Stel u voor: u loopt in een betoging voor wat u als een goede zaak beschouwt, en plots ziet u zich geflankeerd door een medebetoger met een vlag waarmee u absoluut niet geassocieerd wil worden. Tot overmaat van ramp capteert een reportageploeg van VRT of VTM net dat beeld, dat ’s avonds op het nieuws komt, en waardoor u zich twee weken niet meer buiten durft te vertonen.

Niet betogen en thuis blijven is natuurlijk het veiligst. Maar ook daar bevindt zich glad ijs: een goedbedoelde post op X of Facebook die een hartje krijgt van, ik zeg maar wat, een lid van de Moslimbroederschap. Wat door wakkere lui aanstonds wordt opgemerkt: baf, vanaf nu bent u een islamterrorist.

Verkocht aan de MSM

Dat zijn natuurlijk risico’s die men moet incalculeren in het open debat: verkeerd verstaan worden, of bijval krijgen uit de ‘foute’ hoek. In de kwestie Israël-Gaza is die kans veel groter geworden. Ik heb in heel mijn carrière als filosoof en opiniemaker nog nooit zo’n polarisatie meegemaakt rond een onderwerp waar werkelijk iedereen een mening over heeft, waar zware disputen over uitgevochten worden, familievetes over ontstaan en vriendschappen aan teloorgaan. Waar twee kampen lijnrecht tegenover elkaar staan, elk met de waarheid aan hun kant.

In het debat verdwijnen alle nuances, waarbij ook het welbekende ‘guilty by association’ niet wordt geschuwd

En dat over een conflict dat duizenden kilometer van hier wordt uitgevochten, maar door beide kanten geïmporteerd is en allerlei snaren beroert, tot en met die van een wansmakelijk liedjesfestival. De politiek sluipt er rond als een kat rond een hete brij, beducht voor een wankelende publieke opinie, en wanhopig proberend de kool en de geit te sparen.

Ter aanvulling op wat Rik Torfs gisteren over ‘rechtlijnige westerlingen’ schreef: in het debat zelf verdwijnen alle nuances, waarbij ook het welbekende ‘guilty by association’ niet wordt geschuwd. X is – hoe kan het anders – het uitverkoren medium daartoe.

Als je verontwaardigd bent over de manier waarop Israël een burgerbevolking blijft bombarderen en laat uithongeren, ben je een antisemiet, een Hamasknuffelaar, jihadist, ‘verkocht aan de MSM’ en… ‘verblind door de linkse VRT-propaganda’. Auch, dat laatste prikt wel bij iemand die zelf een boek schreef over de ideologische vooringenomenheid bij de VRT en bij de openbare omroep helemaal niet welkom is.

Tunnelvisie

Helaas lijken ook gestudeerde lui als professor emeritus Mark Elchardus in de begripsverwarring mee te gaan. In een Doorbraakbijdrage getiteld ’Op joden schieten’ klinkt het al in de aanhef dat ‘kritiek op het Israëlische beleid heel vaak ontaardt in onverdund antisemitisme’. Is dat zo? Ik zie in de reacties op mijn vaststelling dat de huidige escalatie in het Midden-Oosten vooral te maken heeft met de politieke overlevingsstrijd van Benjamin Netanyahu geen misplaatste jodengrappen of racistische toespelingen. Wel verontwaardiging omwille van het menselijke leed, en het benoemen van de verantwoordelijken, waartoe uiteraard ook Hamas behoort.

Brusselmans is over de ganse lijn vrijgesproken door de rechtbank, toch ontwaart professor Elchardus nog een link met islamitisch antisemitisme

Toch kan de professor zich ‘niet van de indruk ontdoen’ (sic) dat Israël geviseerd wordt, gewoon omdat het nu eenmaal joden zijn. Daarbij plaatst hij de uitspraken van Yusuf Al-Qaradawi, een hoge pief van de Moslimbroederschap, op één lijn met Herman Brusselmans, die in een column nogal onhandig en emotioneel zijn afkeer uitdrukte over wat zich in Gaza afspeelt. Brusselmans is over de volledige lijn vrijgesproken door de rechtbank, toch ontwaart professor Elchardus nog een link met islamitisch antisemitisme.

Dat soort associaties is intellectueel oneerlijk, en vervuilt het debat nog meer. Nog niet zolang geleden opperde Elchardus dat in sommige middens ten onrechte het etiket ‘islamofobie’ geplakt wordt op al wie zich vragen stelt bij de toenemende invloed van de radicale islam in Europa. Pas dat ook eens toe op het etiket ‘antisemitisme’, professor, en erken dat mensen verontwaardigd kunnen zijn over de huidige Israëlpolitiek, zonder jodenhaat.

Nu er een open oorlog losbarst met Iran – het voorspel van een wereldoorlog, beweren sommigen – zijn de critici van Netanyahu meteen ook vrienden van de ayatollahs. Dat mogen ze in Israël denken, wij Europeanen hoeven niet mee te gaan in die tunnelvisie. Laat ik duidelijk zijn: het regime in Teheran is tot in de diepste vezel wereldvreemd, achterlijk en kwaadaardig. Men moet maar op mijn blog het woord ‘ayatollah’ intikken, om te zien hoe ik over dat regime denk. In tempore non suspecto.

Godsdienstoorlogen

Ten gronde beschouw ik religie – en daar verschillen Rik Torfs en ik van mening – als de wortel van het kwaad, aan beide kanten. Het fascisme van de vorige eeuw was seculier, vandaag is het (opnieuw) religieus geïnspireerd. Het is bizar dat in de 21ste eeuw, 250 jaar na de geboorte van het verlichtingsdenken, een wereldconflict dreigt omwille van wat in aftandse religieuze geschriften staat, het weze de Bijbel of de Koran.

Smotrich en Ben-Gvir zien dat als een religieuze strijd, een godsdienstoorlog die moet leiden tot de wedergeboorte van het Bijbelse groot-Israël. Ze leven – net als de ayatollahs – in een parallelle realiteit van een paar millennia terug en eisen, hilarisch genoeg, dat de jonge mannen van hun eigen aanhang om religieuze redenen vrijgesteld worden van legerdienst.

Nu de Amerikanen daadwerkelijk Iran gebombardeerd hebben, wordt het nog belangrijker om uit te leggen waarom je tegelijk een afkeer hebt van de Ayatollah-dictatuur, van de criminele Netanyahu-regering, én van een onbekwame president Trump die ons in een uitzichtloos wereldconflict dreigt te storten. De Europeanen moeten dringend in hun eigen belang en voor hun eigen veiligheid leren denken, in plaats van de doctrines te verdedigen van andere spelers op het wereldtoneel.

Ik moet nog eens bellen met mijn goede vriendin Darya Safai, die naar eigen zeggen hevig verlangt naar het bombardement op Teheran, waar haar familie ‘ongerust en blij’ verblijft. Ik zou zo’n bommenregen nu wel mijn minst geliefde familieleden niet toewensen, maar soit, à la guerre comme à la guerre.

Dé vraag is vooral: wil de grote meerderheid van Iran de ayatollahs weg? Dan moeten ze zelf in opstand komen, zonder dat Israël en Amerika interveniëren met een schimmig excuus. We weten ondertussen dat dit een heel slecht idee is. Wil een meerderheid een islamitisch regime, en slechts een minderheid van de vrouwen op hoge hakken en in een minirokje rondlopen? Dan is dat ook maar zo, en laatst genoemden blijven hier als vluchteling zeker welkom. Ik wil hen zelfs persoonlijk onderdak bieden, wat mij meteen van alle ongefundeerde beschuldigingen zal ontlasten.

Smotrich

Zelfs Joden geraken Israël beu

Hoe ik bevriend raakte met de ayatollahs