Ook de voorbije week werden veel vragen gesteld — en waren er ook vragen die te weinig of helemaal niet gesteld werden. Aan het begin van de nieuwe week kunnen er misschien nog enkele vragen opgeworpen worden. Zoals:

Wanneer is dialoog en overleg belangrijk, en wanneer niet?

(Aan de commentaarschrijfster van De Standaard, die fan is van nieuwe asielcentra: ‘Het is niet abnormaal dat Fedasil de burgemeester niet betrekt vanaf het eerste gesprek met de eigenaar van een gebouw. Zeker niet als je weet dat er toch bijna altijd protest volgt.’ Gemeenten moeten maar aanvaarden dat er asielcentra komen. Ze mogen geïnformeerd worden als alles al in kannen en kruiken is. Maar probeer geen boom te kappen voor traminfrastructuur, want dan is overleg voor De Standaard wél alles.)

Welke problemen kan Agusta nog veroorzaken voor u?

(Aan Vooruit-vicepremier Frank Vandenbroucke, nu Willy Claes vertelt dat hij zijn terugblik op het Agusta-schandaal heeft ‘moeten uitstellen’: ‘Toen ik over dit boek vertelde aan de partijleiding was dat net op het moment dat Frank Vandenbroucke zijn comeback moest maken. “Dan krijgt hij weer problemen”, klonk het.’ Waar is die partijleiding juist bang voor?)

Hoeveel leerkrachten lopen weg uit de Brusselse scholen?

(Aan schooldirectrice Charlotte Zwemmer, die de reeks over basisschool Balder in Brussel ‘eenzijdig en gekleurd’ noemt: ‘De beelden zijn zorgvuldig gekozen en gemonteerd om de boodschap van de makers over te brengen. En die boodschap sluit aan op het huidige politieke discours waarin een veralgemenende kritiek op migratie bon ton is.’ Haal dus opgelucht adem en kijk verder weg. Wie dacht dat er in Brussel écht een probleem was met slecht opgevoede en niet-geïntegreerde migrantenkinderen uit de tweede of derde generatie: dat is maar ‘montage’.)

Wat is er mis met Nederlands spreken in Brussel?

(Aan de verantwoordelijke van een Nederlandstalig gemeenschapscentrum in Brussel, die niet begrijpt dat mensen in Brussel Nederlands willen spreken: ‘Er is bij sommigen helemaal geen aanvaarding van de nieuwe context. Zij trekken zich terug in hun bubbel, in verenigingen waar ze zich zonder compromissen in het Nederlands kunnen uitdrukken.’ Dat lijkt ons nu niet de gevaarlijkste bubbel van segregatie in Brussel? Maar laat het over aan zo’n gesubsidieerd godsgeschenk om neer te kijken op mensen die hun hele stad zien vervreemden.)

Hoe komt het dat journalisten Anuna De Wever zo graag wilden helpen?

(Aan klimaatactivist Nic Balthazar, die vreest dat de klimaatbeweging te veel gerekend heeft op de klimaatjongeren: ‘Dat was eigenlijk maar een kleine groep van tien à twintig jongeren, die qua aandacht zijn geholpen door de media.’ Het gaat dan over Anuna en de haren, die eigenlijk zowat niemand vertegenwoordigden behalve zichzelf, die buiten elke proportie aandacht hebben gekregen om een bepaalde agenda te dienen en die nu al lang een andere roeping hebben gevonden. Nu geeft zelfs Nic Balthazar dat zwart op wit toe.)

Hoeveel Antifa-hooligans kent u persoonlijk?

(Aan Knack-hoofdredacteur Bert Bultinck, die niet wil weten van een verbod op Antifa: ‘De meesten van hen zijn gewoon tegen het fascisme, zoals elke democraat zou moeten zijn.’ Blijkbaar is Bultinck goed thuis in die middens. Hoeveel goede wil toch tegenover de ‘juiste’ extremisten. Kijk niet naar hun daden, maar naar hun woorden, en dan alleen in het meest gunstig mogelijke licht.)

Welke festivals krijgen zoveel gratis reclame?

(Aan de journalisten die teleurgesteld vaststelden dat ‘de echte overrompeling uitbleef’ voor de als festival vermomde zedenles ‘Show Up For Humanity’. Nochtans was het evenement gratis, waren er verschillende grote namen en hadden verschillende media alle registers opengetrokken om reclame te maken. Artiesten vinden zichzelf en hun verlichte wereldvisie nog altijd razend interessant, maar verder hebben almaar minder mensen er een boodschap aan.)

Hoeveel regeringswijken zien er zo uit in een Europees land?

(Aan de Vlaamse regering, nu het Martelaarsplein kampt met een rattenplaag: ‘Het totaal aantal ratten in heel het Brussels Hoofdstedelijk Gewest wordt geschat op zo’n 2,5 miljoen.’ Naast de ratten zijn er ook de ‘jongeren’ die na zonsondergang openlijk softdrugs gebruiken op het Martelaarsplein en de daklozenkampen die om de hoek opduiken zodra de winkels in de Nieuwstraat sluiten. En dan te bedenken dat ‘Brussel Nieuwstraat’ ooit het chicste hoekje was van het hele Monopoly-bord.)

Over welk artistiek risico hebt u het?

(Aan criticus Floris Baeke, die ging kijken naar ‘Groenten in Balen’ en ‘meer artistieke risico’s’ wou: ‘Hoe zou de familie uit deze klassieker er in 2025 uitzien? Een Palestijnse tiener zonder papieren die voor een hongerloon als maaltijdbezorger voor een Amerikaanse app moet werken?’ De tragiek is hier niet dat de theaterrecensent van De Standaard wil dat elk stuk eruitziet zoals elk opiniestuk in De Standaard. De tragiek is vooral dat hij denkt dat zijn fantasie ‘artistiek risicovol’ zou zijn. Er is op artistiek gebied vandaag niets veiliger dan een Palestijnse illegaal die wordt uitgebuit door Jeff Bezos.)

Aan wiens kant staat u eigenlijk?

(Aan theatermaakster Dina Dooreman, die heel diep nadenkt over ‘angst’ en onveiligheid op straat: ‘Moet je je als vrouw in de publieke ruimte bij voorbaat als een slachtoffer zien? En wat met jongeren die door velen als ‘daders’ worden gezien, maar zelf ook met angst rondlopen op straat, bijvoorbeeld voor politiegeweld?’ Politieke correctheid maakt blind: op den duur zie je zelfs het verschil niet meer tussen roofdieren en hun prooi.)

Waar bestaat de slavernij vandaag nog altijd?

(Aan de Nederlandse zangeres Sophie Straat, die vol zelfhaat zit: ‘We zijn dieven. We hebben Indonesië, Zuid-Afrika en Suriname gekoloniseerd. We zijn de laatsten die slavernij hebben afgeschaft.’ Over de westerse geschiedenis mag je natuurlijk alles beweren. In werkelijkheid heeft Nederland de slavernij en slavenhandel relatief vroeg afgeschaft. Tegelijk zijn er vandaag een hoop niet-westerse landen waar de slavernij nog springlevend is. Misschien zijn er zelfs nog nooit zoveel slaven geweest als vandaag. Artistieke wereldburgers die niets weten over de wereld.)

Wat is dit voor mens- en wereldbeeld?

(Aan de Brusselse burgemeester Philippe Close (PS), die softdrugs wil legaliseren: ‘Er bestaat niet zoiets als een gezin zonder drugs. In ieders entourage zijn er mensen die drugs gebruiken. Het heeft geen zin om daarvoor als overheid de kop in het zand te steken.’ Steller dezes komt uit een gezin zonder drugs, heeft een gezin zonder drugs en kent massa’s gezinnen zonder drugs — toegegeven, misschien niet in Brussel.)

Zit u zelf ook nog met vragen? Blijf er niet mee zitten. Stel ze hardop in een reactie op dit stuk.

Sophie Straat

Vergeten vragen van de voorbije week (236)

Vergeten vragen van de voorbije week (231)