Een nieuwe president betekent nieuwe ministers. Met de benoemingen van Marco Rubio (Buitenlandse Zaken) en Pete Hegseth (Defensie) wist Donald Trump vorige week al twee belangrijke ministeries van een leider te voorzien. Vandaag en morgen is het de beurt aan twee andere kandidaten: Robert Kennedy voor minister van Volksgezondheid en Tulsi Gabbard voor directeur van de Nationale Inlichtingendiensten. Beiden behoren tot de meest controversiële keuzes van de man in het Witte Huis. Beiden zijn ook — of waren tot voor heel kort — Democraten.

Elke politicus hoopt op een mate van steun door de oppositie. Berucht zijn de ‘Reagan Democrats’, de miljoenen Democraten die de Republikein Ronald Reagan aan het presidentschap hielpen. Amerikanen, vaak uit de arbeiders- of lage middenklasse, die normaliter voor de Democratische Partij stemden maar een uitzondering maakten voor de populaire acteur en gouverneur uit Californië. Toen Reagan beweerde gesteund te worden door ‘het volk’, had hij het inderdaad niet alleen over zijn partijgenoten.

Strakker

De tijd van dit soort electorale aantrekkingskracht lijkt voorgoed voorbij. De politieke kampen in de Verenigde Staten zijn strakker afgelijnd en minder eclectisch. Democraten die op een Republikein stemmen zijn zeldzaam, zeker op het nationale niveau. Zo stemde enkele maanden geleden amper vier procent van de Democraten op Donald Trump. Maar ook omgekeerd waren er weinig ‘overlopers’: van het Republikeinse electoraat stemde maar vijf procent op toenmalig vicepresident Kamala Harris.

Daarom is het zo opmerkelijk wanneer een prominente partijpoliticus zich openlijk achter de oppositie schaart. In 2024 deden Tulsi Gabbard en Robert Kennedy net dat.

Tulsi

In 2015 was Tulsi Gabbard lid van het Huis van Afgevaardigden in de staat Hawaï en ondervoorzitter van de Democratische Partij. Als één van maar een handvol prominente Democraten verzette ze zich tegen de presidentiële ambities van Hillary Clinton. Clinton was, volgens de Hawaïaanse, een corrupte oorlogszoeker, gesteund door het militair-industrieel complex en de ‘deep state’. Een aantijging die ze nooit losliet, maar wel een einde maakte aan haar blitzcarrière binnen de partij.

De kritiek van Gabbard op Clinton was, in essentie, een kritiek op de Amerikaanse staatsveiligheid. Kritiek ook op de inlichtingendiensten, zoals de CIA en de NSA, die volgens Gabbard gevaarlijke spelletjes spelen met de republiek. Zowel intern, door de ondermijning van privacy en andere burgerrechten, als extern, door een nodeloos agressieve buitenlandpolitiek. Dat net Gabbard door Donald Trump voorgedragen wordt als de nieuwe inlichtingenbaas, is dan ook geen toeval.

Rusland

Gabbard is geen evidente keuze. De kandidaat-directeur zou té sceptisch staan tegenover het veiligheidsapparaat dat ze moet vormgeven. Zo is ze gekant tegen de spionage van buitenlanders door Amerikaanse inlichtingendiensten, wat één Republikeinse tegenstander vergeleek met ‘een minister van Defensie die vijandig zou staan tegenover de bouw van tanks’.

De Hawaïaanse, zo gaat de aanklacht, zou ook een speelbal zijn van Rusland; een verhaal dat Trump kent en Gabbard ontkent. Eén van haar beruchtere wapenfeiten was een drie uur durende ontmoeting met Bashar al-Assad, de Syrische dictator die vandaag als vluchteling in Rusland verblijft. Gabbard, zelf een luitenant-kolonel in het Amerikaanse leger, was naar eigen zeggen alleen op zoek naar vrede.

Naïef? Misschien. Maar geen verrader, zoals senator Tom Cotton, een anti-Russische Republikein, beklemtoont: ‘Hillary Clinton heeft haar in het verleden een verrader genoemd. Dit is een vrouw die meer dan 20 jaar in het leger van ons land heeft gediend. Ik hoop dat niemand het patriottisme of de integriteit van mevrouw Gabbard in twijfel trekt.’

Moddervet

De nominatie van Tulsi Gabbard wordt de moeilijkste voor Donald Trump. Maar de meest in het oog springende, blijft toch die van Robert F. Kennedy. Junior, welteverstaan.

Amerikanen zijn moddervet en doodziek. Dat maakt Robbert Kennedy boos. En in die boosheid schippert de kandidaat-minister soms tussen feit en fictie, tussen wetenschap en wensdenken. Zijn zwakste plek is zijn scherpe veroordeling van het politiek en medisch vaccinatiebeleid. Kennedy omschrijft zichzelf niet als ‘anti-vaccin’, maar vindt de bestaande vaccins onvoldoende veilig. Niet alleen de injecties tegen het coronavirus, maar ook andere, zoals het poliovaccin. ‘Er bestaat vandaag geen vaccin dat veilig en efficiënt is’, aldus RFK in 2023.

Maar Kennedy is niet te reduceren tot vaccinaties. En een aantal andere van zijn uitspraken en standpunten vinden wel weerklank, ook aan Democratische zijde. Hij spreekt holistisch over gezondheid, over meer dan ziekteverzekeringen en medicijnenprijzen. Dat doet hij al lang, al van voor het ‘cool’ was. In zijn gezondheidsanalyse maakt Kennedy ook uitdrukkelijk de synthese tussen mens, landbouw en milieu. Het hoeft niet te verbazen dat Kennedy al eerder overwogen werd voor het kabinet: in 2008, door Barack Obama als minister van Milieu.

Conflict

Gabbard en Kennedy doen Republikeinse senatoren de wenkbrauwen fronsen. Dat geven die laatsten meestal niet toe, uit vrees voor de toorn van Donald Trump. Beiden kunnen in de Senaat maar 3 van de 53 Republikeinse senatoren verliezen, en het is algemeen aanvaard dat een veelvoud daarvan zich minstens ‘ongemakkelijk’ voelt bij het idee van een directeur Gabbard of een minister Kennedy. Zij zouden liever iemand anders zien, maar hun wensen zijn nu eenmaal niet even belangrijk als die van hun partijleider.

Daarom worden de hoorzittingen in de Senaat belangrijk. Republikeinen willen de president geven wie hij wil, op voorwaarde dat de kandidaten zichzelf niet onmogelijk maken. Een solide prestatie in de schijnwerpers laat weifelende senatoren toe om zonder gezichtsverlies voor te stemmen. Verwacht daarom een Tulsi Gabbard die zich positief uitlaat over de CIA en Rusland veroordeelt, en een Robert Kennedy die het belang van ‘veilige vaccins’ onderstreept. Dat is een plekje in het kabinet wel waard.

Tom Cotton

Robert Kennedy en Tulsi Gabbard: de Democraten van Trump