Ook de voorbije week werden veel vragen gesteld – en waren er ook vragen die te weinig of helemaal niet gesteld werden. Aan het begin van de nieuwe week kunnen er misschien nog enkele vragen opgeworpen worden. Zoals:

Wat als je verschillende schrijfwijzen bij elkaar optelt?

(Aan Kind en Gezin, waar ze beweren dat de populairste jongensnaam van het voorbije jaar ‘Noah’ is. Er blijken 397 Noah’s geboren. Mohamed (149 keer) staat niet in de top 5 die de kranten publiceren. Maar er is natuurlijk ook Mohammed (101 keer), Muhammad (50 keer), Mohammad (46 keer), Muhammed (26 keer), Mehmet (8 keer), Muhamed (4 keer), Mouhamed (4 keer), Mehmed (3 keer), Mohamed-ali (3 keer), Muhammet (2 keer), Mohamed-Amine (2 keer) en Mouhammad (1 keer). Dat brengt het totaal al op 398 jongetjes genoemd naar die ene profeet.)

In wat voor wijk woont u?

(Aan VN-mensenrechtenchef Volker Türk, die ons de les spelt: ‘De Europese hype rond migratie is totaal artificieel’. Voorstel: blijf dit soort interviews vooral publiceren, maar zet er voortaan een klein sfeerbeeldje bij van de buurt waar de persoon in kwestie woont. Om een beetje te contextualiseren. Türk resideert in Genève. In de diplomatieke buitenwijken daar kunnen de migratieproblemen inderdaad abstract of artificieel lijken…)

Over welke godsdiensten kan je dit zeggen — en over welke niet?

(Aan ABVV-topman Bert Engelaar, die alleen afkeer voelt voor het christendom: ‘Mijn grootste horror is op zondagochtend de autoradio aanzetten en een live-uitzending over de Messias horen.’ En ook nog: ‘Voor een trouw ga ik de kerk niet binnen.’ Gezellig. Hoe zou dezelfde Bert Engelaar reageren als een rechtse politicus zou verklaren: ‘Mijn grootste horror is op straat in Brussel de islamitische oproep tot gebed horen’ of ‘Ik val nog liever dood dan een teen binnen te zetten in een moskee’?)

Hoeveel Nederlands wordt er gesproken in het paleis?

(Aan koning Philippe, die zijn hele kersttoespraak ophing aan ‘het gemeenschappelijk goed’. Dat is in hedendaags Nederlands niet echt een geijkte uitdrukking, maar ‘le bien commun’ is dat natuurlijk wel in het Frans. Et pour les Flamands een krakkemikkige vertaling.)

Wie heeft de connotatie op die woorden geplakt?

(Aan actrice Jennifer Heylen, die klaagt over de ‘bezoedeling’ van woorden: ‘Zoals “woke”. Eigenlijk betekent dat gewoon “empathie”, maar dat is niet de connotatie die er intussen op is geplakt.’ Tja, het is niet dat woke activisten zich hebben laten opmerken met hun empathie. Heylen vindt het ook ‘helemáál crazy’ dat ze in de Verenigde Staten spreken over ‘illegal aliens’: een term die uit het Latijn komt en al in de 18de eeuw in Amerikaanse wetten stond, maar blijkbaar associeert zij het met ruimtewezentjes en dus ‘ontmenselijking’. Tja, taal vul je ook zelf in.)

Hoeveel racisme is er tegenover halve Spanjaarden?

(Aan marketeer Tallita Ortiz de la Torre, die een héél zwaar leven heeft: ‘Ortiz de la Torre voelt soms de neiging om te vluchten in de natuur, weg van het racisme en gebrek aan activisme. Toch kiest ze elke ochtend weer voor het strijdbare vuur dat nog steeds in haar zit.’ Een standbeeld voor Tallita! Deze half-Spaans-half-Belgische jongedame maakt carrière in de grootste reclamebureaus van ons land en heeft nu ook een eigen bedrijfje — maar brand een kaarsje voor haar.)

Hoe kan het dat zoveel mensen de Kerstperiode toch overleven?

(Aan schrijfster Nele Reymen, die een nog zwaarder leven heeft: ‘Ik word knettergek van die druk om een kerstboom te zetten. Want ja, ik wil dan een échte kerstboom. Dus dan moet ik de camionette van mijn ouders lenen, dat kost een arm en een been, en dan moet je het nog versierd krijgen ook. Het is de hel en je hoopt op den duur dat die boom uit zichzelf vuur vat.’ Er heerst blijkbaar een ‘winterdepressie’. Reymen geeft nog mee dat ze niet naar het kerstfeest van de familie gaat, wegens echt te veel. Hoe hard zou ze aan die kersttafel gemist zijn?)

Welke verhalen mogen nog verteld worden?

(Aan de tv-recensent van De Morgen, die met wantrouwen begon te kijken: ‘Een Israëlische reeks over de door Palestijnse terroristen gepleegde gijzeling van en aanslag op Joodse atleten in 1972, op de Olympische Spelen van München? Het klinkt alsof iemand fijntjes wat extra historische context wil bijscheppen in het voordeel van het huidige genocidale regime in Israël.’ Sta je dan ook sceptisch tegenover een nieuwe holocaustfilm? Is een docu over middeleeuwse pogroms ok? Mag het in deze kersttijd over de kindermoord van Bethlehem gaan?)

Wanneer moeten de Amerikanen zich ‘moeien’ en wanneer mogen ze dat niet?

(Aan de kranten (bijna allemaal) die schreven dat Trump zich ‘moeit’ (sic) in Nigeria. De kritiek is dan dat Trump enerzijds zegt dat hij niet de politieman van de hele wereld wil zijn en anderzijds toch op verschillende plaatsen met de spierballen rolt. Als dat hypocrisie is, wat moet je dan zeggen van verwaande Europeanen, die vinden dat Amerika bepaalde conflicten (in onze plaats) móet oplossen, maar andere conflicten — zoals Nigeria — net zoals Europa moet negeren?)

Waar eindigen dit soort toegevingen?

(Aan De Lijn, waar ze Brusselse buslijnen moeten verleggen als Marokko speelt in de Africa Cup: de kans op rellen of ‘straatfeesten’ is te groot. Bij hoeveel migrantengemeenschappen zien we dit soort dingen, en aanvaarden we het nog eens ook? Dit is dan nog maar de zichtbare aanpassingen waartoe we gedwongen worden: veel erger zijn de onzichtbare knievallen.)

Wat is dit voor salonmarxisme?

(Aan schrijver Peter Buwalda, die wil dat De Staat vliegreizen reguleert: ‘Ik zou het goed vinden mocht het van bovenaf geregeld worden, zoals het rookverbod in de trein. Iedereen krijgt 10 vluchten bij geboorte. De jeugd mag naar New York, Hawaï en waar ze ook heen wil. Maar na 10 is het wel op.’ Zelf heeft hij New York al gezien. Waarna hij ook nog meegeeft dat hij ‘neerkijkt’ op bezit. In een interview dat ook nog gaat over zijn ‘mooi huis’ met ‘10.000 boeken’, bezoekjes aan de tennisclub, zijn 18 jaar jongere vriendin en die keer dat hij in één keer 3000 cd’s kocht. God, deze mensen…)

Wanneer hebben jullie de laatste voeling met de realiteit verloren?

(Aan de hoofdredacteur van De Standaard, die de balk in zijn eigen oog niet ziet: ‘Journalistiek wordt interessanter als ze afstand bewaart tot de pensée unique. Als ze tegenstemmen ruimte geeft, averechtse vragen stelt en zuinig is met verontwaardiging. Vooral dat laatste. Verontwaardiging wordt te makkelijk gekaapt en ze sluit iedereen samen op in het eigen gelijk. Geen onaangenamere plek voor de journalistiek om te vertoeven dan in het eigen grote gelijk.’ Welke krant grossiert meer in pensée unique en eigen groot gelijk dan uitgerekend De Standaard?)

Zit u zelf ook nog met vragen? Blijf er niet mee zitten. Stel ze hardop in een reactie op dit stuk.

Volker Türk

Vergeten vragen van de voorbije week (248)