Ook de voorbije week werden veel vragen gesteld – en waren er ook vragen die te weinig of helemaal niet gesteld werden. Aan het begin van de nieuwe week kunnen er misschien nog enkele vragen opgeworpen worden. Zoals:

Wat is er inspirerend aan deze potentaat?

(Aan activiste Anuna De Wever, die Ibrahim Traoré ‘een inspirerend voorbeeld van verzet’ noemt: ‘De interim-president van Burkina Faso nationaliseert de middelen van zijn land, waaronder goud, en gaat zo in tegen de koloniale leegroof.’ Kapitein Traoré is een couppleger, die journalisten arresteert, homoseksualiteit criminaliseert en zijn troepen laat deelnemen aan massamoorden. Juffrouw De Wever doet zich zo wereldwijs voor, maar weet blijkbaar niet eens dat haar held een dictator is?)

Waarom niet meer aandacht voor deze journalistieke fraude?

(Aan de Vlaamse kranten van Mediahuis, nu journaliste Oumaima Abalhaj ontslagen werd door NRC omdat ze onder meer citaten uit haar duim zoog. Stukken van Abalhaj verschenen ook regelmatig in De Standaard en Het Nieuwsblad — maar die kranten bleven opmerkelijk stil. Zo streng voor een ander, zo mild voor zichzelf.)

Wat is het verdienmodel van de bank?

(Aan ‘halalbank’ INSIFR, die hypotheken wil verstrekken ‘in overeenstemming met de islamitische leer’: ‘In plaats van geld uitlenen met rente koopt de bank dan een huis en moet de koper een soort huur betalen tot het aankoopbedrag is terugbetaald.’ Als die huur alleen het aankoopbedrag dekt, dan heeft de bank geen verdienmodel. Als de huur meer dan alleen het aankoopbedrag omvat, dan is het gewoon rente betalen onder een andere naam. Moslims hebben ook hun jezuïetenstreken.)

Hoeveel kinderen weten wat kolonisatie is?

(Aan kunstenares Sara Boumkwo, die Disneyfilms ‘niet anders dan schadelijk kan noemen’: ‘Neem Pocahontas, dat is eigenlijk een verhaal over kolonisatie.’ Loop toch heen, het is in de eerste plaats een sentimenteel liefdesverhaaltje voor kinderen die geen benul hebben van koloniale verhoudingen. En wie is in de film de grote slechterik? De leider van de Britse kolonisten.)

Welke redenen zijn er zo nog om te vluchten uit Brussel?

(Aan demograaf Patrick Deboosere (VUB), die uitlegt waarom er meer Belgen vertrekken uit Brussel dan er Vlamingen of Walen zijn die verhuizen naar de hoofdstad: ‘Woningprijzen spelen daarin een grote rol. Ook de hoge druk op de Brusselse scholen en de kinderopvang met langere wachtlijsten spelen mee.’ Worden natuurlijk niet genoemd: de massamigratie (de bevolking van Brussel groeit wél nog door migratie), de verloedering van het straatbeeld, het (drugs)geweld, …)

Wanneer wordt politieke correctheid desinformatie?

(Aan journaliste Cathy Galle, die een hele bladzijde mag vullen met de vraag ‘Waarom blijft het voor vrouwen onveilig op straat?’ De énige oorzaak die wordt aangeduid: ‘manfluencers als Andrew Tate en de hele ‘manosfeer’ die online is gebouwd.’ Ook Trump wordt met de vinger gewezen. En de Netflix-serie Adolescence wordt nóg eens aangehaald, waarin een schriele blanke jongen de agressor was. Is dat nu echt het type waar de meisjes in onze steden het vaakst last mee hebben?)

Waar halen Marokkaanse jongens dat toch?

(Aan tv-maker Luk Wyns, die programma’s maakt met flink wat geweld: ‘Marokkanen zijn zot van Crimi clowns . Ze komen naar mij en zeggen: “Respect, jong, gelijk gij op die wijven slaat.”‘ Nu zijn die Marokkanen ook al gehersenspoeld door Andrew Tate!)

Hoe gevaarlijk is dat wel niet?

(Aan columniste Jana Antonissen, die getuigt over haar eigen milieu: ‘In progressieve, culturele kringen wordt vanuit een soort antiburgerlijke gedachte soms wat neergekeken op monogamie. Maar op den duur voelde dat bijna als consumentisme, alsof mensen gebruiksgoederen zijn.’ De vrije liefde wordt nog altijd geromantiseerd, terwijl er echt meer vragen bij te stellen zijn.)

Waar is dit op gebaseerd?

(Aan reporter Isabelle Deridder, die lyrisch is over de bezoekers van Pukkelpop: ‘Een publiek dat bestaat uit geëngageerde zielen, die graag een verschil willen maken in de wereld — en dat ook op het podium verwachten.’ Wat is dat toch met die sentimentele festivalberichtgeving? Zoveel journalisten die in de krant en op tv doen alsof festivals unieke hoogtepunten zijn, boordevol betekenis en relevantie? Wanneer eens een zomer met wat relativering van popconcerten?)

Welke platte veralgemeningen mag je maken over vrouwen?

(Aan zangeres Sophie Straat, die vindt dat mannen baby’s zijn: ‘Ze hebben allemaal hun portie zelfmedelijden meegekregen. Als er dan eens iets niet meteen lukt, zitten ze daar extreem hard mee, terwijl er eigenlijk niets aan de hand is.’ Ze benadrukt nog eens dat ze élke man in gedachten heeft. Wie zei dat simplistisch seksisme dood is?)

Wat stoort u zo aan mensen die een leuke jeugd hadden?

(Aan theatermaker Mitch Van Landeghem, die nostalgie ‘een serieuze bedreiging voor onze samenleving’ vindt: ‘Is het kort door de bocht om te vermoeden dat een dertiger die naar een K3-concert gaat dat doet vanuit dezelfde drijfveer, vanuit dezelfde kiem, als die van waaruit een conservatieveling het behoud van zwarte piet verdedigt?’ Er zijn veel vragen te stellen bij dat hele knotsgekke opiniestuk, maar de meest hardnekkige is deze: wat maakt theatermakers zo speciaal dat zij in onze kwaliteitskranten zo vaak opiniestukken mogen schrijven?)

Hoe woke zijn de Chinezen?

(Aan de Zwitserse horlogemaker Swatch, die een advertentie intrekt waarin een Aziatisch model aan zijn ooghoek trekt: ‘Swatch werd beschuldigd van racisme en er werd online opgeroepen tot een boycot.’ Stel u een miljard Chinezen voor die zich ook allemaal gaan wentelen in de slachtofferrol. Woke is ook een pandemie.)

Zit u zelf ook nog met vragen? Blijf er niet mee zitten. Stel ze hardop in een reactie op dit stuk.

Sara Boumkwo

Vergeten vragen van de voorbije week (231)