Als ze eens geen verbindende bruggen aan het bouwen zijn, dan zijn de pennenvriendjes steevast polariserende correspondentie aan het schrijven.

Intelligente Erwin,

Deze week eisten twee mondiale geopolitieke conflicten alle aandacht op van de opinieleurders aan de goede kant van de subsidies. De zwaarste van de twee speelt zich uiteraard af op het wereldtoneel van de wereldstad aan de door rustende loodsen geblokkeerde wereldhaven.

Het probleem daar is enerzijds dat Antwerpen een consequente burgemeester heeft. En anderzijds dat een zootje Groen-linksen zijn gelijk blijft eisen met de hardnekkigheid van een hysterische kleuter die ligt te gillen op de vloer van Dreamland.

Een van de maandag gearresteerde betogers demonstreerde daarbij een mentale jongleeract waarbij de acrobatie van Cirque du Soleil een turnoefening uit een oververhit bejaardenhuis lijkt. Want hoe leg je anders uit dat Aimen Horch met zijn ouders uit Algerije vluchtte voor de terreur van de jihadistische terreurgroep GIA om vandaag in België de terreur van de jihadistische terreurgroep Hamas te lopen steunen? Wat zeg je, Erwin? Niet alle Palestijnen zijn pro-Hamas? Dat klopt, maar dat niet alle Israëliërs pro-Netanyahu zijn, is voor de Aimen Horchen van deze wereld ook geen argument.

Nu kan en mag je uiteraard tegen de Israëlische vlag aan het stadhuis zijn en betogen is een recht, tenminste als de betoging toegelaten is. Maar de obsessieve hardnekkigheid van dat maandagavondclubje is niet meer normaal. Alsof we sinds 1983 nog elk jaar een massale antirakettenbetoging in Brussel zouden houden. Op zeker moment mag je toch enige berusting verwachten.

Nochtans vinden onze zeer weldenkende meningenfabriekjes dat burgemeester Van Doesburg moet luisteren naar Aimen en zijn vriendjes, want ‘een burgemeester moet verbinden‘ en er is nu eenmaal niets zo verbindend als het stimuleren van de jihad tot in het Antwerpse Diamantkwartier toe.

Haar weigering om te buigen voor de demonstranten zou bovendien, aldus één van de vooraanstaande stellingbouwers bij De Standaard ‘getuigen van weinig emotionele intelligentie’. Is dat zo? Of getuigt ze juist van echte intelligentie?

Over dat andere conflict waar onze Kuifjes in Vlaanderen zo van gruwelen, kan ik kort zijn. Dat ging natuurlijk over het feestje ter gelegenheid van 250 jaar Verenigde Staten, dat behoeft verder geen betoog aangezien iedere emotioneel intelligente, verbindende, weldenkende wensdenker als geen ander weet dat de VS het rijk van Satan is, wat eens te meer bewezen werd toen ze die doodbrave ayatollahs in Teheran aanvielen.

PS: wanneer spreken we eens af voor het traditionele eendjes knuppelen op de Grote Markt in Sint-Niklaas?

Ongemiddelde Stef,

We lachen er wel eens mee wanneer het links-progressief ‘wokedier’ zich in zijn extra hersenkwab een alternatieve realiteit fabuleert. Het noopt ons al eens lacherig tot de gekscherende vraag: ‘Welk weer is het nu in uw parallel universum?’ Altijd lachen.

Laat dat gekscheren vanaf nu maar weg. Het is daar daadwerkelijk ander weer! Herinner u het sputterende voorjaar. Het seizoen waarin de natuur traditiegetrouw haar kleurenpalet ontvouwt, maar waarbij de kleurdoos deze keer op enkele tubetjes grijs na leeg was. Regenbuien werden afgewisseld met regenvlagen, werden afgewisseld met stortregens, werden afgewisseld met pijpenstelen. Een beetje motregen voelde al snel aan als een verwennerij.

Iedereen klaagde steen, been, het gebit van Van Ranst of iets anders dat hard en lelijk was. Hier en daar staken nukkige koukleumen – volledig tegen hun principes in – nog enkele keren de verwarming aan. Kortom, Stef, het was geen voorjaar om over naar huis te schrijven. Ervan uitgaand tenminste dat je dat al van zins was.

Wat lees ik nu in ‘De Standaard’? Dat ze een hittegolf voorspellen aan de hand van het warme voorjaar! HET WARME VOORJAAR! Het staat er echt, Stef! Een hittegolf voorspellen ná de hittegolf is nostradamussen (van het werkwoord ‘nostradamussen’: ik nostradamus, jij nostradamust, wij nostradamussen, wij hebben nostragedamust) voor mensen met een IQ van een schoenmaat. Spreken van een warm voorjaar – terwijl de mensen al blij zijn dat hun kippen geen kieuwen kregen – is van een wereldvreemdheid die je alleen nog bij ‘De Standaard’ tegenkomt. Of bij ‘Knack’, maar daar gaat het nu niet om.

‘Jamaar Erwin, GEMIDDELD hé! GEMIDDELD was het warm.’

Weet je, als ik naast Fernand Huts ga staan, ben ik ook gemiddeld miljardair. Ik zal u de nagel waarmee ik aan mijn gat krab bij gelegenheid eens tonen.

Appelblauwzeegroene Vanmol,

Na mijn tirade over de rebel-zonder-kous die Aimen Horch heet, zou je kunnen denken dat ik iets heb tegen Groen. Maar dat is veel te kort door de bocht. Ik bewonder Groen. Zelden was een partij zodanig begaan met de planeet en de mensheid, dat ze zichzelf totaal de vernieling in reed.

Nadat Groen succesvol de vergroening van natuurgebieden bestreed met uitstootnormen die ingewikkelder in mekaar zitten dan kwantummechanica, hersenchirurgie, raketwetenschap en uw belastingbrief samen, nadat ze hogere temperaturen veroorzaakten door schonere lucht (minder fijnstof en zwaveldioxide zorgt onbedoeld voor stijgende warmte), nadat ze vochten voor duurdere, meer vervuilende energie door het sluiten van kerncentrales, en zelfs nadat ze alle andere partijen zo ver kregen dat die met de renovatieplicht huizen onbereikbaar maakten voor jongeren, en zowel landbouw als industrie enthousiast het land uitjoegen, hebben ze alweer een fantastisch initiatief om ons te wapenen tegen extreme hitte.

Ontvouwt Groen een groot infrastructuurplan voor scholen, ziekenhuizen en woon- en zorgcentra? Willen ze sociale woningen innoveren? Massaal bomen aanplanten in de steden? Verkoelingsapparatuur subsidiëren? Ontharding stimuleren? Neen, Erwin, niets van dat alles. Dat zou veel te rationeel en misschien zelfs – de horror! – efficiënt zijn.

Nee, het plan van Groen is veel genialer. Want wat is hun nieuwste zet om ons te wapenen tegen extreme hitte? Pleiten voor een verhardingstaks!

Je moet het ze nageven: die mannen hebben geen last van kiesdrempelvrees.

Ereburger van mijn hart Stef,

Politici hebben een markante gave. De gave om woorden los te weken van hun oorspronkelijke betekenis. Als ze het hebben over ‘besparen’ dan betekent dat dat ze meer gaan uitgeven en het ‘besparen’ overlaten aan u en uw winkelbudget. Wanneer ze het hebben over een ‘tijdelijke’ maatregel, dan hoef je geen helderziende te zijn om te weten dat de regel permanenter wordt dan de Via Appia. Dat geldt ook wanneer ze de term ‘verbinden’ gebruiken. Neem er dan maar gif op in dat men in dat geval uitsluitend uitsluit.

Je kunt nauwelijks een interview met de Leuvense burgemeester Mohamed Ridouani openslaan zonder dat het woord ‘verbinden’ voorbij komt. Bruggen bouwen. Mensen samenbrengen. Elkaar vinden. Je verwacht bijna dat hij ’s nachts in een fluorescerend hesje eigenhandig de ring van Leuven staat te asfalteren. ‘Verbinden’ – hij schreef er zelfs ooit een boekje over. Dat verbinden stopte toen het moment gekomen was om oud-rector Rik Torfs ereburger te maken van zijn stede.

Ken je die meme, Stef, ‘radicalized by basic decency’? Daar moet ik altijd aan denken wanneer ik een tweet lees van de heer Torfs. Het valt me steeds op hoezeer hij mensen over de rooie krijgt door onverstoord hoffelijk te blijven, ook al slingeren ze hem de vreselijkste verwijten naar het hoofd. Het is een dagelijks ritueel op X. Iemand noemt hem een idioot, een reactionair of iets dat de moderatie-algoritmen nog nét niet doen flikkeren. Torfs bedankt de man of vrouw vriendelijk voor de reactie en wenst hem of haar nog een prettige avond. Je proeft de ontgoocheling aan de andere kant van het scherm. ‘Word nu eens gewoon razend zoals elk normaal mens!’

Volgens jokkebrok Ridouani was het euvel rond Torfs te wijten aan het niet agenderen van een benoeming, iets dat door meerdere gemeenteraadsleden met stelligheid werd tegengesproken. Ridouani had evengoed naast de toren van de universiteitsbibliotheek kunnen staan en beweren dat Leuven geen hoge gebouwen heeft. Ridouani heeft het zo vaak over ‘verbinden’ dat je vermoedt dat hij als kind in de ketel met maizena gevallen is. Maar mensen die lastige vragen stellen negeren en het verbinden beperken tot de personen die tot de eigen club behoren, is geen verbinden maar gewoon ‘ledenbeheer’.

Rik Torfs irriteert de ‘weldenkenden’ niet zozeer door het feit dat hij altijd gelijk heeft – dat heeft, afgezien van jij en ik, niemand – maar omdat hij koppig hoffelijk blijft tegenover mensen die hem liever met pek en veren door de Bondgenotenlaan zouden jagen.

In onze tijd is beleefdheid misschien wel de meest subversieve eigenschap die een mens nog kan bezitten. En Leuven? Leuven zal ‘de Rid’ wel uitzitten.

Van Doesburg

De pennenvriendjes bewonderen de mentale acrobatie van Aimen Horch