Een film die de aanpak van criminaliteit als gevolg van de Europese migratiepolitiek aanklaagt en die zo omstreden is dat hij verboden werd in Duitsland? ‘Die moeten we zien’, dacht Zapman. Man, man, wat viel dat tegen.

Vandaag zijn de meest interessante dingen vaak niet meer op televisie te zien, maar op verschillende andere platforms. Sinds vorige donderdag 25 juni is de omstreden film Citizen Vigilante te bekijken op X — eigenlijk maar 48 uur lang, maar omdat tal van gebruikers de film opnieuw blijven posten blijft hij te zien.

Groepsverkrachting

Is Citizen Vigilante ook het zien waard? Laat het ons zo zeggen: gelukkig duurt de film maar 89 minuten, zodat we ook niet al te veel tijd van ons leven verspild hebben aan dit bizar slechte spektakel.

Dat verhaal had aangeklaagd kunnen worden in een sterke film van de hand van een begaafde scenarist

Het uitgangspunt is nochtans interessant. De Duitse regisseur en scenarist Uwe Boll vond zijn inspiratie in een berucht proces uit 2016. In Hamburg kreeg toen een groep tieners na de verkrachting van een 14-jarig meisje dat ze voor dood achterlieten in de vrieskou enkel een disproportioneel lichte, voorwaardelijke celstraf. Dat verhaal had aangeklaagd kunnen worden in een sterke film van de hand van een begaafde scenarist. Wat Uwe Boll dus duidelijk niet is. Zijn scenario is een zwakke versie van het clichématige superheldgenre waarin de protagonist het recht in eigen handen neemt om misdaad te bestrijden.

Bloederig

Hoofdpersonage Michael Sanders is een gewezen Amerikaanse militair die het vastgoedimperium van zijn vader bestiert in een niet nader genoemd Europees land, al kan een oplettende kijker de stad Zagreb in Kroatië herkennen. Sanders bezoekt slachtoffers van misdaden, vraagt hen of zij gerechtigheid willen en gaat dan vervolgens de daders op gewelddadige wijze om het leven brengen. Dat gebeurt telkens met veel en opzichtig in beeld gebracht bloedvergieten.

De wraakacties worden afgewisseld met nieuwsfragmenten van de fictieve zender World News. Maar de toon van het nieuwsanker zit verkeerd: haar manier van spreken is in de verste verte niet realistisch.

Schimmel

Zo zitten er wel meer zwakke keuzes in Citizen Vigilante. De voertaal is Engels, maar je voelt aan elke dialoog dat die niet geschreven werd door iemand wiens moedertaal het Engels is. Rijshots duren ook de hele film door eindeloos lang. Het verteltempo van de film is tergend traag. Michael Sanders is bovendien zo’n eendimensionaal personage dat hij wel een robot of een alien lijkt. ’t Is dat hij in de film een keer naar de hoe… — excuseer — naar de sekswerkers gaat, zodat je beseft: ‘Ah, hij is toch ook gewoon een mens met zwakke kanten.’

Die seksscène is trouwens onbedoeld hilarisch. Plots stopt Sanders omdat hij schimmel op de muren ziet. ‘Je moet de ramen openzetten als de klanten douchen’, leest hij de sekswerker de les. ‘Wat kan het u schelen?’ vraagt ze hem. ‘Ik ben de eigenaar van dit gebouw’, zegt hij. En hij waarschuwt nog eens: ‘Je moet de manager zeggen dat hij er iets aan doet en als dat niet gebeurt, dan weet ik hem te vinden.’ Waarna hij vrolijk opnieuw aan de seks begint. Grmpf.

Interpol

De Citizen Vigilante neemt niet alleen wraak op onterecht vrijgesproken criminelen (uiteraard nadat hij ze uitgebreid uitlegt waarom ze hun lot verdienen), hij bindt ook de strijd aan met wetgeving die huurders te veel beschermt. En als een uitgebreid SWAT-team hem komt arresteren, knalt hij ze allemaal af op de tonen van een gezellig sambamuziekje. Merkwaardig genoeg zonder verdere gevolgen in de rest van de film.

Herkenbare dingen zitten er wel in: als de Interpol-chef de daden van Sanders op World News toeschrijft aan ‘een terreurgroep tegen onze democratie, waarschijnlijk gesteund door Rusland en China’, dan klinkt dat inderdaad als het soort verklaring zoals we ze in de realiteit ook horen.

In de sleutelscène van de film houdt Sanders een Noord-Afrikaans gezin onder schot. Hun zoontje werd vrijgesproken na de groepsverkrachting van een 14-jarig meisje. Zijn ouders argumenteren dat ze alleen maar hun kinderen leren om te leven volgens de Koran. Naar verluidt heeft de filmmaker honderden acteurs proberen te casten voor hij er eindelijk een paar vond die de rollen van het moslimgezin wilden spelen….

Uiteraard is dit stuk ook maar ‘een’ mening over ‘een’ film, maar wat Zapman betreft is een bloederige actiefilm rond wraak niet de beste genrekeuze om een zwaar maatschappelijk probleem bespreekbaar te maken. Integendeel zelfs.

Tijdens de eindgeneriek viel het ons tegen dat er geen bloopers waren.

Uwe Boll

Verboden film blijkt mager beestje