussie juist wél te voeren. Bijvoorbeeld door twee mensen bij mekaar te zetten die niet exact hetzelfde denken, waarbij in dit geval de ene pakweg de strekking ‘Demir/Rousseau’ vertegenwoordigt en de andere eerder de kant ‘De Wever/Diependaele’? Zouden we daar niet meer van leren dan van die unisono emo-babbels?

Opvallend: tijdens het bijna twintig minuten durende gesprek liet de vrouw van Artsen zonder Grenzen geen énkele keer het woord ‘Hamas’ vallen. Sterker nog: toen Schols een quote van Valerie Van Peel inleidde, zei hij bijna verontwaardigd: ‘Hamas moet er ook altijd weer bij vermeld worden.’

Stel je voor zeg, dat je bij gruwelijk geweld ook de beide actoren ervan zou benoemen.

Saliha Raïss

Welkom Waes, Salut Schols

Oprotten!