Ecolo-partijvoorzitters Samuel Cogolati en Marie Lecocq hebben vorige week ontslag genomen. Tegen de lente van volgend jaar moet er een nieuw voorzittersduo verkozen zijn. Maar over de richting die Ecolo uit wil bestaat veel onduidelijkheid, en die is niet zomaar uit te klaren wanneer zowel linkse als centrumrechtse partijen zich veel sneller heroriënteren.

Het werd ergens verwacht, en toch sloegen de verkiezingsresultaten in verkiezingsjaar 2024 in als een bom bij Ecolo. In het federaal parlement ging de partij van 13 naar 2 zetels, in Wallonië bleven er slechts 5 over en zelfs in de versterkte groene burcht Brussel halveerde Ecolo in aantal verkozenen. Ook de gemeenteraadsverkiezingen verliepen desastreus: in Wallonië bleven er slechts drie groene burgemeesters over en in Brussel gingen alle drie de sjerpen verloren.

Fast-forward naar 2025. Na de verkiezingen werd een nieuw voorzittersduo aangesteld: de tweetalige Waal Samuel Cogolati en de Brusselse-van-Waalse-origine Marie Lecocq. Beiden komen niet overeen over de te volgen koers: Cogolati zou een gematigde toon voorstaan en begrijpen dat Ecolo openheid nodig heeft naar andere politieke partijen en naar de kiezer, Lecocq is radicaler en wil haar partij uiterst links besturen. Vorige week kwam die tweespalt tot een breuk: eerst nam Cogolati ontslag, twee dagen later Lecocq.

Raad der wijzen

Tijdens een inderhaast bijeengeroepen partijcongres vorige week vrijdag werden dan ook voorzittersverkiezingen uitgeschreven. Een raad van vijf wijzen zal de partij de komende drie maanden besturen. Duidelijkheid over de te volgen koers valt dan ook niet snel te verwachten, want het bestuur is in handen van zowel de erg radicale ex-Vivaldi-ministers Zakia Khattabi en Sarah Schlitz, als van de meer gematigde Waalse fractievoorzitter Stéphane Hazée. Daarnaast maken ook Europarlementslid Saskia Bricmont en de Franse gemeenschaps-fractieleider Bénédicte Linard hun opwachting. Een amalgaam van grote en minder grote namen, inderdaad.

Personeelsprobleem en filosofische crisis

Wie in aanmerking zou kunnen komen voor het toekomstige duovoorzitterschap vanaf de lente, is momenteel onduidelijk. Naast met een personeelsprobleem, kampt Ecolo ook met een filosofische crisis: de partij werd vorig jaar duidelijk afgestraft omdat de burger het ecologische gedachtegoed van langsom minder apprecieerde. Vandaag kampt Ecolo op links met stevige concurrentie van zowel de PS als PTB.

Die linkse partijen zijn zo slim om hun ecologische programmapunten – althans voorlopig – strategisch terug te schroeven. De PS maakte van het verdwijnen van Ecolo in Charleroi bijvoorbeeld gebruik om het circulatieplan te herzien, opnieuw meer in het voordeel van de auto. En PTB-PVDA slaagt erin om over de klimaattransitie zedig te zwijgen en volop de kaart van de ‘kleine man’ te trekken. Die kleine man hoeft immers niet te betalen voor het klimaat.

De kleine man hoeft immers niet te betalen voor het klimaat

Bovendien is een flink deel van de Ecolokiezer vorig jaar overgelopen naar Les Engagés dat vandaag zowel in Wallonië als federaal meebestuurt. Les Engagés is het groene geweten van de regering-De Wever en de Waalse regering-Dolimont. Zo is federaal minister Jean-Luc Crucke een voorstander van stringentere klimaatmaatregelen en was hij de enthousiaste Belgische afgevaardigde op de klimaattop van Belém in Brazilië.

Zou het probleem van Ecolo dan ook niet veeleer kunnen zijn dat ook centrumpartijen en centrumrechtse partijen elk op hun manier het ecologische gedachtegoed hebben overgenomen? Zo is de geloofwaardigheid van Ecolo al bij voorbaat sneller weggesmolten dan de gemiddelde Alpengletsjer.

Stéphane Hazée

De smeltende gletsjer Ecolo

100 verkeersdoden in 2030? ‘Niet haalbaar’, zegt Waalse regering