Mijn lokale ochtendkrant El Sur meldt dat de handelaars, bars en restaurants in Málaga morren omdat er minder toeristen zijn. Hetzelfde zou ook aan de hand zijn op de Balearen; in Mallorca en Ibiza. Mijn ontbijtbar aan het strand kan niet klagen, want die zit elke ochtend afgeladen vol. Degene die moppert ben ik, omdat mijn vaste plaats waar ik het jaar rond, beschut van zon en wind, ’s ochtends op mijn laptop zit te werken, in dit hoogseizoen steevast is ingenomen door stelletjes luidruchtige toeristen met krijsende kinderen.

Lucy, de Poolse eigenares van de ontbijtbar, heeft haar handen meer dan vol, zegt ze, ’s morgens en ’s avonds, wanneer de ochtendlijke vruchtensappen en koffies worden vervangen door exotische cocktails. Volgens mijn krant kent het toerisme nu de weerslag van de protesten in de toeristische centra begin dit jaar tegen het massatoerisme en de explosie van Airbnb’s die de huurprijzen voor de lokale Juan-met-de-gorro onbetaalbaar maakten. Het is een infernale spiraal naar beneden, want diezelfde Juan-met-de-pet werkt misschien wel in de horeca en raakt dan door de wegblijvende toeristen zijn job kwijt, waardoor hij zijn huur al helemaal niet gaat kunnen betalen.

Paniekzaaierij

De paniekzaaierij in de West-Europese kranten zal ook wel niet helpen. ‘Toen ik kind was, keek ik in de zomervakantie altijd gefascineerd naar het weerbericht van Europa in de krant’, zeg ik tegen mijn vrouw. ‘Het waren kleurrijke plaatjes, met een getekend lachend zonnetje als het warm was in het zuiden, in plaats van de bloedrode weerkaarten van tegenwoordig die een verblijf in de hel voorspellen. De vrolijke weerkaarten uit mijn kindertijd deden me uitkijken naar de Tour de France en de zoektocht naar waar Thomas Pips nu weer verstopt was in de tourtekening.’

Onbezorgd genieten van de zon was in mijn kindertijd nog geen misdaad.

‘Onbezorgd genieten van de zon was toen nog geen misdaad en de kranten vertelden je niet waarover je je vandaag weer schuldig moest voelen en dat je een noodtas moet meenemen als je naar het zuiden reisde, voor het geval je moet vluchten, zoals ik vorige week tot mijn verbijstering in een Vlaamse krant las.’ ‘Wie is in godsnaam Thomas Pips? Is dat weer zo’n Vlaamse wielrenner, want ik kan niet meer volgen’, vraagt Estrella me nu.

‘Nee, Een stripfiguurtje die in zoekplaatjes in de stijl van Waar is Wally? opdook. Maar het verschil tussen een stripfiguur en sommige renners is tegenwoordig erg klein’, antwoord ik, ‘want er zijn er die stilaan een karikatuur van zichzelf worden.’

Liever geen voetballers

Dezelfde ochtendkrant geeft een interview met de burgemeester van Málaga, die daarin aankondigt dat de stad haar kandidatuur als gaststad voor het wereldkampioenschap voetbal intrekt. Dat wordt in 2030 georganiseerd door Spanje, Portugal en Marokko samen. De Spaanse kandidaat-steden die nog overblijven nu Málaga de handdoek in de ring heeft gegooid zijn Madrid, Barcelona, A Coruña, San Sebastian, Bilbao, Sevilla en Zaragoza.

Dronken brallende Britten zijn er nu al genoeg.

De burgemeester geeft als hoofdreden dat de werken aan het Rosaleda-voetbalstadion van Málaga FC niet op tijd klaar zullen zijn en dat de bewoners van de stad al genoeg te lijden hebben onder de stijgende prijzen door het toerisme. Bovendien is de voetbalsupporter niet meteen de kwalitatieve soort van cultuurtoerist waar de stad op mikt, aldus de burgervader. Ik kan ‘m geen ongelijk geven. Dronken brallende Britten zijn er nu al genoeg, daar moeten niet ook nog wat voetbalhooligans bijkomen.

Het interview had een beetje een ongelukkige timing nu op dezelfde dag de krant meldde dat het zomerseizoen tot nu toe tegenvalt voor de toeristische sector, maar burgemeester Francisco de la Torre (Partido Popular) is een door de wol geverfde politicus en hij beseft maar al te goed dat er meer stemmen te halen zijn bij de brede bevolking wanneer hij de huizencrisis aanpakt, dan bij enkele mopperende restauranteigenaars die klagen over het gebrek aan klanten.

Rebujito in de vluchttas

‘Ach, het hoogseizoen moet nog beginnen’, zegt Estrella nu. ‘Alle Spaanse ambtenaren en werknemers van grote bedrijven gaan met vakantie in augustus, dan komt het toerisme hier aan de kust pas goed op dreef.’

Het is iets waar we niet naar uitkijken, want ook nu al merken we in de weekends dat Spaanse dagjesmensen uit voornamelijk Cordoba naar de kusten van de provincie Málaga afzakken voor een verfrissende duik in zee. Dat levert voor hier erg ongewone files op de snelweg op. Met halfoogst komt daar ook nog de Feria van Málaga bovenop, een soort Sinksenfoor of Brusselse Zuidkermis met churros en buñuelos in plaats van smoutebollen of een pomme d’amour. Die Feria trekt drommen bezoekers vanuit de dorpen in het binnenland aan.

Dan komt ook de Rebujito weer op de kaart, een verrassend lekkere en verfrissende mix van sherry of andere droge witte wijn met Sprite of 7-Up, muntblaadjes en veel ijs. ‘Oh horror’, hoor ik u nu zeggen en dat dacht ik aanvankelijk ook, tot ik het proefde. Het goedje loopt gevaarlijk gemakkelijk binnen, weet ik uit ervaring. Ideaal tegen de dorst om in een thermos in je vluchttas mee te nemen, voor wanneer de weerkaarten in de Vlaamse kranten infernaal bloedrood kleuren.

Thomas Pips

Spaanse toeristische sector klaagt