‘Remigratie is helemaal niet radicaal, de niet-Europese massamigratie van de voorbije decennia was dat wel.’ Aan het woord is Tom Claeys, landelijk voorzitter van de Nationalistische Studentenvereniging (NSV!). Die vereniging organiseerde op 26 maart in studentenstad Leuven de Remigratiemars. Met meer dan 1.000 betogers (en 600 tegenbetogers) een succes dat de notie ‘remigratie’ opnieuw op de agenda zet. Maar waarover gaat het eigenlijk?

Het was de tweede Remigratiemars. En naast heel wat studenten waren ook een rits Vlaams Belang-politici van de partij, onder wie oud-NSV!-voorzitter Tom Van Grieken – een teken van de toenemende invloed van het remigratiediscours in de Vlaamse partijpolitiek. Maar niet alleen in Vlaanderen wint het terrein; in en tussen andere Europese landen klinken immers opvallend gelijkaardige pleidooien voor de uitzetting van vreemdelingen, al dan niet met een Europese nationaliteit.

Die Vlaams-nationale strijd voor remigratie lijkt een pan-Europese strijd. Er waren opvallend veel buitenlandse delegaties op jullie Remigratiemars.

Tom Claeys (NSV!): Remigratie kan niet alleen binnen een Belgische of Vlaamse context bestaan, dat is waar. Wij zijn voorstander van een confederaal Europa van soevereine natiestaten die samen een coherent remigratiebeleid voeren.

Dat is zeker mogelijk. In heel Europa zien we dat rechtse partijen aan macht en invloed winnen, en in sommige landen schuiven traditioneel linkse partijen op het vlak van migratie en inburgering op naar rechts. Een internationale samenwerking waarbij de nationale overheden van de verschillende Europese landen hun remigratiebeleid op elkaar afstemmen, is het ideale scenario.

Tijdens de Remigratiemars zei u dat het migratieprobleem een ‘Europese oplossing’ nodig heeft.

Wat niet betekent dat we een federale Europese Unie nodig hebben. Het is niet óf massamigratie óf een centralistische EU; dat is een valse tegenstelling. Integendeel, ik denk dat de Brusselse dynamieken soms een strenger migratiebeleid verhinderen, zelfs wanneer de lidstaten en hun inwoners eigenlijk voorstander zijn. Brussel is prima in staat om de legitieme nationale verzuchtingen van Europeanen naast zich neer te leggen.

Met de Schengenzone en het vrij verkeer van personen binnen de EU is de migratieketting maar zo sterk als de zwakste schakel.

Tot op zekere hoogte. Met wat Spanje nu doet, met de eenzijdige regularisatie van minstens een half miljoen illegalen, maakt het zich binnen de EU feitelijk onmogelijk. Men spreekt altijd over sancties tegen Hongarije en Viktor Orbán, maar eigenlijk zouden Spanje en Pedro Sánchez gesanctioneerd moeten worden. Want wie de Europese migratieregels overtrad, wordt nu door Sanchez beloond. En wie legaal in Spanje verblijft, kan vervolgens zonder probleem doorreizen naar andere EU-landen. Op die manier saboteert de Spaanse regering natuurlijk deels de juiste stappen van andere lidstaten.

In de Europese Unie bevinden zich enorm veel illegalen. In België alleen al zouden dat er ongeveer 200.000 zijn. De eerste fase van een volwassen remigratiebeleid is daarom de opsporing, detentie en uitzetting van de mensen die hier überhaupt niet mogen zijn. De morele verontwaardiging in sommige hoeken over een ‘illegalenpolitie’, ook bij sommige nominaal ‘rechtse’ politici, toont helaas dat de ernst van de situatie nog niet helemaal is doorgedrongen. De ernst én de urgentie.

Zonder Europese oplossing is een echt remigratiebeleid toch niet mogelijk?

Opgelet: een land kan wel degelijk stappen zetten om vervreemding door massamigratie tegen te gaan. Polen toont dat, Hongarije ook. In Hongarije sneed de regering in 2016 in de voordelen die asielzoekers ontvingen, waarna de aanvragen dramatisch afnamen. Maar het is zeker zo dat enkel een verenigd Europa een definitief antwoord kan formuleren op de vraag welk Europa over honderd jaar nog zal bestaan. Of Europa over honderd jaar überhaupt nog zal bestaan.

(Denkt na) We spreken soms over de misdaadproblemen die gepaard gaan met de instroom van niet-Europese vreemdelingen. Dat is terecht, maar er zijn ook andere problemen waarop remigratie een antwoord biedt. Het soort vervreemding dat moeilijker in cijfers en statistieken te vatten is: de verdwijning van een taal, de opmars van nieuwe ‘gevoeligheden’, de vermindering van maatschappelijk vertrouwen. Op al deze zaken heeft de niet-Europese massamigratie van de voorbije decennia een manifest negatief effect gehad. Geen Vlaming met ogen, oren en een functionerend stel hersenen kan dat ontkennen.

U huivert voor een federaal Europa. Maar toch lijkt u op de EU te rekenen. Hoe kijkt u naar de recente stemming in het Europees Parlement over de Terugkeerverordening?

Het stemt ons hoopvol dat de rechtse fracties samen met bijna alle christendemocraten (EVP) en sommige liberalen (Renew) het Europees terugkeerbeleid verstrengden, inderdaad. Dat is een stap in de juiste richting, maar uiteraard onvoldoende.

Op echt linkse activisten na denkt niemand dat de blijvende instroom uit de hele wereld houdbaar is.

Ik ben tevreden dat het zogenaamde cordon sanitaire op EU-niveau in feite niet meer bestaat. In het Europees Parlement kunnen Vlaams Belang en N-VA al aan dezelfde kar trekken, nu nog verderop, in de Kamer. Meer nog: ook de Vlaamse christendemocraten en liberalen keurden de Europese terugkeerwet eigenlijk goed, want anders hadden ze tegengestemd (Wouter Beke (cd&v), Liesbet Sommen (cd&v) en Hilde Vautmans (Anders) onthielden zich red.). Dat is ook normaal, want op echt linkse activisten na denkt niemand dat de blijvende instroom uit de hele wereld houdbaar is.

In Europa is een grote meerderheid van de burgers voorstander van een strenger migratie- en terugkeerbeleid. Peiling na peiling, onderzoek na onderzoek toont dat aan. De uitzetting van vreemdelingen die de nationale wetten overtreden of misbruik maken van de solidariteit van de autochtone bevolking, is dan ook helemaal niet radicaal. Dat níét doen, is dat wel.

Remigratie is eigenlijk zelfs niets ‘rechts’, hoor ik u zeggen.

Als u mij toelaat tot uw woning en ik breek vervolgens uw huishoudelijk reglement, dan zal u mij uw huis uitzetten. Dat is uw recht. En niemand zal zeggen dat u een ‘rechtse zak’ bent omdat u een onwelkome gast op straat zet. Voor de Vlaamse centrumpartijen is dat voorlopig nog moeilijk te begrijpen. Maar ik weet dat op onze Remigratiemars Oost-Europese leden van de EVP aanwezig waren; daar is de christendemocratie niet de pedalen kwijt.

In Hongarije staat de uitdager van Viktor Orbán trouwens ook heel kritisch ten aanzien van migratie. Of hij dat als premier ook zou zijn, is natuurlijk maar de vraag. Dat hij openlijk gesteund wordt door de EU, doet het ergste vermoeden. Maar in Oost-Europa is bijna niemand te vinden voor de demografische experimenten die wij in West-Europa uitvoeren. Met zulke standpunten verlies je daar alleen maar verkiezingen.

Wat doe je met mensen die de Belgische nationaliteit hebben? Nieuwe Belgen die, bijvoorbeeld, niet werken of misdrijven plegen?

Die mensen zijn op papier Belgisch, maar voor mij zijn zij geen Belgen. Ik denk niet dat onze nationaliteiten herleid kunnen worden tot een identiteitskaart, en al zeker niet omdat de Europese staatsburgerschappen deze eeuw wel erg eenvoudig werden uitgedeeld.

Er lopen vandaag in Europa, in België en in Vlaanderen, veel mensen rond die helaas een Europees paspoort wisten te bemachtigen, maar geen enkele loyaliteit voelen ten aanzien van ‘hun’ land. Van zulke mensen die, bijvoorbeeld, een zwaar misdrijf plegen of pertinent weigeren een job te zoeken, moeten we durven de nationaliteit af te nemen, toch als ze een dubbele nationaliteit hebben. Denaturalisatie moet op tafel liggen.

Dan stopt remigratie bij mensen zonder dubbele nationaliteit, die enkel de Belgische nationaliteit hebben?

Denaturalisatie is een hot topic in de Remigratiebeweging. Nu is het internationaalrechtelijk niet toegelaten om mensen staatloos te maken. Mensen die énkel Belg zijn zullen we dus niet meteen manu militari hun nationaliteit afnemen, ook niet als ze serieuze problemen veroorzaken. Dat betekent evenwel niet dat er geen andere manieren bestaan om hen tot een internationale verhuis te bewegen.

(Denkt na) Uiteindelijk is de vraag hoe serieus we de destabiliserende werking van niet-Europese massamigratie nemen. Als we die serieus nemen, dan moeten we ook bereid zijn serieuze sancties te treffen tegen landen die niet willen meewerken aan de terugkeer van hun burgers – of mensen die hun burgers zouden moeten zijn. Vlaanderen heeft daarin natuurlijk de pech dat het een eerder bescheiden Europese regio is. Maar een verenigd Europa zou in dezen wél haar wil kunnen opleggen. Daarom is Europese samenwerking zo belangrijk.

Ik geef u één voorbeeld. In België stemmen Turkse Belgen – of, zo u wil, Belgische Turken – massaal op de islamist Erdogan. Vanaf wanneer wordt hun voortdurende aanwezigheid iets dat de veiligheid van ons land ondermijnt? Erdogan chanteert Europa al jaren, met migratie als wapen; de man is niet onze vriend. Moeten die ‘Belgen’ in België blijven, omdat Guy Verhofstadt onze nationaliteit in de uitverkoop zette? Ik vind van niet.

Jullie hebben het ook over ‘vrijwillige remigratie’.

Mensen die terug willen naar hun thuisland, moeten we het zo makkelijk mogelijk maken. Dat is het belangrijkste. Consultatiecentra in Borgerhout of Molenbeek, waarin aspirant-remigranten heel duidelijke uitleg krijgen over hoe zo’n terugkeer zou werken, zijn één idee. Dat zal niet de grote massa zijn, maar als dergelijke centra al voor enkele duizenden vrijwillige terugkeren zorgen is dat een prima resultaat.

Mensen die terug willen naar hun thuisland, moeten we het zo gemakkelijk mogelijk maken.

Delicater zijn de terugkeerpremies. In Denemarken en Nederland werd al becijferd wat de levenslange financiële kost is van vreemdelingen. Voor andere landen kunnen we dat met wat gezond verstand ook wel schatten. Wat we dan kunnen doen, is een pay package, geld, aanbieden om te vertrekken. Een geldsom die natuurlijk lager ligt dan de kostprijs mocht de vreemdeling in België blijven. Een toepassing daarvan is de toekenning van microleningen aan mensen die willen vertrekken om, bijvoorbeeld, een zaak te starten in hun thuisland, maar daarvoor de middelen niet hebben. Allemaal, uiteraard, onder de voorwaarde dat ze nooit meer terugkomen.

De belasting van ‘remittances’ wordt ook vernoemd als optie om remigratie te stimuleren. Wat is dat juist?

Remittances zijn de sommen die, opnieuw bijvoorbeeld, een Senegalees via de Western Union in Brussel naar zijn familie in Senegal stuurt. Soms doen ze dat jaarlijks, in één keer om transactiekosten te beperken, soms maandelijks. Dat is geld dat de Belgische economie verlaat en nooit meer terugkomt. In België zijn zulke remittances onder bepaalde voorwaarden trouwens fiscaal aftrekbaar. Dat is, met andere woorden, een tweede manier waarop zulke overmakingen negatief zijn voor ons land, door minder belastinginkomsten.

We kunnen dat belastingvoordeel afschaffen. We kunnen die transactie ook belasten, inderdaad. Ik zou dat vooral doen. Misschien nemen die vreemdelingen dat geld dan cash mee naar hun thuisland de volgende keer ze op bezoek gaan, dat kan. Maar een deel zal dat niet doen, en dat is een win. Bovendien sturen we ook een signaal, met name dat deze vreemdelingen niet welkom zijn in ons land. Zulke signalen sturen we nog onvoldoende.

Tom Claeys

Na de Remigratiemars: ‘Remigratie radicaal? Massamigratie, dát is radicaal’

‘Vlaams Nationaal Zangfeest brengt N-VA en Vlaams Belang samen’