‘We moeten niet naïef zijn: op langere termijn is het Kalifaat hun einddoel. Daartoe willen ze onze maatschappij zo snel mogelijk sharia-compatibel maken.’ Al jarenlang trekt de Marokkaans-Brusselse antropologe Fadila Maaroufi onvermoeibaar ten strijde tegen de sluipende opmars van de moslimbroeders in ons land. Ze verloor haar job, ontvangt regelmatig doodsbedreigingen en ontvluchtte Brussel, maar denkt niet aan opgeven.

Dit is deel twee van de reeks over de Moslimbroeders. Lees hier het eerste deel: Al jaren timmeren de Moslimbroeders aan de weg in ons land. Ze infiltreren daarbij succesvol politieke partijen, vooral in Franstalig België.

Maaroufi werkte begin jaren 2000 als sociaal werkster in de Brusselse Marollen. Daar werd ze geconfronteerd met het almaar radicalere gedrag van heel wat islamitische jongeren. Ze signaleerde dat ook, maar botste in de Brusselse sociale sector vooral op stilzwijgen en onbegrip. De zaak escaleerde op dramatische wijze toen een aantal jongeren van Marokkaanse afkomst haar terechtwezen omdat ze tijdens de Ramadan overdag aan het eten was.

Fysiek aangevallen

‘Ik probeerde hen uit te leggen dat ik dan wel van Marokkaanse afkomst was, maar dat dit niet betekende dat ik daarom ook gelovig was. Voor ik het goed en wel besefte deed dit verhaal de ronde in de hele Brusselse moslimgemeenschap. Enkele dagen later werd ik tegengehouden door een aantal jongeren die me insloten. Ze waren hooguit 13 tot 17 jaar oud, maar besprenkelden me met een ontvlambaar product, om daar vervolgens een lucifer op te gooien. Gelukkig kwam er op dat moment toevallig een collega van me langs die de vlammen kon doven.’

‘Hoe bizar ook, dat vreselijke incident heeft me later ook toegelaten om vlotter in contact te komen met meisjes en moslimvrouwen die het zelf ook gehad hadden met de toenemende radicalisering, die hun man en familie wilden verlaten.’

Ik merkte toen ik jong was hoe het moslimfundamentalisme in Brussel steeds verder oprukte

Maaroufi’s grootouders zakten vanuit Marokko af naar ons land, zelf groeide ze in Brussel op in een gezin met acht kinderen. ‘Toen ik jong was, in de jaren tachtig, heb ik gemerkt hoe het moslimfundamentalisme in de Brusselse wijken steeds verder oprukte. De Brusselse moskeeën, waar zowat alle moslimsgezinnen hun kinderen massaal naartoe stuurden, speelden daarin een centrale rol. De sociale druk om zich op bepaalde manier te gedragen werd almaar groter. Heel wat neefjes of nichtjes huwden al toen ze amper 15 of 16 jaar oud waren.’

‘Ik leefde toen nog samen met mijn ouders en grootouders in hetzelfde huis en het viel me op hoe vooral mijn grootmoeder zich bijzonder kritisch toonde over wat we in die moskeeën en op straat hoorden. Toen het antisemitisme almaar virulenter werd, ging zij daar bijvoorbeeld tegen in: ze vond dat we zo niet over de Joden mochten spreken.’

Islam van de gulden middenweg

Zelf brak Maaroufi intussen volledig met haar familie: haar vader heeft ze al niet meer gezien sinds ze 23 was, twee van haar broers radicaliseerden volledig. Met haar moeder heeft ze hoogstens nog eens sporadisch telefonisch contact. Zelf begon ze opnieuw te studeren, waarna ze een master in de antropologie behaalde, vanuit het verlangen om het fenomeen van de religieuze radicalisering te begrijpen en te bestrijden. Haar thesis wijdde Maaroufi aan de radicalisering van de Brusselse moslimvrouwen, waarvoor ze dieper in dat milieu dook in een aantal Brusselse gemeenten. ‘Ook nadat ik die thesis had afgerond, heb ik nog drie jaar onderzoek gedaan. Omdat ik echt wilde begrijpen vanwaar die trend kwam en omdat ik inzag hoe gevaarlijk en ingrijpend die was.’

Tijdens haar onderzoekswerk kwamen de Moslimbroeders steeds meer op haar radar. Die organisatie is al decennialang actief in Europa en als hoofdstad van de Europese Unie speelt Brussel een cruciale rol in de Europese strategie van Les Frères. Tal van Europese instellingen werden de voorbije jaren met succes geïnfiltreerd door academici, lobbyisten en activisten die het Moslimbroeders-discours op zijn minst genegen zijn.

De Moslimbroeders verhullen hun ware bedoelingen achter een politiek correcte, maatschappelijk aanvaardbare façade

Met het oog op de uitbreiding van haar invloed in Brussel én Europa heeft de islamistische organisatie de voorbije decennia ook een indrukwekkend netwerk van verenigingen, liefdadigheidsorganisaties en financiële vehikels uit de grond gestampt. Die prediken consequent een zogenaamde ‘islam van de gulden middenweg’. Die aanpak laat hen toe om via soft power een voet tussen de deur te krijgen in EU-instellingen en bij de Raad van Europa.

‘Centraal daarin staat de zogenaamde taqiyya, een begrip dat in het Arabisch letterlijk “voorzichtigheid” betekent, maar in deze context ook als “vleierij” kan worden vertaald’, klinkt het bij een bron die niet met naam en toenaam geciteerd wil worden. ‘Ze stellen zich bijzonder pragmatisch op, haast toegeeflijk, en verhullen hun ware bedoelingen achter een politiek correcte, maatschappelijk aanvaardbare façade.’

‘Concreet: in het openbaar veroordeelden ze bijvoorbeeld de Charlie Hebdo-slachting, maar tegelijk bleven hun imams in vele moskeeën de jihad verheerlijken. Of ze hebben de mond vol van een “interreligieuze dialoog”, maar houden er tegelijk een sharia-agenda op na. De islam is voor hen immers geen geloof, het is een levenswijze. En dus worden de boerkini, het gescheiden zwemmen voor meisjes of halal-voeding op school publieke strijdpunten.’

Onderwijs als wingewest

Samen met de Franse onderzoekster Florence Bergeaud-Blackler richtte Fadila Maaroufi in Brussel het Observatoire Européen des Fondamentalismes op, waarna de Moslimbroeders steeds meer op haar radar kwamen. ‘Toen begon ik pas goed te beseffen dat die bijzonder machtige organisatie overal haar tentakels heeft. De zogenaamde fréristes zitten op onze universiteiten, waar ze als “experts” vaak betrokken worden bij zogenaamd onderzoekswerk.’

‘Maar ze zitten ook in de sociale sector en binnen onze politieke partijen. De topprioriteit van elke politicus in Brussel is tegenwoordig zoveel mogelijk stemmen van moslimkiezers weg te kapen en dus gaan ze graag in zee met dergelijke ogenschijnlijk bijzonder gematigde figuren.’

‘In Frankrijk doet Florence Bergeaud-Blackler al dertig jaar onderzoek naar de aanpak en het netwerk van de Moslimbroeders. Daar beginnen de ogen nu stilaan open te gaan. Hier in België beseffen we onvoldoende met wat voor een machtige tegenstander we af te rekenen hebben: zij hebben geduld en nemen hun tijd.’

Tal van islamleerkrachten islam in Brussel zijn nu rechtstreeks gelinkt aan de Moslimbroeders

Naast de politiek en de sociale sector vormt het onderwijs hét wingewest van de Moslimbroeders. Als het moslimextremisme in tal van Brusselse scholen oprukt – waarbij kritische leerkrachten en directies steeds vaker vertrekken of weggepest worden – dan spelen de leerkrachten godsdienst daarin niet zelden een beslissende rol. Maaroufi: ‘In het openbaar onderwijs zijn het de godsdiensten zelf die de leerkrachten godsdienst mogen aanduiden. Tal van islamleerkrachten in Brussel zijn nu rechtstreeks gelinkt aan de Moslimbroeders. Niet enkel in de moskeeën, maar ook steeds meer op school worden hele generaties leerlingen zo dus geleidelijk gehersenspoeld. Zeker na de aanslagen van 2016, toen de Belgische veiligheidsdiensten de moskeeën wat nauwer in het oog gingen houden, hebben de Moslimbroeders hun pijlen volop op het onderwijs gericht.’

Antisemitische grap

Hoe ver de invloed van de Moslimbroeders hier reikt, mocht Maaroufi intussen ook aan den lijve ondervinden. Ze werd aan de deur gezet bij het Brusselse Centre d’Action Laïque, waar ze sinds 2019 aan de slag was. Volgens haar een rechtstreeks gevolg van haar strijd tegen de groeiende politieke en sociale impact van de Moslimbroeders in ons land.

‘Zelf ontkennen ze dit natuurlijk in alle toonaarden, maar ik beschik over mailconversaties die aantonen dat het Centre d’Action Laïque onder druk werd gezet om me te ontslaan omdat ik aan de alarmbel had getrokken over de bekeringsdrang binnen een Brussselse vzw die onder meer ook door het Brusselse gewest werd gefinancierd. Waar – dat hoef ik u niet te vertellen – de Brusselse PS uiteraard een heel stevige vinger in de pap heeft. Daarop werd ik eerst door mijn baas op het matje geroepen, waarop ik te horen kreeg dat ik me minder “politiek” moest uitspreken.’

Wie vandaag dit soort dingen aanklaagt, komt in Brussel al snel in het vizier

‘Zo had ik bijvoorbeeld aan de alarmbel getrokken over de uitlatingen van theatermaker Salim Haouach, nadat die op de lokale Brusselse zender BX1 een antisemitische grap had verteld. Toen ik de toenmalige hoofdredacteur van de zender – die ook in de raad van bestuur van het Centre d’ Action Laïque zetelde – daarop attent maakte, kwam er amper reactie. Pas nadat een Joodse vereniging klacht had ingediend, moest Haouach zijn excuses aanbieden.’

‘Diezelfde Haouach vond het blijkbaar ook gepast om lof te betuigen aan de beruchte – en intussen overleden – salafistische predikant Rachid Haddach. Maar zie, wie dat soort dingen aanklaagt, komt vandaag in Brussel al snel in het vizier. Dat heb ik zelf ook mogen ondervinden.’ Intussen is Maaroufi werkloos, ontvangt ze met de regelmaat van de klok doodsbedreigingen en is ze Brussel ontvlucht omdat ze zich in de stad niet meer veilig voelt.

Sharia

De Moslimbroeders hebben intussen via allerlei satellietorganisaties stevig wortel geschoten in heel West-Europa en ontvangen royaal subsidies vanuit de EU. Over hun einddoel is Maaroufi bijzonder duidelijk: ze willen onze westerse maatschappij sharia-compatibel maken. En dat doen ze bijzonder succesvol, klinkt het.

‘Wandel een halve dag rond in Brussel. Een van top tot teen gesluierde vrouw is daar intussen de normaalste zaak van de wereld geworden. Dat moslims steeds vaker eisen dat er in hun bijzijn niet wordt gegeten tijdens de ramadan, wordt ook almaar breder aanvaard. Dat meisjes aparte zwemuren eisen of dat hele scholen intussen “uit gemak” overschakelen op halal-voeding lijkt ook al doodnormaal.’

Het is een misvatting dat dit soort extremisme enkel in de grote steden aan een opmars bezig is

‘Of kijk naar de Anderlechtse gemeenteraad, waar gemeenteraadsleden eind 2023 doodsbedreigingen ontvingen nadat ze aanvankelijk aankondigden tégen een motie te zullen stemmen die het dragen van levensbeschouwelijke tekens in de gemeenteadministratie wilde toelaten. Waarna die motie finaal toch goedgekeurd werd.’

Het idee dat dit soort extremisme enkel in een aantal grote steden aan een opmars bezig is, is volgens Maaroudi een zware misvatting. De getuigenissen in het boek Allah n’a rien à faire dans ma classe, dat eind vorig jaar voor flink wat opschudding zorgde in Wallonië, is daar volgens haar de perfecte illustratie van.

Overheidsfinanciering

‘De Moslimbroeders hebben tijd én geduld: ze werken heel strategisch en gaan heel systematisch te werk, waarbij dus vooral het onderwijs en verenigingen die zich op de jeugd richten het prioritiare doelwit vormen.’ Allerlei vzw’s of antiracistische organisaties – denk aan Unia of het European Network Against Racism (ENAR) – vormen het glijmiddel én de gedroomde toegangspoort tot overheidsfinanciering.

Zo verenigt ENAR ruim honderd Europese ngo’s. De koepelorganisatie omschrijft zichzelf als ‘het enige pan-Europese netwerk tegen racisme’. In België staan onder meer Hand in Hand tegen Racisme, het gisteren al genoemde CCIB en Kif Kif op de ledenlijst. In 2024 ontving ENAR – met zetel aan de chique Brusselse Kunstlaan – ruim 1 miljoen euro subsidies van de Europese Commissie. Op een totaal budget van amper 1,7 miljoen euro. Zonder EU ook geen ENAR dus. ‘Onder het mom van de strijd tegen discriminatie en racisme gaan politici in zee met mensen die zélf bijzonder problematisch zijn’, waarschuwt Maaroufi. ‘Ze laten zich misleiden omdat ze niet beseffen wat de échte agenda van die mensen is.’

Voor politici is de strijd tegen het oprukkende islamisme onbegonnen werk

‘Voor politici is de strijd tegen het oprukkende islamisme onbegonnen werk’, gaat Maaroufi verder. ‘Je moet die mensen en verenigingen leren kennen, hun achtergrond en financiën doorgronden. Dat vraagt nu eenmaal heel veel tijd. Op de koop toe zijn sommige mensen die haast zeker deel uitmaken van de Moslimbroeders intussen ook maatschappelijk bijzonder invloedrijk geworden. Kijk maar naar de invloed en macht die iemand zoals Fouad Ahidar vandaag heeft in Brussel.’

‘Of neem nu Ibrahim Ouassari, de oprichter van Molengeek. Hij werd uitgeroepen tot Brusselaar van het jaar en bakt zoete broodjes met tal van Belgische ondernemers en politici Een van zijn broers is imam, een neef is openlijk moslimbroeder en de moskeeën die zij bezoeken staan stuk voor stuk bekend om hun radicale discours.’

Inlichtingenrapport

Zeker in Brussel loopt de situatie dus al flink wat jaren uit de hand, maar blijkbaar was er een recent Frans inlichtingenrapport nodig om de Belgische politiek min of meer wakker te schudden. Dat is merkwaardig, want drie jaar geleden al trok het Comité I, dat toezicht houdt op de inlichtingendiensten in ons land, stevig aan de alarmbel. In een geheim rapport werden de Moslimbroeders toen bestempeld als een ‘grote en prioritaire bedreiging’.

Toen Serge Lipszyc, de niet onomstreden topman van dat Comité I, vorig jaar afscheid nam, waarschuwde ook hij opnieuw voor het oprukkende islamisme. ‘Het risico verbonden aan de toenemende invloed van de Moslimbroeders in ons land wordt niet altijd correct ingeschat’, klonk het toen. En zie, vorige week riep regeringspartij MR de federale regering zowaar op om zelf ook werk te maken van een rapport over de invloed van de islamistische beweging in ons land.

Toeval of niet, vorige week publiceerde ook het blad Paris Match een bijzonder uitgebreid én zeer kritisch stuk over de Molenbeekse vzw Molengeek. Drie maanden geleden kon u op Doorbraak al lezen hoe er de voorbije jaren almaar meer aanwijzingen waren dat de top van dit ‘opleidingscentrum’ zeer nauw aanleunde bij de Moslimbroeders. Zowel de Brusselse politiek als het bedrijfsleven bleven daar jarenlang doof voor. Maar nu het regent in Parijs begint het mogelijk ook wat te druppelen in Brussel.

Salim Haouach

‘Moslimbroeders willen onze maatschappij sharia-compatibel maken’